ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପଦମନ୍ଵେଷ୍ଟୁମୁତ୍ସୁକଃ ପିତରଂ ଯଯୌ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପଦ ଖୋଜିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଶୁକଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ଯଯୌ କୈଲାସପର୍ଵତମ୍
ଶୁକ, ପରିକ୍ରମା କରି, କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ।
କ୍ଷଣୈକଂ ସ୍ଥୀଯତାଂ ପୁତ୍ର ଇତି ଚ କ୍ରୋଶ ଦୁର୍ମନାଃ
ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ ସେ କୁହିଲେ, 'ପୁଅ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରୁହି ଯା!'
ମୋକ୍ଷମେଵାନୁସଂଚିତ୍ଯ ଗତ ଏଵ ପରଂ ପଦମ୍
ମୁକ୍ତିକୁ ଏକମାତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ସେ ପରମ ପଦକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପୁନଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ତଂ ଵିପ୍ର ଶୁକାଭିପତନଂ ମୁନିମ୍
ପୁନି, ମୁନି ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶୁକର ଅବତରଣ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଯଚ୍ଛ୍ରୃତ୍ଵା ମାନସଂ ମେ ଽଦ୍ଯ ଶାନ୍ତିମଗ୍ର୍ଯାମୁପାଗତମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଆଜି ମୋ ମନ ଶାନ୍ତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ନହି ସମ୍ପୂର୍ଣତାମେତି ତୃଷ୍ଣା କୃଷ୍ଣଗୁଣାର୍ଣଵେ
କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଗୁଣର ସମୁଦ୍ରରେ ତୃଷ୍ଣା କେବେ ଶାନ୍ତ ହୁଏନି।
କୁତ୍ର ତେ ନିଵସଂତୀହ ସଂଶଯୋ ମେ ମହାନଯମ୍
ସେମାନେ କେଉଁଠି ରହୁଛନ୍ତି? ଏହା ନେଇ ମୋର ବଡ ଶଂକା ଅଛି।
ଧାରଯାମାସ ଚାତ୍ମାନଂ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ମହାମୁନିଃ
ମହାମୁନି ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଭାବେ ନିଜକୁ ସଂଯମ କଲେ।
ତତଃ ସ ପ୍ରାଙ୍ମୁଖୋ ଵିଦ୍ଵାନାଦିତ୍ଯେନ ଵିରୋଚିତେ
ତାପରେ, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଜ୍ଞାନୀ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚମକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ନ ତତ୍ର ପକ୍ଷିସଂଘାତୋ ନ ଶବ୍ଦୋ ନ ଚ ଦର୍ଶନମ୍
ସେଠାରେ କୌଣସି ପକ୍ଷୀର ଦଳ, ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ଦୃଶ୍ୟ କିଛି ଥିଲାନି।
ସ ଦଦର୍ଶ ତଦାତ୍ମାନଂ ସର୍ଵସଂଗଵିନିଃସୃତଃ
ସେ ସମୟରେ, ସେ ନିଜକୁ ସମସ୍ତ ସଂଗ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ ଦେଖିଲେ।
ସ ପୁନର୍ଯୋଗମାସ୍ଥାଯ ମୋକ୍ଷମାର୍ଗୋପଲବ୍ଧଯେ
ପୁନି ଯୋଗକୁ ଅନୁସ୍ଥାନ କରି, ମୁକ୍ତିର ପଥ ଖୋଜିଲେ।
ଅନ୍ତରୀକ୍ଷଚରଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵ୍ଯାସପୁତ୍ରଃ ସୁନିଶ୍ଚିତଃ
ବ୍ୟାସଙ୍କର ଗ୍ଲାନ୍ତିହୀନ ପୁଅ, ନିଶ୍ଚିତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଆକାଶରେ ଚଳିଲେ।
ଦଦୃଶୁଃ ସର୍ଵଭୂତାନି ମନୋମାରୁତରଂହସମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ମନ ଓ ପବନର ତେଜରେ ଦେଖିଲେ।
ପୁଷ୍ପ ଵର୍ଷୈଶ୍ଚ ଦିଵ୍ଯୈସ୍ତମଵଚକ୍ରୁର୍ଦିଵୌକସଃ
ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପର ବର୍ଷା କରି, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଋଷଯଶ୍ଚୈଵ ସଂସିଦ୍ଧାଃ କୋ ଽଯଂ ସିଦ୍ଧିମୁପାଗତଃ
ସଫଳ ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, 'ଏହିଁ କିଏ, ଯିଏ ସିଦ୍ଧିକୁ ପାଇଛି?'
