ସାତ୍ତ୍ଵିକଂ ମାର୍ଗମାସ୍ଥାଯ ପଶ୍ଯେଦାତ୍ମାନମାତ୍ମନା
ସାତ୍ତ୍ୱିକ ମାର୍ଗ ଅନୁସରି, ଆପଣ ନିଜେ ନିଜକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ।
ସଂପଶ୍ଯନ୍ନୈଵ ଲିପ୍ଯେତ ଜଲେ ଵାରିଚରଗୋ ଯଥା
ଏଭଳି ଦେଖି, ସେ ଲଗି ଲାଗେ ନାହିଁ — ଜଳରେ ପାଣିପ୍ରାଣୀ ଯେପରି।
ଵିହାଯ ଦେହଂ ନିର୍ମୁକ୍ତୋ ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଃ ଶୁଭସଂଗତଃ
ଦେହ ଛାଡି, ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ରହିତ ଓ ଶୁଭ ସଂଗରେ ରହିବା।
ଧାର୍ଯତେ ଯା ଦ୍ଵିଜୈସ୍ତାତ ମୋକ୍ଷଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦୈଃ
ଯେଉଁ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱିଜମାନେ, ପ୍ରିୟ, ମୁକ୍ତି ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ସ୍ଵଯଂ ଚ ଶକ୍ଯଂ ତଦ୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସୁସମାହିତର୍ଚତସା
ଏହିଠାରେ, ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତିରେ ଲଗିଥିବା ମନରେ, ସେ ଦେଖିପାରିବେ ।
ଯଶ୍ଚ ନେଚ୍ଛତି ନ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ବ୍ରହ୍ମ ସଂପଦ୍ଯତେ ସ ତୁ
ଯିଏ ଚାହିଁନାହିଁ, ଘୃଣା କରେନାହିଁ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ବ୍ରହ୍ମକୁ ପାଇଁ ।
ପୂର୍ଵୈରାଚରିତୋ ଧର୍ମଶ୍ଚତୁରାଶ୍ରମସଂଜ୍ଞକଃ
ପୁରୁଣା ଲୋକମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିବା ଧର୍ମ, ଚାରି ଆଶ୍ରମ ଭାବରେ ପରିଚିତ ।
କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ବ୍ରହ୍ମ ସଂପଦ୍ଯତେ ତଦା
କାମରେ, ମନରେ ଓ କଥାରେ, ଏହି ବ୍ରହ୍ମକୁ ପାଇଯାଏ ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵ କାମଂ ଚ ଲୋଭଂ ଚ ତତୋ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵମଶ୍ନୁତେ
ଇଚ୍ଛା ଓ ଲୋଭ ଛାଡିଦେଲେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ଥିତିକୁ ପାଇଁ ।
ସମୋ ଭଵତି ନିର୍ଦ୍ଵୁଦ୍ଵୋ ବ୍ରହ୍ମ ସଂପଦ୍ଯତେ ତଦା
ସମଭାବ ଓ ଅଶାନ୍ତି ଛାଡି, ସେ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପାଇଁ ।
କାଞ୍ଚନଂ ଚାଯସଂ ଚୈଵ ସୁଖଦୁଃଖେ ତଥୈଵ ଚ
ସୁନା ଓ ଲୋହା, ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ, ସେ ସମଭାବରେ ଦେଖେ ।
ଜୀଵିତଂ ମରଣଂ ଚୈଵ ବ୍ରହ୍ମ ସଂପଦ୍ଯତେ ତଦା
ଜୀବନ ଓ ମୃତ୍ୟୁ, ଦୁଇଟିକୁ ସମଭାବରେ ଦେଖି, ସେ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପାଇଁ ।
ତର୍ଥେଦ୍ରିଯାଣି ମନସା ସଂଯନ୍ତଵ୍ଯାନି ଭିକ୍ଷୁଣା
ଏକ ଭିକ୍ଷୁ ମନରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଦରକାର ।
ତଥା ବୁଦ୍ଧିପ୍ରଦୀପେନ ଶକ୍ଯ ଆତ୍ମା ନିରୀକ୍ଷିତୁମ୍
ଏହିପରି, ବୁଦ୍ଧିର ଆଲୋକରେ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖିପାରିବା ।
ଯଞ୍ଚାନ୍ଯଦପି ଵେତ୍ତଵ୍ଯଂ ତତ୍ତ୍ଵତୋ ଵେତ୍ତି ତଦ୍ଭଵାନ୍
ଯେଉଁଠି ଆଉ କିଛି ଜଣିବା ଦରକାର, ତୁମେ ସେ ତଥାପି ଜଣିଛ ।
ଗୁରୋଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରସାଦେନ ତଵ ଚୈଵୋପଶିକ୍ଷଯା
ଗୁରୁଙ୍କର କୃପା ଓ ତୁମର ଅନୁଶାସନରେ ।
ଜ୍ଞାନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସମାଦୀପ୍ତଂ ତେନାସି ଵିଦିତୋ ଵିଦିତୋ ମମ
ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେବାରୁ, ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ ଚିହ୍ନିତ ।
ଅଧିକଂ ଚ ତଵୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ତଞ୍ଚ ତ୍ଵଂ ନାଵବୁଧ୍ଯସେ
ତୁମର ଏଶ୍ୱର୍ୟ ଆଉ ବେଶି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏହିକଥା ଜଣିନାହିଁ ।
ଉତ୍ପନ୍ନେ ଚାପି ଵିଜ୍ଞା ନେ ନାଧିଗଚ୍ଛନ୍ତି ତାଙ୍ଗତିମ୍
ଜ୍ଞାନ ଉଦୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତେ ସେ ଗତିକୁ ପାଇନାହିଁ ।
ଵିମୁଚ୍ଯ ହୃଦଯଗ୍ରନ୍ଥୀନାର୍ତିମାସାଦଯନ୍ତି ତାମ୍
ହୃଦୟର ଗଠି ଖୋଲିଦେଲେ, ସେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତିକୁ ପାଇଁ ।
ଵ୍ଯଵସାଯାଦୃତେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନାସାଦଯତି ତତ୍ପଦମ୍
ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ଛାଡି, ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ସେ ପଦକୁ ପାଇଯାଏନାହିଁ ।
ନୌତ୍ସୁକ୍ଯଂ ନୃତ୍ଯଗୀତେଷୁ ନ ରାଗ ଉପଜାଯତେ
ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତରେ ଉତ୍ସାହ ଆସେନାହିଁ, ଆସକ୍ତି ମଧ୍ୟ ହୁଏନାହିଁ ।
ପଶ୍ଯାମିତ୍ଵାଂ ମହାଭାଗ ତୁଲ୍ଯନିନ୍ଦାତ୍ମସଂସ୍ତୁତିମ୍
ହେ ମହାଭାଗ, ମୁଁ ଦେଖୁଛି ତୁମେ ନିଜକୁ ସମାନଭାବରେ ଗଲା କରିବା ଓ ପ୍ରଶଂସା କରିବାରେ ଲଗିଛ।
ଆସ୍ଥିତଂ ପରମଂ ମାର୍ଗେ ଅକ୍ଷଯଂ ଚାପ୍ଯନାମଯମ୍
ତୁମେ ଅମର ଓ ଦୁଃଖରହିତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରିଛ।
ତସ୍ମିନ୍ଵୈ ଵର୍ତସେ ଵିପ୍ରକିମନ୍ଯତ୍ପରିପୃଚ୍ଛସି
ତୁମେ ସେହି ପଥରେ ବସିଛ। ଏହା ଛଡ଼ା ଆଉ କଣ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?
ଆତ୍ମନାତ୍ମାନମାସ୍ଥାଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାତ୍ମାନମାତ୍ମନା
ନିଜ ଉପରେ ଭରସା କରି, ନିଜକୁ ନିଜ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିଛ।
ଶୈଶିରଂ ଗିରିମାସାଦ୍ଯ ପାରାଶର୍ଯଂ ଦଦର୍ଶ ଚ
ସେ ଶୀତଳ ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚି, ପରାଶାର୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲା।
ଆରର୍ଣେଯୋ ଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ଦିଵାକରସମପ୍ରଭଃ
ଆରର୍ଣ୍ଣେୟ, ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ତତୋ ନିଵେଦଯାମାସ ପିତୁଃ ସର୍ଵମୁଦାରଧୀଃ
ତାପରେ, ଉଦାର ମନ ଥିବା ସେ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ସବୁ କଥା କହିଲା।
ତଚ୍ଛତ୍ଵା ଵେଦକର୍ତାସୌ ପ୍ରହୃଷ୍ଟେନାନ୍ତରାତ୍ମନା
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବେଦ ରଚନାକାର ମନରେ ଖୁସି ହେଲେ।