ଵିହଙ୍ଗମାନ୍ପ୍ଲଵଙ୍ଗାଂଶ୍ଚ ପ୍ରଶସ୍ତାଂସ୍ତାନଭକ୍ଷଯତ୍
ସେ ଉତ୍ତମ ପକ୍ଷୀ ଓ ବାନରମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଖାଇ ଦେଉଥିଲେ।
ରକ୍ତାନ୍ତପ୍ରେତକେଶୈଶଅଚ ଚିତ୍ରାସୀଦ୍ଭୂର୍ଭଯଙ୍କରୀ
ମୃତଦେହ ଓ ପିଶାଚଙ୍କ ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିଥିବା କେଶରେ ଭୂମି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କୃତ୍ଵାତିଦୁଃଖିତାଂ ପଶ୍ଚାଦ୍ଵନାନ୍ତରମୁପାଗମତ୍
ଏମିତି ଅତି ଦୁଃଖ ଦେଇ, ସେ ପରେ ଜଙ୍ଗଲର ଗଭୀର ଭାଗକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଜଗାମ ନର୍ମଦାତୀରଂ ମୁନିସିଦ୍ଧନିଷେଵିତମ୍
ସେ ମୁନି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ବସିଥିବା ନର୍ମଦା ନଦୀ କୂଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅପଶ୍ଯତ୍କଞ୍ଚନ ମୁନିଂ ରମନ୍ତଂ ପ୍ରିଯଯା ସହ
ସେଠାରେ ସେ ଜଣେ ମୁନିଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସହ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଜାଗ୍ରାହ ଚାତିଵେଗେନ ଵ୍ଯାଧୋ ମୃଗଶିଶଂ ଯଥା
ଏକ ଶିକାରୀ ଯେପରି ମୃଗଶାବକୁ ଧରେ, ସେ ତେଣୁ ବେଗରେ ତାଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ।
ଶିରସ୍ଯଞ୍ଜଲିମାଧାଯ ପ୍ରୋଵାଚ ଭଯଵିହ୍ଵାଲା
ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ହାତ ଜୋଡି, ଭୟରେ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ସେ କହିଲେ।
ପ୍ରାଣପ୍ରିଯ ପ୍ରଦାନେନ କୁରୁ ପୂର୍ଣଂ ମନୋରଥମ୍
ମୋ ପ୍ରାଣ ଦେଇ, ମୋର ଆଶା ପୂରଣ କର।
ନ ରାକ୍ଷସସ୍ତତୋ ଽନାଥାଂ ପାହି ମାଂ ଵିଜନେ ଵନେ
ଏହି ଏକାକୀ ଜଙ୍ଗଲରେ ମୋତେ, ଏହି ଅସହାୟକୁ, ରାକ୍ଷସ ହାନି କରିବାକୁ ଦିଅ ନାହିଁ।
ତଥାପି ବାଲଵୈଧଵ୍ଯଂ କିଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯରିମର୍ଦନ
ତଥାପି, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ମୋର ଏହି କମ୍ବୟସର ବିଧବା ଦୁଃଖ କଣ କହିବି?
ପତିରେଵ ପରୋ ବନ୍ଧୁଃ ପରମଂ ଜୀଵନଂ ମମ
ମୋ ପତି ହିଁ ମୋର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଆତ୍ମୀୟ, ସବୁଠାରୁ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ।
ତ୍ରାଯସ୍ଵ ବନ୍ଧୁରହିତାଂ ବାଲାପତ୍ଯାଂ ଜନେଶ୍ଵର
ହେ ଜନନାଥ, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ସନ୍ତାନ ବିହୀନ ଏହି ଶିଶୁକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଦୁହିତାହଂ ଭଗଵତସ୍ତ୍ରାହି ମାଂ ପତିଦାନତଃ
ମୁଁ ଭାଗ୍ୟବାନଙ୍କ ଝିଅ—ମୋତେ ପତି ଦେଇ ରକ୍ଷା କର।
ଵଦନ୍ତୀତି ମହାପ୍ରାଜ୍ଞାଃ ପ୍ରାଣଦାନଂ କୁରୁଷ୍ଵ ମେ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି—ମୋତେ ପ୍ରାଣ ଦାନ କର।
ଏଵଂ ସଂପ୍ରାର୍ଥ୍ଯମାନୋ ଽପି ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯା ରାକ୍ଷସୋ ଦ୍ଵିଜମ୍ ଅଭକ୍ଷଯକୃଷ୍ଣସାରଶିଶୁଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ଯଥା ବଲାତ୍
ଏପରି ଅନୁରୋଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ରାକ୍ଷସ ଶକ୍ତିବଳେ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଏମିତି ଖାଇଲେ, ଯେପରି ବାଘ ଦଳସାର ଛୁଆଁକୁ ଧରେ।