ଉଵାଚ ଚ ମହାତେଜାସ୍ତାନୃଷୀନ୍ସଂପ୍ରହର୍ଷିତଃ
ବଡ ତେଜସ୍ବୀ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତସ୍ମୈ ପ୍ରତିଵଚୋଦେଯଂ ଭଵଦ୍ଭିସ୍ତୁ ସମାହିତୈଃ
ଏହି ଉତ୍ତର ତାଙ୍କୁ ଆପଣମାନେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଦେବା ଉଚିତ।
ତମୋ ହ୍ଯଷ୍ଟଵିଧଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଜହୌ ପଞ୍ଚଵିଧଂ ରଜଃ
ସେ ଅଷ୍ଟପ୍ରକାର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଛାଡି, ପଞ୍ଚପ୍ରକାର ରଜସ୍କୁ ବି ତ୍ୟାଗ କଲେ।
ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ପଦେ ନିତ୍ଯେ ନିର୍ଗୁଣେ ଲିଙ୍ଗପୂଜିତେ
ତାପରେ ସେ ଅନନ୍ତ, ଗୁଣହୀନ ଦେହରେ, ଯେଉଁଠି ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ହେଉଛି,
ସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟେ ଶ୍ଵେତପୀତେ ଚ ରୁକ୍ମରୂପ୍ଯମଯେ ଶୁଭେ
ସେଠି ସଫେଦ ଓ ପିତା ରଙ୍ଗରେ ମିଶି, ସୁନା ଓ ଚାନ୍ଦିରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଭବ୍ୟ ଦେହରେ,
ସୋ ଽଵିଶଙ୍କେନ ମନସା ତଥୈଵାଭ୍ଯପତଚ୍ଛୁକଃ
ସେଠି ଶୁକା ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ମନରେ, ସେହିପରି ଆଗକୁ ଗଲା ।
ଅଦୃଶ୍ଯେତାଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ହେ ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁଇଜଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ପରି ଲାଗିଲା ।
ନ ଚ ପ୍ରତିଜଘାନାସ୍ଯ ସ ଗତିଂ ପର୍ଵତୋତ୍ତମଃ
ଉତ୍ତମ ପାହାଡ଼ ତାଙ୍କର ଗତିକୁ ବାଧା ଦେଲା ନାହିଁ ।
ଶୁକୋ ଦଦର୍ଶ ଧର୍ମାତ୍ମା ପୁଷ୍ପିତଦ୍ରୁମକାନନମ୍
ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଶୁକା ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଗଛର ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖିଲା ।
ନିରାକାରଂ ତୁ ସାକାରାଦଦୃଶୁସ୍ତଂ ଵିଵାସସଃ
ଅକାର ଦେହକୁ ଦୂରରୁ ଆକାର ଦେହରେ ଥିବାମାନେ ଦେଖିଲେ ।
ଉତ୍ତମାଂ ଗତିମାସ୍ଥାଯ ପୃଷ୍ଟତୋ ଽନୁସସାର ହ
ଉତ୍ତମ ମାର୍ଗ ପାଇଁ, ସେ ପଛରେ ଅନୁସରଣ କଲା ।
ଦର୍ଶଯିତ୍ଵା ପ୍ରଭାଵଂ ସ୍ଵଂ ସର୍ଵଭୂତୋ ଽଭଵତ୍ତଦା
ନିଜ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ହେଇଗଲା ।
ନିମେଷାନ୍ତରମାତ୍ରେଣ ଶୁକାଭିପତନଂ ଯଯୌ
ନିମିଷ ମାତ୍ରରେ, ଶୁକାର ଉତ୍କଳନ ଘଟିଗଲା ।