ମନସା ସୋ ଽତିଭୀତସ୍ତୁ ଵଵନ୍ଦେ ଚରଣଂ ଗୁରୋଃ
ମନରେ ଅତିଭୟ ନେଇ, ସେ ଗୁରୁଙ୍କର ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
କ୍ଷମସ୍ଵ ଭଗଵନ୍ସର୍ଵଂ ନାପରାଧଃ କୃତୋ ମଯା
ହେ ପ୍ରଭୁ, ସବୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ; ମୁଁ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିନାହିଁ।
ଆତ୍ମାନଂ ଗର୍ହଯାମାସ ହ୍ଯଵିଵେକପରାଯଣମ୍
ବିବେକ ନଥିବାରେ ନିଜକୁ ଦୋଷ ଦେଲେ।
ଵିଵେକରହିତୋ ଲୋକେ ପଶୁରେଵ ନ ସଂଶଯଃ
ଏହି ଜଗତରେ ବିବେକ ନଥିବା ଲୋକ ପଶୁ ସମାନ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଵିଵେକରହିତୋ ଽଜ୍ଞୋ ଽହଂ ଯତଃ ପାପଂ ସମାଚରେତ୍
ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନୀ ଓ ବିବେକହୀନ ଥିବାକୁ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ପାପ କରିଛି।
ଵିଵେକହୀନମାନ୍ପୋତି କୋ ଵା ଯୋ ଵାପ୍ଯନିର୍ଵୃତିମ୍
ବିବେକ ନଥିବା ଲୋକ କେଉଁଠି ସୁଖ ପାଇପାରିବେ—କିମ୍ବା କେଉଁଠି ଦୁଃଖ ନପାଇବେ?
ନାତ୍ଯନ୍ତିଙ୍କଂ ଭଵେଦେତଦ୍ଦାଦଶାବ୍ଦଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି ଅବସ୍ଥା ଚିରକାଳ ରହିବ ନାହିଁ; ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହେବ।
ପୂର୍ଵରୁପଂ ତ୍ଵମାପନ୍ନୋ ଭୋକ୍ଷ୍ଯସେ ମେଦିନୀମିମାମ୍
ତୁମେ ପୁନି ପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିବା ଓ ଏହି ପୃଥିବୀର ଭୋଗ କରିବା।
ରାଜାପି ଦୁଃଖସଂପନ୍ନୋ ରାକ୍ଷସୀଂ ତାନୁମାଶ୍ରିତଃ
ରାଜା ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ଏକ ରାକ୍ଷସୀ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
କୃଷ୍ଣକ୍ଷପାଦ୍ଯୁତିର୍ଭୀମୋ ବଭ୍ରାମ ଵିଜନେ ଵନେ
କଳିଆ ରାତି ପରି ଭୟଙ୍କର ଦେହ ନେଇ, ସେ ଏକା ଏକା ଶୂନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଵିହଙ୍ଗମାନ୍ପ୍ଲଵଙ୍ଗାଂଶ୍ଚ ପ୍ରଶସ୍ତାଂସ୍ତାନଭକ୍ଷଯତ୍
ସେ ଉତ୍ତମ ପକ୍ଷୀ ଓ ବାନରମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଖାଇ ଦେଉଥିଲେ।
ରକ୍ତାନ୍ତପ୍ରେତକେଶୈଶଅଚ ଚିତ୍ରାସୀଦ୍ଭୂର୍ଭଯଙ୍କରୀ
ମୃତଦେହ ଓ ପିଶାଚଙ୍କ ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିଥିବା କେଶରେ ଭୂମି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କୃତ୍ଵାତିଦୁଃଖିତାଂ ପଶ୍ଚାଦ୍ଵନାନ୍ତରମୁପାଗମତ୍
ଏମିତି ଅତି ଦୁଃଖ ଦେଇ, ସେ ପରେ ଜଙ୍ଗଲର ଗଭୀର ଭାଗକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଜଗାମ ନର୍ମଦାତୀରଂ ମୁନିସିଦ୍ଧନିଷେଵିତମ୍
ସେ ମୁନି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ବସିଥିବା ନର୍ମଦା ନଦୀ କୂଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅପଶ୍ଯତ୍କଞ୍ଚନ ମୁନିଂ ରମନ୍ତଂ ପ୍ରିଯଯା ସହ
ସେଠାରେ ସେ ଜଣେ ମୁନିଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସହ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଜାଗ୍ରାହ ଚାତିଵେଗେନ ଵ୍ଯାଧୋ ମୃଗଶିଶଂ ଯଥା
ଏକ ଶିକାରୀ ଯେପରି ମୃଗଶାବକୁ ଧରେ, ସେ ତେଣୁ ବେଗରେ ତାଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ।
ଶିରସ୍ଯଞ୍ଜଲିମାଧାଯ ପ୍ରୋଵାଚ ଭଯଵିହ୍ଵାଲା
ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ହାତ ଜୋଡି, ଭୟରେ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ସେ କହିଲେ।
ପ୍ରାଣପ୍ରିଯ ପ୍ରଦାନେନ କୁରୁ ପୂର୍ଣଂ ମନୋରଥମ୍
ମୋ ପ୍ରାଣ ଦେଇ, ମୋର ଆଶା ପୂରଣ କର।
ନ ରାକ୍ଷସସ୍ତତୋ ଽନାଥାଂ ପାହି ମାଂ ଵିଜନେ ଵନେ
ଏହି ଏକାକୀ ଜଙ୍ଗଲରେ ମୋତେ, ଏହି ଅସହାୟକୁ, ରାକ୍ଷସ ହାନି କରିବାକୁ ଦିଅ ନାହିଁ।
ତଥାପି ବାଲଵୈଧଵ୍ଯଂ କିଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯରିମର୍ଦନ
ତଥାପି, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ମୋର ଏହି କମ୍ବୟସର ବିଧବା ଦୁଃଖ କଣ କହିବି?
