ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ପଦେ ନିତ୍ଯେ ନିର୍ଗୁଣେ ଲିଙ୍ଗପୂଜିତେ
ତାପରେ ସେ ଅନନ୍ତ, ଗୁଣହୀନ ଦେହରେ, ଯେଉଁଠି ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ହେଉଛି,
ସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟେ ଶ୍ଵେତପୀତେ ଚ ରୁକ୍ମରୂପ୍ଯମଯେ ଶୁଭେ
ସେଠି ସଫେଦ ଓ ପିତା ରଙ୍ଗରେ ମିଶି, ସୁନା ଓ ଚାନ୍ଦିରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଭବ୍ୟ ଦେହରେ,
ସୋ ଽଵିଶଙ୍କେନ ମନସା ତଥୈଵାଭ୍ଯପତଚ୍ଛୁକଃ
ସେଠି ଶୁକା ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ମନରେ, ସେହିପରି ଆଗକୁ ଗଲା ।
ଅଦୃଶ୍ଯେତାଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ହେ ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁଇଜଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ପରି ଲାଗିଲା ।
ନ ଚ ପ୍ରତିଜଘାନାସ୍ଯ ସ ଗତିଂ ପର୍ଵତୋତ୍ତମଃ
ଉତ୍ତମ ପାହାଡ଼ ତାଙ୍କର ଗତିକୁ ବାଧା ଦେଲା ନାହିଁ ।
ଶୁକୋ ଦଦର୍ଶ ଧର୍ମାତ୍ମା ପୁଷ୍ପିତଦ୍ରୁମକାନନମ୍
ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଶୁକା ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଗଛର ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖିଲା ।
ନିରାକାରଂ ତୁ ସାକାରାଦଦୃଶୁସ୍ତଂ ଵିଵାସସଃ
ଅକାର ଦେହକୁ ଦୂରରୁ ଆକାର ଦେହରେ ଥିବାମାନେ ଦେଖିଲେ ।
ଉତ୍ତମାଂ ଗତିମାସ୍ଥାଯ ପୃଷ୍ଟତୋ ଽନୁସସାର ହ
ଉତ୍ତମ ମାର୍ଗ ପାଇଁ, ସେ ପଛରେ ଅନୁସରଣ କଲା ।
ଦର୍ଶଯିତ୍ଵା ପ୍ରଭାଵଂ ସ୍ଵଂ ସର୍ଵଭୂତୋ ଽଭଵତ୍ତଦା
ନିଜ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ହେଇଗଲା ।
ନିମେଷାନ୍ତରମାତ୍ରେଣ ଶୁକାଭିପତନଂ ଯଯୌ
ନିମିଷ ମାତ୍ରରେ, ଶୁକାର ଉତ୍କଳନ ଘଟିଗଲା ।
ଶଶଂସୁର୍ମୁନଯଃ ସିଦ୍ଧା ଗତିଂ ତସ୍ମୈ ସୁତସ୍ଯ ତାମ୍
ମୁନିମାନେ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୁଅର ମାର୍ଗ ବର୍ଣ୍ଣନ କଲେ ।
ସ୍ଵଯଂ ପିତ୍ରା ସ୍ଵରେଣୋଞ୍ଚୈସ୍ତ୍ରୀଂଲ୍ଲୋକାନନୁନାଦ୍ଯ ଵୈ
ସେ ନିଜେ, ପିତା ସହିତ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ତିନି ଲୋକରେ ଗୁଞ୍ଜନ କଲା ।
ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ ଧର୍ମାତ୍ମା ଭୋଃ ଶବ୍ଦେନାନୁନାଦଯନ୍
ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଜଣେ 'ଭୋ' ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜି, ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲା ।
ପ୍ରତ୍ଯାହରଜ୍ଜଗତ୍ସର୍ଵମୁଞ୍ଚୈଃ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍
ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ, ପଛକୁ ଆଣିଲା ।
ଗିରିଗହ୍ଵରପୃଷ୍ଟେଷୁ ଵ୍ଯାଜହାର ଶୁକଂ ପ୍ରତି
ପାହାଡ଼ର ଗହ୍ୱର ଓ ଢାଳରେ, ସେ ଶୁକାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲା ।
ଗୁଣାନ୍ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ସତ୍ତ୍ଵାଦୀନ୍ପଦମଧ୍ଯଗମତ୍ପରମ୍
ସତ୍ତ୍ୱ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣ ଛାଡି, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚିଲା ।
