ଵିଦେହାନ୍ଵୈ ସମାସାଦ୍ଯ ଜନକେନ ସମାଗମତ୍
ବିଦେହ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚି ଶେଷରେ ଜନକଙ୍କ ସହିତ ମିଳିଲେ।
ତସ୍ଥୌ ତତ୍ର ମହାଯୋଗୀ କ୍ଷୁତ୍ପିପାସାଦିଵର୍ଜିତଃ
ସେ ମହାଯୋଗୀ ସେଠାରେ ରହିଲେ, ଭୁଖ ଓ ତ୍ରୁଷ୍ଣାରୁ ମୁକ୍ତ।
ତେଷାଂ ତୁ ଦ୍ଵାରପାଲାନାମେକସ୍ତତ୍ର ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ସେଠାରେ ଦ୍ୱାରରକ୍ଷକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଦଢ଼ିଆ ଥିଲେ।
ଜୂଜଯିତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯମଭିଵାଦ୍ଯ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଅଭିବାଦନ କରି, ହାତ ଜୋଡି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।
ତତ୍ରାନ୍ତଃପୁରସଂବଦ୍ଧଂ ମହଚ୍ଚୈତ୍ରଗ୍ଥୋପମମ୍
ସେଠାରେ ଅନ୍ତଃପୁର ଭିତରେ ଏକ ବଡ଼ ମଣ୍ଡପ ଥିଲା, ଯାହା ଦେବମନ୍ଦିର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଦର୍ଶଯିତ୍ଵାସନେ ସ୍ଥାପ୍ଯ ରାଜାନଂ ଚ ଵ୍ଯଜିଜ୍ଞପତ୍
ସେ ଦେଖାଇ ଆସନରେ ବସାଇ, ରାଜାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସୂଚନା କଲେ।
ସେଵାଯୈ ତସ୍ଯ ଭାଵସ୍ଯ ଜ୍ଞାନାଯ ମୁନିସତମ
ତାଙ୍କର ଭାବକୁ ସେବା କରିବା ପାଇଁ ଓ ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି।
ସୂକ୍ଷ୍ମରକ୍ତାଂବରଧରାସ୍ତପ୍ତକାଞ୍ଚନଭୂଷଣାଃ
ସେମାନେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଲାଲ ଛତାପଡ଼ି ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଓ ତାପି ଗୋଲାପୀ ସୁନାର ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ପରଂ ପଞ୍ଚାଶତସ୍ତସ୍ଯ ପାଦ୍ଯାଦୀନି ଵ୍ଯକଲ୍ପଯନ୍
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପାଦ ପରିସ୍କାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ମିଶି ପଚାସ ପ୍ରକାରର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଗଲା।
ତସ୍ଯ ଭୁକ୍ତଵତସ୍ତାତ ତାସ୍ତତଃ ପୁରକାନନମ୍
ସେ ଭୋଜନ କରିବା ପରେ, ପ୍ରିୟ, ସହରର ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ।
କ୍ରୀଡନ୍ତ୍ଯଶ୍ଚ ହସଂତ୍ଯଶ୍ଚ ଗାଯନ୍ତ୍ଯଶ୍ଚୈଵ ତାଃ ଶୁକମ୍
ସେଠାରେ ସେମାନେ ଖେଳିଲେ, ହସିଲେ, ଏବଂ ଶୁକା ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଆରଣେଯସ୍ତୁ ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ଜିତକ୍ରୋଧୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଆରଣେୟ, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଧାରଣ କରି, କ୍ରୋଧ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଥିଲେ।
ପାଦଶୌଚଂ ତୁ କୃତ୍ଵା ଵୈ ଶୁକଃ ସଂଧ୍ଯାମୁପାସ୍ଯ ଚ
ଶୁକା ପାଦ ପରିସ୍କାର କରି, ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ପୂର୍ଵରାତ୍ରେ ତୁ ତତ୍ରାସୌ ଭୂତ୍ଵା ଧ୍ଯାନପରାଯଣଃ
