ନ ତତ୍ର ପକ୍ଷିସଂଘାତୋ ନ ଶବ୍ଦୋ ନ ଚ ଦର୍ଶନମ୍
ସେଠାରେ କୌଣସି ପକ୍ଷୀର ଦଳ, ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ଦୃଶ୍ୟ କିଛି ଥିଲାନି।
ସ ଦଦର୍ଶ ତଦାତ୍ମାନଂ ସର୍ଵସଂଗଵିନିଃସୃତଃ
ସେ ସମୟରେ, ସେ ନିଜକୁ ସମସ୍ତ ସଂଗ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ ଦେଖିଲେ।
ସ ପୁନର୍ଯୋଗମାସ୍ଥାଯ ମୋକ୍ଷମାର୍ଗୋପଲବ୍ଧଯେ
ପୁନି ଯୋଗକୁ ଅନୁସ୍ଥାନ କରି, ମୁକ୍ତିର ପଥ ଖୋଜିଲେ।
ଅନ୍ତରୀକ୍ଷଚରଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵ୍ଯାସପୁତ୍ରଃ ସୁନିଶ୍ଚିତଃ
ବ୍ୟାସଙ୍କର ଗ୍ଲାନ୍ତିହୀନ ପୁଅ, ନିଶ୍ଚିତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଆକାଶରେ ଚଳିଲେ।
ଦଦୃଶୁଃ ସର୍ଵଭୂତାନି ମନୋମାରୁତରଂହସମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ମନ ଓ ପବନର ତେଜରେ ଦେଖିଲେ।
ପୁଷ୍ପ ଵର୍ଷୈଶ୍ଚ ଦିଵ୍ଯୈସ୍ତମଵଚକ୍ରୁର୍ଦିଵୌକସଃ
ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପର ବର୍ଷା କରି, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଋଷଯଶ୍ଚୈଵ ସଂସିଦ୍ଧାଃ କୋ ଽଯଂ ସିଦ୍ଧିମୁପାଗତଃ
ସଫଳ ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, 'ଏହିଁ କିଏ, ଯିଏ ସିଦ୍ଧିକୁ ପାଇଛି?'
ଉଵାଚ ଚ ମହାତେଜାସ୍ତାନୃଷୀନ୍ସଂପ୍ରହର୍ଷିତଃ
ବଡ ତେଜସ୍ବୀ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତସ୍ମୈ ପ୍ରତିଵଚୋଦେଯଂ ଭଵଦ୍ଭିସ୍ତୁ ସମାହିତୈଃ
ଏହି ଉତ୍ତର ତାଙ୍କୁ ଆପଣମାନେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଦେବା ଉଚିତ।
ତମୋ ହ୍ଯଷ୍ଟଵିଧଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଜହୌ ପଞ୍ଚଵିଧଂ ରଜଃ
ସେ ଅଷ୍ଟପ୍ରକାର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଛାଡି, ପଞ୍ଚପ୍ରକାର ରଜସ୍କୁ ବି ତ୍ୟାଗ କଲେ।
ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ପଦେ ନିତ୍ଯେ ନିର୍ଗୁଣେ ଲିଙ୍ଗପୂଜିତେ
ତାପରେ ସେ ଅନନ୍ତ, ଗୁଣହୀନ ଦେହରେ, ଯେଉଁଠି ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ହେଉଛି,
ସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟେ ଶ୍ଵେତପୀତେ ଚ ରୁକ୍ମରୂପ୍ଯମଯେ ଶୁଭେ
ସେଠି ସଫେଦ ଓ ପିତା ରଙ୍ଗରେ ମିଶି, ସୁନା ଓ ଚାନ୍ଦିରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଭବ୍ୟ ଦେହରେ,
ସୋ ଽଵିଶଙ୍କେନ ମନସା ତଥୈଵାଭ୍ଯପତଚ୍ଛୁକଃ
ସେଠି ଶୁକା ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ମନରେ, ସେହିପରି ଆଗକୁ ଗଲା ।
ଅଦୃଶ୍ଯେତାଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ହେ ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁଇଜଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ପରି ଲାଗିଲା ।
ନ ଚ ପ୍ରତିଜଘାନାସ୍ଯ ସ ଗତିଂ ପର୍ଵତୋତ୍ତମଃ
ଉତ୍ତମ ପାହାଡ଼ ତାଙ୍କର ଗତିକୁ ବାଧା ଦେଲା ନାହିଁ ।
ଶୁକୋ ଦଦର୍ଶ ଧର୍ମାତ୍ମା ପୁଷ୍ପିତଦ୍ରୁମକାନନମ୍
ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଶୁକା ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଗଛର ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖିଲା ।
ନିରାକାରଂ ତୁ ସାକାରାଦଦୃଶୁସ୍ତଂ ଵିଵାସସଃ
ଅକାର ଦେହକୁ ଦୂରରୁ ଆକାର ଦେହରେ ଥିବାମାନେ ଦେଖିଲେ ।
ଉତ୍ତମାଂ ଗତିମାସ୍ଥାଯ ପୃଷ୍ଟତୋ ଽନୁସସାର ହ
ଉତ୍ତମ ମାର୍ଗ ପାଇଁ, ସେ ପଛରେ ଅନୁସରଣ କଲା ।
ଦର୍ଶଯିତ୍ଵା ପ୍ରଭାଵଂ ସ୍ଵଂ ସର୍ଵଭୂତୋ ଽଭଵତ୍ତଦା
ନିଜ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ହେଇଗଲା ।
ନିମେଷାନ୍ତରମାତ୍ରେଣ ଶୁକାଭିପତନଂ ଯଯୌ
ନିମିଷ ମାତ୍ରରେ, ଶୁକାର ଉତ୍କଳନ ଘଟିଗଲା ।
ଶଶଂସୁର୍ମୁନଯଃ ସିଦ୍ଧା ଗତିଂ ତସ୍ମୈ ସୁତସ୍ଯ ତାମ୍
ମୁନିମାନେ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୁଅର ମାର୍ଗ ବର୍ଣ୍ଣନ କଲେ ।
ସ୍ଵଯଂ ପିତ୍ରା ସ୍ଵରେଣୋଞ୍ଚୈସ୍ତ୍ରୀଂଲ୍ଲୋକାନନୁନାଦ୍ଯ ଵୈ
ସେ ନିଜେ, ପିତା ସହିତ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ତିନି ଲୋକରେ ଗୁଞ୍ଜନ କଲା ।
ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ ଧର୍ମାତ୍ମା ଭୋଃ ଶବ୍ଦେନାନୁନାଦଯନ୍
ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଜଣେ 'ଭୋ' ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜି, ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲା ।
ପ୍ରତ୍ଯାହରଜ୍ଜଗତ୍ସର୍ଵମୁଞ୍ଚୈଃ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍
ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ, ପଛକୁ ଆଣିଲା ।
ଗିରିଗହ୍ଵରପୃଷ୍ଟେଷୁ ଵ୍ଯାଜହାର ଶୁକଂ ପ୍ରତି
ପାହାଡ଼ର ଗହ୍ୱର ଓ ଢାଳରେ, ସେ ଶୁକାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲା ।
ଗୁଣାନ୍ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ସତ୍ତ୍ଵାଦୀନ୍ପଦମଧ୍ଯଗମତ୍ପରମ୍
ସତ୍ତ୍ୱ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣ ଛାଡି, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚିଲା ।
ସୋ ଽନୁନୀତୋ ଭଗଵତା ଵ୍ଯାସୋ ରୁଦ୍ରେଣ ନାରଦ
ହେ ନାରଦ, ଭଗବାନ ଓ ରୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଗଲା ।
ପଶ୍ଯସି ଵିପ୍ର ନାଯାନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଭୂତଂ ନିଜାନ୍ତିରେ
ତୁମେ ଦେଖୁଛ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁଠି ଆସୁନାହିଁ, ନିଜ ମନରେ ବ୍ରହ୍ମ ହୋଇଥିବାକୁ ।
ଶ୍ଵାଶ୍ରମଂ ସ ଶୁକୋ ବ୍ରହ୍ମଭୂତୋ ଲୋକାଂଶ୍ଚଚାର ହ
ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ହୋଇ, ଶୁକ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ଛାଡି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ନରନାରାଯଣୌ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଯଯୌ ବଦରିକାଶ୍ରମମ୍
ସେ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।