ସୋ ଽନୁନୀତୋ ଭଗଵତା ଵ୍ଯାସୋ ରୁଦ୍ରେଣ ନାରଦ
ହେ ନାରଦ, ଭଗବାନ ଓ ରୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଗଲା ।
ପଶ୍ଯସି ଵିପ୍ର ନାଯାନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଭୂତଂ ନିଜାନ୍ତିରେ
ତୁମେ ଦେଖୁଛ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁଠି ଆସୁନାହିଁ, ନିଜ ମନରେ ବ୍ରହ୍ମ ହୋଇଥିବାକୁ ।
ଶ୍ଵାଶ୍ରମଂ ସ ଶୁକୋ ବ୍ରହ୍ମଭୂତୋ ଲୋକାଂଶ୍ଚଚାର ହ
ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ହୋଇ, ଶୁକ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ଛାଡି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ନରନାରାଯଣୌ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଯଯୌ ବଦରିକାଶ୍ରମମ୍
ସେ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ଚ ତତ୍ର ତପସି ସ୍ଥିତଃ ଶୁକମନୁସ୍ମରନ୍
ସେଠାରେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହୋଇ, ସେ ସବୁବେଳେ ଶୁକଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ।
ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଂ ଗତସ୍ତାତ ଯତ୍ର ତ୍ଵମଗମଃ ପୁରା
ହେ ପ୍ରିୟ, ସେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆଗରୁ ତୁମେ ଯାଇଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟଃ ଶ୍ରୁତିଵିମୃଗ୍ଯୋ ହି ଦେଵଦେଵୋ ଜନାର୍ଦନଃ
ସେଠାରେ, ଯିଏ ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଖୋଜାଯାଉଛନ୍ତି, ସେଇ ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ର ସର୍ଵଦେଵରହଃସ୍ଥିତଃ
ହେ ଯୋଗୀଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ରହୁଥିବା ମୋତେ ତୁମେ ଦେଖିଥିଲ।
ତ୍ଵଂ ସଦାଗତିମାର୍ଗସ୍ଥୋ ଲୋକାନ୍ପଶ୍ଯ ଯଥେଚ୍ଛଯା
ତୁମେ ସଦା ମୋକ୍ଷର ପଥରେ ରହି, ଇଚ୍ଛାମତେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦେଖୁଛ।
ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ପ୍ରଯଯୌ ଵିପ୍ର ସର୍ଵଲୋକନମସ୍କୃତମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ସମ୍ମାନିତ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ।
ଯଂ ଭାନ୍ତମନୁଭାନ୍ତ୍ଯେତେ ଲୋକାଃ ସର୍ଵେ ଽପି ନାରଦ
ହେ ନାରଦ, ସେଠାରେ ଯେଉଁଠି ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ।
ଵାପ୍ଯ ଉତ୍ପଲଂସଂଛନ୍ନାଃ ସୁରସ୍ତ୍ରୀକ୍ରୀଡନାକୁଲାଃ
ସେଠାରେ ପୋଖରୀଗୁଡ଼ିକ ଶାପ୍ଲା ଫୁଲରେ ଢାକା ଓ ଦେବକନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଖେଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ତତ୍ର ଦ୍ଵାଃସ୍ଥୈଶ୍ଚତୁର୍ହସ୍ତେନାର୍ନାଭରଣଭୂଷିତୈଃ
ଦ୍ୱାରରେ ଚାରିଟି ହାତ ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ଥିଲେ।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯାଭ୍ଯାନ୍ତରଂ ତତ୍ର ଦେଵଦେଵଂ ଚତୁର୍ଭୁଜମ୍
ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଠାରେ ଚାରିଟି ହାତ ଥିବା ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।