ଅନସୂଯୁର୍ଯଥାନ୍ଯାଯମାହିତାଗ୍ନିରନାଦୃତେ
ଇର୍ଷ୍ୟା ଛାଡି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଚଳିବା, ଅଗ୍ନିକୁ ରଖିବା ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ଅବହେଳା ନ କରିବା।
ତାନେଵାଗ୍ନୀନ୍ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ପୂଜଯନ୍ନତିଥିପ୍ରିଯଃ
ଅଗ୍ନିକୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରିବା ଓ ଅତିଥିମାନେ ପ୍ରିୟ ରଖିବା।
ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵୋ ଵୀତରାଗାତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଶ୍ରମପଦେ ଵସେତ୍
ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ରହିତ ଓ ରାଗ ନଥିବା ମନ ନେଇ, ବ୍ରହ୍ମ ଆଶ୍ରମରେ ବସିବା ଉଚିତ।
ନ ଵିନା ଗୁରୁସଂଵାସାଜ୍ଜ୍ଞାନସ୍ଯାଧିଗମଃ ସ୍ମୃତଃ
ଗୁରୁଙ୍କ ସହ ରହିବା ବିନା ଜ୍ଞାନ ଲାଭ ହୁଏ ନାହିଁ ବୋଲି କହାଯାଇଛି।
ଏତଦ୍ଭଵନ୍ତଂ ପୃଚ୍ଛାମି ତଦ୍ଭଵାନ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହତି
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏହା ପଚାରୁଛି; ଆପଣ ଏହା କହିବାଯୋଗ୍ୟ।
ନ ଵିନା ଗୁରୁସଂବଧାଜ୍ଜ୍ଞାନସ୍ଯାଧିଗମସ୍ତଥା
ଗୁରୁ ସଂଯୋଗ ବିନା ଜ୍ଞାନ ଲାଭ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଵିଜ୍ଞାଯ କୃତକୃତ୍ଯସ୍ତୁ ତୀର୍ଣସ୍ତତ୍ରୋଭଯଂ ତ୍ଯଜେତ୍
ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି ଓ କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସାରି, ପାର ହେଇ, ସେଠାରେ ଦୁଇଟିକୁ ଛାଡିବା ଉଚିତ।
କୃତ୍ଵା ଶୁଭାଶୁଭଂ କର୍ମ ମୋକ୍ଷୋ ନାମେହ ଲଭ୍ଯତେ
ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଏଠାରେ ମୁକ୍ତି ନାମରେ ମିଳେ ନାହିଁ।
ଆସାଦଯତି ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ମୋକ୍ଷଂ ହି ପ୍ରଥମାଶ୍ରମେ
ଶୁଧ୍ଧ ମନ ଥିଲେ, ପ୍ରଥମ ଆଶ୍ରମରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ।
ତ୍ରିଧାଶ୍ରମେଷୁ କୋନ୍ଵର୍ଥୋ ଭଵେତ୍ପରମଭୀପ୍ସତଃ
ଉଚ୍ଚତମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଚାହିଁଥିବା ପାଇଁ ତିନି ଆଶ୍ରମରେ କଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଅଛି?
ସାତ୍ତ୍ଵିକଂ ମାର୍ଗମାସ୍ଥାଯ ପଶ୍ଯେଦାତ୍ମାନମାତ୍ମନା
ସାତ୍ତ୍ୱିକ ମାର୍ଗ ଅନୁସରି, ଆପଣ ନିଜେ ନିଜକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ।
ସଂପଶ୍ଯନ୍ନୈଵ ଲିପ୍ଯେତ ଜଲେ ଵାରିଚରଗୋ ଯଥା
ଏଭଳି ଦେଖି, ସେ ଲଗି ଲାଗେ ନାହିଁ — ଜଳରେ ପାଣିପ୍ରାଣୀ ଯେପରି।
ଵିହାଯ ଦେହଂ ନିର୍ମୁକ୍ତୋ ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଃ ଶୁଭସଂଗତଃ
ଦେହ ଛାଡି, ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ରହିତ ଓ ଶୁଭ ସଂଗରେ ରହିବା।
ଧାର୍ଯତେ ଯା ଦ୍ଵିଜୈସ୍ତାତ ମୋକ୍ଷଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦୈଃ
ଯେଉଁ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱିଜମାନେ, ପ୍ରିୟ, ମୁକ୍ତି ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ସ୍ଵଯଂ ଚ ଶକ୍ଯଂ ତଦ୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସୁସମାହିତର୍ଚତସା