ସେଠାରେ ପ୍ରଥମ ରାତି ଭାଗରେ ଶୁକା ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ରହିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରାତଃ ସମୁତ୍ଥାଯ କୃତ୍ଵା ଶୌଚମନନ୍ତରମ୍
ପରେ ସକାଳେ ଉଠି, ଶୁକା ସତ୍କ୍ଷଣ ଶୌଚ କରିଥିଲେ।
ଅନେନ ଵିଧିନା ତତ୍ର ତଦହଃଶେଷମପ୍ଯୁତ
ଏହି ପ୍ରକାରେ, ସେ ଦିନର ଶେଷ ଅଂଶ ଉପରେ ସେଠାରେ ଅତିବାହିତ କଲେ।
ତାଂ ଚ ରାତ୍ରିଂ ନୃପକୁଲେ ଵର୍ତଯାମାସ ନାରଦ
ସେ ରାତିଟି ରାଜପରିବାରରେ ଅତିବାହିତ କଲେ, ନାରଦ।
ପୁରଃ ପୁରୋହିତଂ କୃତ୍ଵା ସର୍ଵାଣ୍ଯନ୍ତଃ ପୁରାଣି ଚ
ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ସମସ୍ତ ଅନ୍ତଃପୁର ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ।
ମହଦାସନମାଦାଯ ସର୍ଵରତ୍ନଵିଭୂଷିତମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ଭୂଷିତ ବଡ଼ ଆସନ ଆଣିଲେ।
ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟଂ ତଂ କାର୍ଷ୍ଣିଶାସ୍ତ୍ରଦୃଷ୍ଟେନ କର୍ମଣା
ସେଠାରେ, କାର୍ଷ୍ଣି ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ କ୍ରିୟା କରି, ତାଙ୍କୁ ବସାଇଲେ।
ସ ଚ ତାଂମନ୍ତ୍ରତଃ ପୂଜାଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କରିଲେ।
ଉଦାରସତ୍ତ୍ଵାଭିଜନୋ ରାଜାପି ଗୁରୁସୂନଵେ
ଉତ୍ତମ ସ୍ବଭାବ ଓ ବଂଶର ରାଜା, ଗୁରୁଙ୍କ ପୁଅକୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
କିମାଗମନିମିତ୍ଯେଵ ପର୍ଯପୃଚ୍ଛଦ୍ଵିଧାନଵିତ୍
ବିଧି ଜାଣି, ସେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, 'ତୁମର ଆସିବାର କାରଣ କଣ?'
ଵିଦେହରାଜୋହ୍ଯାଦ୍ଯୋମେ ଜନକୋ ନାମ ଵିଶ୍ରୁତଃ
ବିଦେହର ରାଜା, ଜନକ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମୋର ପୂର୍ବଜ।
ପ୍ରଵୃତ୍ତୌ ଚ ନିଵୃତ୍ତୌ ଚ ସର୍ଵଂ ଛେତ୍ସ୍ଯତ୍ଯସଂଶଯମ୍
କର୍ମ କିମ୍ବା ବିରତି, ସମସ୍ତ କଥା ସେ ନିଶ୍ଚିତ କରିବେ, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତନ୍ମେ ଧର୍ମଭୃତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଥାଵଦ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ତେଣୁ, ଧର୍ମର ଉତ୍ତମ ଅନୁସରଣକାରୀ, ତୁମେ ମୋତେ ଯଥାଯଥିକ କଥା କହିବା ଉଚିତ।
କଥଂ ଚ ମୋକ୍ଷଃ କର୍ତଵ୍ଯୋ ଜ୍ଞାନେନ ତପସାପି ଵା
ମୁକ୍ତି କିପରି ପାଉଯିବ — ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା?
କୃତୋପନଯନସ୍ତାତ ଭଵେଦ୍ଵେଦପରାଯଣଃ
ଉପନୟନ ସଂସ୍କାର ପରେ, ପ୍ରିୟ, ସେ ବେଦରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବା ଉଚିତ।
ଦେଵତାନାଂ ପିତୄଣାଂ ଚ ହ୍ଯତୃଷ୍ଣଶ୍ଚାନସୂଯକଃ
ଦେବତା ଓ ପିତୃଗଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଭିଲାଷା ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ଛାଡି ରହିବା ଉଚିତ।
ଅଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାମନୁପ୍ରାପ୍ଯ ସମାଵର୍ତେତ ଵୈ ଦ୍ଵିଜଃ
ଅନୁମତି ମିଳିଲା ପରେ, ଦ୍ୱିଜ ଘରକୁ ଫେରିବା ଉଚିତ।