ଅଧ୍ଯାତ୍ମଗତମାଲୀନୋ ନିରପେକ୍ଷୋ ନିରାମିଷଃ
ଅନ୍ତର୍ମୁଖ ହୋଇ, ନିର୍ଲିପ୍ତ ଓ ଚାହିଦା ରହିତ ଭାବରେ ରହିବା ଉଚିତ।
ସୁଖଦୁଃଖଵିପର୍ଯାସୋ ଯଦା ସମୁପପଦ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ବିପରୀତ ଅବସ୍ଥା ଆସିଥାଏ,
ସ୍ଵଭାଵାଦ୍ଯତ୍ନମାତିଷ୍ଠେଦ୍ଯତ୍ନଵାନ୍ନାଵସୀଦତି
ନିଜର ସ୍ୱଭାବ ଅନୁଯାୟୀ କାମ କରିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଅବନତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ତାନି ପୂର୍ଵଶରୀରାଣି ନିତ୍ଯମେକଂ ଶରୀରିଣମ୍
ପୂର୍ବ ଦେହଗୁଡିକ ସଦା ଏକ ଜୀବର ସଂପର୍କରେ ରହିଥାଏ।
ନିର୍ଦଗ୍ଧଂ ପରଦେହେନ ପରଦେଂହଂ ବଲାବଲମ୍
ଅନ୍ୟ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ଅନ୍ୟ ଦେହର ଶକ୍ତି ଓ ଦୂର୍ବଳତା ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ସଂଗତ୍ଯା ଜଠରେ ନ୍ଯସ୍ତଂ ରେତୋବିନ୍ଦୁମଚେତନମ୍
ମିଳନ ଦ୍ୱାରା ଜଠରେ ଅଚେତନ ରେତସବିନ୍ଦୁ ରଖାଯାଏ।
ଅନ୍ନପାନାନି ଜୀର୍ଯନ୍ତେ ଯତ୍ର ଭକ୍ଷ୍ଯାଶ୍ଚ ଭକ୍ଷିତାଃ
ଯେଉଁଠି ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ପାଚିତ ହୁଏ, ଖାଇଥିବା ସବୁ ଉପଭୋଗ ହୋଇଯାଏ।
ଗର୍ଭେ ମୂତ୍ରପୁରୀଷାଣାଂ ସ୍ଵଭାଵନିଯତା ଗତିଃ
ଗର୍ଭରେ ମୁତ୍ର ଓ ପୂରିଷ ସ୍ୱଭାବ ଅନୁଯାୟୀ ଚଳାପଥ ଅନୁସରେ।
ପ୍ରଭଵନ୍ତ୍ଯୁଦରେ ଗର୍ଭା ଜାଯମାନାସ୍ତଥାପରେ
ଉଦରରେ ଗର୍ଭ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ଏତସ୍ମାଦ୍ଯୋନିସଂବନ୍ଧାଦ୍ଯୋ ଜୀଵନ୍ପରିମୁଚ୍ଯତେ
ଏହି ଗର୍ଭ ସଂଯୋଗରୁ ଯେଉଁଠି ଜୀବନ ରହିଥାଏ, ସେଉଁଠି ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଗର୍ଭସ୍ଯ ସହ ଜାତସ୍ଯ ସପ୍ତମୀମୀଦୃଶୀଂ ଦଶାମ୍
ଗର୍ଭ ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପାଇଁ ସପ୍ତମ ମାସରେ ଏପରି ଅବସ୍ଥା ଆସିଥାଏ।
ନାଭ୍ଯୁତ୍ଥାନେ ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ଯୋଗାଃ ସ୍ଯୁର୍ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନାଭିରୁ ଯୋଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଵ୍ଯାଧିଭିର୍ଭକ୍ଷ୍ଯମାଣାନାଂ ତ୍ଯଜତାଂ ଵିପୁଲନ୍ଧନମ୍
ଯେଉଁମାନେ ରୋଗରେ ଭୋଗୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜର ବଡ଼ ଧନ ଛାଡିଦିଅନ୍ତି।
ଵେଦନା ନାପକର୍ଷନ୍ତି ଯତମାନାଶ୍ଚିକିତ୍ସକାଃ
ଚିକିତ୍ସକମାନେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ବେଦନା ଦୂର ହୁଏ ନାହିଁ।
ଵ୍ଯାଧିଭିଃ ପରିକୃଷ୍ଯନ୍ତେ ମୃଗା ଜ୍ଯାଘ୍ରୈରିଵାର୍ଦିତାଃ
ଜୀବଗୁଡିକୁ ରୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ଶିକାରୀ ହରିଣକୁ ମାରିଦେଇଥାଏ, ସେହିପରି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାଏ।
ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଜରଯା ଭଗ୍ନା ନାଗୈର୍ନାଗା ଇଵୋତ୍ତମାଃ
ବୟସରେ ଭାଙ୍ଗିପଡିଥିବା ଲୋକମାନେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହାତୀମାନଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଶ୍ଵାପଦାଶ୍ଚ ଦରିଦ୍ରାଶ୍ଚ ପ୍ରାଯୋ ନାର୍ତା ଭଵନ୍ତି ତେ