ଏହିଠାରେ, ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତିରେ ଲଗିଥିବା ମନରେ, ସେ ଦେଖିପାରିବେ ।
ଯଶ୍ଚ ନେଚ୍ଛତି ନ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ବ୍ରହ୍ମ ସଂପଦ୍ଯତେ ସ ତୁ
ଯିଏ ଚାହିଁନାହିଁ, ଘୃଣା କରେନାହିଁ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ବ୍ରହ୍ମକୁ ପାଇଁ ।
ପୂର୍ଵୈରାଚରିତୋ ଧର୍ମଶ୍ଚତୁରାଶ୍ରମସଂଜ୍ଞକଃ
ପୁରୁଣା ଲୋକମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିବା ଧର୍ମ, ଚାରି ଆଶ୍ରମ ଭାବରେ ପରିଚିତ ।
କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ବ୍ରହ୍ମ ସଂପଦ୍ଯତେ ତଦା
କାମରେ, ମନରେ ଓ କଥାରେ, ଏହି ବ୍ରହ୍ମକୁ ପାଇଯାଏ ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵ କାମଂ ଚ ଲୋଭଂ ଚ ତତୋ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵମଶ୍ନୁତେ
ଇଚ୍ଛା ଓ ଲୋଭ ଛାଡିଦେଲେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ଥିତିକୁ ପାଇଁ ।
ସମୋ ଭଵତି ନିର୍ଦ୍ଵୁଦ୍ଵୋ ବ୍ରହ୍ମ ସଂପଦ୍ଯତେ ତଦା
ସମଭାବ ଓ ଅଶାନ୍ତି ଛାଡି, ସେ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପାଇଁ ।
କାଞ୍ଚନଂ ଚାଯସଂ ଚୈଵ ସୁଖଦୁଃଖେ ତଥୈଵ ଚ
ସୁନା ଓ ଲୋହା, ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ, ସେ ସମଭାବରେ ଦେଖେ ।
ଜୀଵିତଂ ମରଣଂ ଚୈଵ ବ୍ରହ୍ମ ସଂପଦ୍ଯତେ ତଦା
ଜୀବନ ଓ ମୃତ୍ୟୁ, ଦୁଇଟିକୁ ସମଭାବରେ ଦେଖି, ସେ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପାଇଁ ।
ତର୍ଥେଦ୍ରିଯାଣି ମନସା ସଂଯନ୍ତଵ୍ଯାନି ଭିକ୍ଷୁଣା
ଏକ ଭିକ୍ଷୁ ମନରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଦରକାର ।
ତଥା ବୁଦ୍ଧିପ୍ରଦୀପେନ ଶକ୍ଯ ଆତ୍ମା ନିରୀକ୍ଷିତୁମ୍
ଏହିପରି, ବୁଦ୍ଧିର ଆଲୋକରେ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖିପାରିବା ।
ଯଞ୍ଚାନ୍ଯଦପି ଵେତ୍ତଵ୍ଯଂ ତତ୍ତ୍ଵତୋ ଵେତ୍ତି ତଦ୍ଭଵାନ୍
ଯେଉଁଠି ଆଉ କିଛି ଜଣିବା ଦରକାର, ତୁମେ ସେ ତଥାପି ଜଣିଛ ।
ଗୁରୋଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରସାଦେନ ତଵ ଚୈଵୋପଶିକ୍ଷଯା
ଗୁରୁଙ୍କର କୃପା ଓ ତୁମର ଅନୁଶାସନରେ ।
ଜ୍ଞାନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସମାଦୀପ୍ତଂ ତେନାସି ଵିଦିତୋ ଵିଦିତୋ ମମ
ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେବାରୁ, ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ ଚିହ୍ନିତ ।
ଅଧିକଂ ଚ ତଵୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ତଞ୍ଚ ତ୍ଵଂ ନାଵବୁଧ୍ଯସେ
ତୁମର ଏଶ୍ୱର୍ୟ ଆଉ ବେଶି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏହିକଥା ଜଣିନାହିଁ ।
ଉତ୍ପନ୍ନେ ଚାପି ଵିଜ୍ଞା ନେ ନାଧିଗଚ୍ଛନ୍ତି ତାଙ୍ଗତିମ୍
ଜ୍ଞାନ ଉଦୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତେ ସେ ଗତିକୁ ପାଇନାହିଁ ।
ଵିମୁଚ୍ଯ ହୃଦଯଗ୍ରନ୍ଥୀନାର୍ତିମାସାଦଯନ୍ତି ତାମ୍
ହୃଦୟର ଗଠି ଖୋଲିଦେଲେ, ସେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତିକୁ ପାଇଁ ।