ପତିରେଵ ପରୋ ବନ୍ଧୁଃ ପରମଂ ଜୀଵନଂ ମମ
ମୋ ପତି ହିଁ ମୋର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଆତ୍ମୀୟ, ସବୁଠାରୁ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ।
ତ୍ରାଯସ୍ଵ ବନ୍ଧୁରହିତାଂ ବାଲାପତ୍ଯାଂ ଜନେଶ୍ଵର
ହେ ଜନନାଥ, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ସନ୍ତାନ ବିହୀନ ଏହି ଶିଶୁକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଦୁହିତାହଂ ଭଗଵତସ୍ତ୍ରାହି ମାଂ ପତିଦାନତଃ
ମୁଁ ଭାଗ୍ୟବାନଙ୍କ ଝିଅ—ମୋତେ ପତି ଦେଇ ରକ୍ଷା କର।
ଵଦନ୍ତୀତି ମହାପ୍ରାଜ୍ଞାଃ ପ୍ରାଣଦାନଂ କୁରୁଷ୍ଵ ମେ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି—ମୋତେ ପ୍ରାଣ ଦାନ କର।
ଏଵଂ ସଂପ୍ରାର୍ଥ୍ଯମାନୋ ଽପି ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯା ରାକ୍ଷସୋ ଦ୍ଵିଜମ୍ ଅଭକ୍ଷଯକୃଷ୍ଣସାରଶିଶୁଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ଯଥା ବଲାତ୍
ଏପରି ଅନୁରୋଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ରାକ୍ଷସ ଶକ୍ତିବଳେ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଏମିତି ଖାଇଲେ, ଯେପରି ବାଘ ଦଳସାର ଛୁଆଁକୁ ଧରେ।
ପୂର୍ଵଶାପହତଂ ଭୂପମଶପତ୍କ୍ରୋଧିତା ପୁନଃ
ପୂର୍ବ ଶାପରେ ପୀଡ଼ିତ ରାଜାଙ୍କୁ, କ୍ରୋଧିତ ସେ ପୁଣି ଶାପ ଦେଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ସ୍ତ୍ରୀସଙ୍ଗମଂ ପ୍ରାତ୍ପସ୍ତ୍ଵମପି ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସେ ମୃତିମ୍
ସେହିପରି, ଜଣେ ନାରୀ ସହ ମିଶିବାରୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବୁ।
ରାକ୍ଷସତ୍ଵଂ ଧ୍ରୁଵଂ ତେ ଽସ୍ତୁ ମତ୍ପତିର୍ଭକ୍ଷିତୋ ଯତଃ
ମୋର ସ୍ୱାମୀ ଖାଇଦିଆଯିବାରୁ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରାକ୍ଷସ ଜନ୍ମ ପାଅ।
ପ୍ରମନ୍ଯୁଃ ପ୍ରାହି ଵିସୃଜନ୍କୋପାଦଙ୍ଗାରସଂଚଯମ୍
ପ୍ରମନ୍ୟୁ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ବର୍ଷାଇଲେ।
ଏକସ୍ଯୈଵାପରାଧସ୍ଯ ଶାପସ୍ତ୍ଵେକୋ ମମୋଚିତଃ
ଏକଟି ଅପରାଧ ପାଇଁ, ମୋର ଏକଟି ଶାପ ଯଥେଷ୍ଟ।