ଅଧିକାଂଶ ଜଙ୍ଗଲୀ ପଶୁ ଓ ଦରିଦ୍ରମାନେ ଏପରି ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପଡିନାହାନ୍ତି।
ଆକ୍ରମ୍ଯ ରୋଗ ଆଦତ୍ତେ ପଶୂନ୍ପଶୁପଚୋ ଯଥା
ରୋଗ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଏପରି ଆକ୍ରମଣ କରେ, ଯେପରି ଏକ କସାଇ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ଧରିନେଇଥାଏ।
ସ୍ରୋତସା ମହସା କ୍ଷିପ୍ରଂ ହ୍ରିଯମାଣଂ ବଲୀଯସା
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧାରାରେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଭାସିଯାଇ, ଜଣେ ଜବରଦସ୍ତି ନେଇଯାଏ।
ସ୍ଵଭାଵା ହ୍ଯତିଵର୍ତନ୍ତେ ଯେ ନିର୍ମୁକ୍ତାଃ ଶରୀରିଷୁ
ଯେମାନେ ଦେହରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ସ୍ଵଭାବକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରନ୍ତି।
ଯତତେ ଚ ଯଥାଶକ୍ତି ନ ଚ ତଦ୍ଵର୍ତତେ ତଥା
ଜଣେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଚେଷ୍ଟା କରେ, କିନ୍ତୁ ସେହିପରି ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ହୁଏନାହିଁ।
ନାପ୍ରିଯଂ ପ୍ରତିପଦ୍ଯେରନ୍ନୁତ୍ଥାନସ୍ଯ ଫଲଂ ପ୍ରତି
ଉପାଦାନର ଫଳ ପାଇଁ ଅପ୍ରିୟ କିଛି ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅପ୍ରମତ୍ତାଃ ଶଠାଃ କ୍ରୂରା ଵିକ୍ରାନ୍ତାଃ ପର୍ଯୁପାସତେ
ସଚେତନ, ଚତୁର, ନିର୍ଦୟ ଓ ସାହସୀମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି।
ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ଚ ପୁନରନ୍ଯେଷାଂ ନ କଞ୍ଚିଦତିଗଚ୍ଛତି
ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ଦିନ, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଦିନ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ କେହି ନିଜ ଭାଗ୍ୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵହୄନ୍ତି ଶିବିକାମନ୍ଯେ ଯାନ୍ତ୍ଯନ୍ଯେ ଶିବିକାରୁହଃ
କିଛି ଲୋକ ଶିବିକା ବହନ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ଶିବିକାରେ ବସିଯାନ୍ତି।
ମନୁଜାଶ୍ଚ ଗତଶ୍ରୀକାଃ ଶତଶୋ ଵିଵିଧାଃ ସ୍ତ୍ରିଯାଃ
ଅନେକ ଧନହୀନ ପୁରୁଷ ଓ ଶତଶଃ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ନାରୀ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ଇଦମନ୍ଯତ୍ପରଂ ପଶ୍ଯ ନାତ୍ର ମୋହଂ କରିଷ୍ଯସି
ଏହି ଅନ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖ, ଏଠାରେ ତୁମେ ମୋହରେ ପଡିବେ ନାହିଁ।
ସର୍ଵଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵରୂପସ୍ଥଃ ସୁଖୀ ଭଵ ନିରାମଯଃ
ସବୁକିଛି ଛାଡି, ନିଜ ସ୍ଵଭାବରେ ବସି, ସୁଖୀ ଓ ରୋଗମୁକ୍ତ ହେ।
ଯେନ ଦେଵାଃ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଭର୍ତ୍ଯଲୋକଂ ଦିଵଂ ଗତାଃ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ମାନବ ଲୋକକୁ ଛାଡି, ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଗଲେ।
ସନତ୍କୁମାରଃ ପ୍ରଯଯୌ ପୂଜିତସ୍ତେନ ସାଦରମ୍
ସନତ୍କୁମାର, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଆଦର ଦେଇ, ଚାଲିଗଲେ।