ଶଶଂସୁର୍ମୁନଯଃ ସିଦ୍ଧା ଗତିଂ ତସ୍ମୈ ସୁତସ୍ଯ ତାମ୍
ମୁନିମାନେ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୁଅର ମାର୍ଗ ବର୍ଣ୍ଣନ କଲେ ।
ସ୍ଵଯଂ ପିତ୍ରା ସ୍ଵରେଣୋଞ୍ଚୈସ୍ତ୍ରୀଂଲ୍ଲୋକାନନୁନାଦ୍ଯ ଵୈ
ସେ ନିଜେ, ପିତା ସହିତ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ତିନି ଲୋକରେ ଗୁଞ୍ଜନ କଲା ।
ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ ଧର୍ମାତ୍ମା ଭୋଃ ଶବ୍ଦେନାନୁନାଦଯନ୍
ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଜଣେ 'ଭୋ' ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜି, ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲା ।
ପ୍ରତ୍ଯାହରଜ୍ଜଗତ୍ସର୍ଵମୁଞ୍ଚୈଃ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍
ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ, ପଛକୁ ଆଣିଲା ।
ଗିରିଗହ୍ଵରପୃଷ୍ଟେଷୁ ଵ୍ଯାଜହାର ଶୁକଂ ପ୍ରତି
ପାହାଡ଼ର ଗହ୍ୱର ଓ ଢାଳରେ, ସେ ଶୁକାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲା ।
ଗୁଣାନ୍ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ସତ୍ତ୍ଵାଦୀନ୍ପଦମଧ୍ଯଗମତ୍ପରମ୍
ସତ୍ତ୍ୱ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣ ଛାଡି, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚିଲା ।
ସୋ ଽନୁନୀତୋ ଭଗଵତା ଵ୍ଯାସୋ ରୁଦ୍ରେଣ ନାରଦ
ହେ ନାରଦ, ଭଗବାନ ଓ ରୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଗଲା ।
ପଶ୍ଯସି ଵିପ୍ର ନାଯାନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଭୂତଂ ନିଜାନ୍ତିରେ
ତୁମେ ଦେଖୁଛ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁଠି ଆସୁନାହିଁ, ନିଜ ମନରେ ବ୍ରହ୍ମ ହୋଇଥିବାକୁ ।
ଶ୍ଵାଶ୍ରମଂ ସ ଶୁକୋ ବ୍ରହ୍ମଭୂତୋ ଲୋକାଂଶ୍ଚଚାର ହ
ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ହୋଇ, ଶୁକ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ଛାଡି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ନରନାରାଯଣୌ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଯଯୌ ବଦରିକାଶ୍ରମମ୍
ସେ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ଚ ତତ୍ର ତପସି ସ୍ଥିତଃ ଶୁକମନୁସ୍ମରନ୍
ସେଠାରେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହୋଇ, ସେ ସବୁବେଳେ ଶୁକଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ।
ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଂ ଗତସ୍ତାତ ଯତ୍ର ତ୍ଵମଗମଃ ପୁରା
ହେ ପ୍ରିୟ, ସେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆଗରୁ ତୁମେ ଯାଇଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟଃ ଶ୍ରୁତିଵିମୃଗ୍ଯୋ ହି ଦେଵଦେଵୋ ଜନାର୍ଦନଃ
ସେଠାରେ, ଯିଏ ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଖୋଜାଯାଉଛନ୍ତି, ସେଇ ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ର ସର୍ଵଦେଵରହଃସ୍ଥିତଃ
ହେ ଯୋଗୀଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ରହୁଥିବା ମୋତେ ତୁମେ ଦେଖିଥିଲ।
ତ୍ଵଂ ସଦାଗତିମାର୍ଗସ୍ଥୋ ଲୋକାନ୍ପଶ୍ଯ ଯଥେଚ୍ଛଯା
ତୁମେ ସଦା ମୋକ୍ଷର ପଥରେ ରହି, ଇଚ୍ଛାମତେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦେଖୁଛ।
ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ପ୍ରଯଯୌ ଵିପ୍ର ସର୍ଵଲୋକନମସ୍କୃତମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ସମ୍ମାନିତ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ।
ଯଂ ଭାନ୍ତମନୁଭାନ୍ତ୍ଯେତେ ଲୋକାଃ ସର୍ଵେ ଽପି ନାରଦ
ହେ ନାରଦ, ସେଠାରେ ଯେଉଁଠି ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ।
ଵାପ୍ଯ ଉତ୍ପଲଂସଂଛନ୍ନାଃ ସୁରସ୍ତ୍ରୀକ୍ରୀଡନାକୁଲାଃ
ସେଠାରେ ପୋଖରୀଗୁଡ଼ିକ ଶାପ୍ଲା ଫୁଲରେ ଢାକା ଓ ଦେବକନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଖେଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ତତ୍ର ଦ୍ଵାଃସ୍ଥୈଶ୍ଚତୁର୍ହସ୍ତେନାର୍ନାଭରଣଭୂଷିତୈଃ
ଦ୍ୱାରରେ ଚାରିଟି ହାତ ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ଥିଲେ।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯାଭ୍ଯାନ୍ତରଂ ତତ୍ର ଦେଵଦେଵଂ ଚତୁର୍ଭୁଜମ୍
ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଠାରେ ଚାରିଟି ହାତ ଥିବା ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପଦ୍ମୈର୍ମୂର୍ତିମଦ୍ଭିରୁପାସିତମ୍
ସେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିବା ମୂର୍ତ୍ତିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଉଥିଲେ।
କଟୀସୂତ୍ରବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ରକଟକାଙ୍ଗଦଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କ କଟିରେ ଦୋରି, ବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ର, କଙ୍ଗନ ଓ ବାହୁବନ୍ଧ ଅଳଙ୍କାର ଥିଲା।
ଦଦର୍ଶ ସିଦ୍ଧନି କରୈଃ ସେଵ୍ଯମାନମହର୍ନିଶମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସିଦ୍ଧମାନେ ଦିନ ରାତି ହାତ ଦ୍ୱାରା ସେବା କରୁଥିଲେ।
ନମସ୍ତେ ଵାସୁଦେଵାଯ ସର୍ଵଲୋକୈକସାକ୍ଷିଣେ
ସମସ୍ତ ଲୋକର ଏକମାତ୍ର ସାକ୍ଷୀ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ହରଯେ ଵାସୁକିସ୍ଥାଯ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପନିଵାସିନେ
ବାସୁକି ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା, ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ବସୁଥିବା ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନୃସିଂହାଯ ଧ୍ରୁଵେଜ୍ଯାଯ ସାଂଖ୍ଯଯୋଗେଶ୍ଵରାଯ ଚ
ନୃସିଂହ, ଧ୍ରୁବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗର ନାୟକଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନାଭେଯାଯ ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରେ ଵିଧାତ୍ରେଂଽତକାରଯ ଚ
ଜଗତ୍ର ଧାରକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସଂହାରକ ନାଭିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
କୃଷ୍ଣାଯ ଵେଦକର୍ତ୍ରେ ଚ ବୁଦ୍ଧକଲ୍କିସ୍ଵରୂପିଣେ
ବେଦର ରଚୟିତା, ବୁଦ୍ଧ ଓ କଳ୍କି ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନରନାରାଯଣାଖ୍ଯାଯ ଶିଷିଵିଷ୍ଟାଯ ଵିଷ୍ଣଵେ
ନରନାରାୟଣ ନାମେ ପରିଚିତ, ଶିଶିବିଷ୍ଟ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଋଭଵେ ସୁଵ୍ରତାଖ୍ଯାଯ ସୁଧାମ୍ନେ ଚାଜିତାଯ ଚ
ସୁବ୍ରତ ଭାବେ ପରିଚିତ ଋଭୁ, ସୁଧାମା ଓ ଅଜିତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।