ପୂର୍ଵଶାପହତଂ ଭୂପମଶପତ୍କ୍ରୋଧିତା ପୁନଃ
ପୂର୍ବ ଶାପରେ ପୀଡ଼ିତ ରାଜାଙ୍କୁ, କ୍ରୋଧିତ ସେ ପୁଣି ଶାପ ଦେଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ସ୍ତ୍ରୀସଙ୍ଗମଂ ପ୍ରାତ୍ପସ୍ତ୍ଵମପି ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସେ ମୃତିମ୍
ସେହିପରି, ଜଣେ ନାରୀ ସହ ମିଶିବାରୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବୁ।
ରାକ୍ଷସତ୍ଵଂ ଧ୍ରୁଵଂ ତେ ଽସ୍ତୁ ମତ୍ପତିର୍ଭକ୍ଷିତୋ ଯତଃ
ମୋର ସ୍ୱାମୀ ଖାଇଦିଆଯିବାରୁ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରାକ୍ଷସ ଜନ୍ମ ପାଅ।
ପ୍ରମନ୍ଯୁଃ ପ୍ରାହି ଵିସୃଜନ୍କୋପାଦଙ୍ଗାରସଂଚଯମ୍
ପ୍ରମନ୍ୟୁ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ବର୍ଷାଇଲେ।
ଏକସ୍ଯୈଵାପରାଧସ୍ଯ ଶାପସ୍ତ୍ଵେକୋ ମମୋଚିତଃ
ଏକଟି ଅପରାଧ ପାଇଁ, ମୋର ଏକଟି ଶାପ ଯଥେଷ୍ଟ।
ପିଶାଚଯୋନିମଦ୍ଯୈଵ ଯାହି ପୁତ୍ରସମନ୍ଵିତା
ଏବେ ତୁମ ପୁଅ ସହିତ ଏକାଥିରେ ପିଶାଚ ଜନ୍ମକୁ ଯାଅ।
କ୍ଷୁଧାର୍ତା ସୁସ୍ଵରଂ ଭୀମାରୁରୋଦାପତ୍ଯସଂଯୁତା
ଭୋକାରେ, ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱରରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପିଲାମାନେ ସହିତ ଭୟଭୀତ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ।
ଜଗ୍ମତୁର୍ନର୍ମଦାତୀରେ ଵନଂ ରାକ୍ଷସସେଵିତମ୍
ସେମାନେ ନର୍ମଦା ନଦୀ କୂଳରେ ଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଚଳାଚଳ କରୁଥିବା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ରାସ୍ତେ ଦୁଃଖସଂତତ୍ପଃ କଶ୍ଚିଲ୍ଲୋକଵିରୋଧକୃତ୍
ସେଠାରେ ଜଣେ ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ବିପରୀତ କାମ କରୁଥିବା ଲୋକ ରହୁଥିଲେ।
ଉଵାଚ କ୍ରୋଧବହୁଲୋ ଵଟସ୍ଥୋ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସଃ
ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ କହିଲେ।
ଈଦୃଶୌ କେନ ପାପେନ ଜାତୌ ମେ ବ୍ରୁଵତାଂ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏମିତି ପାପ କ’ଣ ହେଲା, ଯାହାରେ ଏମିତି ପିଲାମାନେ ମୋତେ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି? ସଠିକ୍ କହ।
ସର୍ଵଂ ନିଵେଦଯିତ୍ଵାସ୍ମୈ ପଶ୍ଚାଦେତଦୁଵାଚ ହ
ସେ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଇ, ପରେ ଏହିପରି କହିଲେ।
ସଖ୍ଯୁର୍ମମାତି ସ୍ନେହେନ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ମୋ ସାଙ୍ଗ ଉପରେ ଅତି ମମତାରୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ କହିବା ଉଚିତ।
ସ ହି ପାପପାଲଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଯାତନାସ୍ତୁ ଯୁଗାଯୁତମ୍
ଯିଏ ପାପ କାମ କରେ, ସେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ।
ତସ୍ମାନ୍ମିତ୍ରେଷୁ ମତିମାନ୍ନ କୁର୍ଯାଦ୍ଵଂଯନଂ କଦା
ସେହିପରି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ କେବେ ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଉନାହିଁ।