ପିତୁର୍ନିଦେଶାଜ୍ଜଗ୍ରାହ ଶୁକୋ ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂ ଵରଃ
ପିତାଙ୍କର ଆଦେଶରେ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଶୁକଦେବ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଶତଂ ବ୍ରାହ୍ମ୍ଯା ଶ୍ରିଯା ଯୁକ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମତୁଲ୍ଯପରାକ୍ରମମ୍
ସେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନର ଧନରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶତଗୁଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମାନ ପ୍ରଭାବ ଥିଲା।
ଉଵାଚ ଗଚ୍ଛେତି ତଦା ଜନକଂ ମିଥିଲେଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ ସେ ମିଥିଲାର ରାଜା ଜନକଙ୍କୁ 'ଯାଅ' ବୋଲି କହିଲେ।
ପିତୁର୍ନିଯୋଗାଦଗମଜ୍ଜନକଂ ମେଥଖିଲଂ ନୃପମ୍
ପିତାଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ସେ ମିଥିଲା ଦେଶର ରାଜା ଜନକଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଉକ୍ତଶ୍ଚ ମାନୁଷେଣ ତ୍ଵଂ ତଥା ଗଚ୍ଛେତ୍ଯଵିସ୍ମିତଃ
ଏକ ମାନବ ତାଙ୍କୁ 'ଏଭଳି ଯାଅ' ବୋଲି ଅଚମ୍ଭିତ ଭାବେ କହିଲେ।
ଆର୍ଜଵେନୈଵ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ନ ସୁଖାଯ କ୍ଷଣାତ୍ତ୍ଵଯା
ସରଳତା ସହିତ ଯିବା ଉଚିତ, କେବଳ ସୁଖ ପାଇଁ କିମ୍ବା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅହୄଙ୍କାରୋ ନ କର୍ତଵ୍ଯୋ ଯାଜ୍ଯେ ତସ୍ମିନ୍ନରାଧିପେ
ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ବଳି ଯଜ୍ଞରେ ଅହଂକାର ଦେଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସ ଧର୍ମକୁଶଲୋ ରାଜା ମୋକ୍ଷଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ସେ ରାଜା ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ମୋକ୍ଷ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଦକ୍ଷ।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ଧର୍ମାତ୍ମା ଜଗାମ ମିଥିଲାଂ ମୁନିଃ
ଏଭଳି ଉପଦେଶ ପାଇ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମୁନି ମିଥିଲାକୁ ଗଲେ।
ସଗିରୀଂ ଶ୍ଚାପ୍ଯତିକ୍ରମ୍ଯ ଭାରତଂ ଵର୍ଷମାସଦତ୍
ପାହାଡ଼ ଅଟିକି ଶେଷରେ ସେ ଭାରତ ଭୂମିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵିଦେହାନ୍ଵୈ ସମାସାଦ୍ଯ ଜନକେନ ସମାଗମତ୍
ବିଦେହ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚି ଶେଷରେ ଜନକଙ୍କ ସହିତ ମିଳିଲେ।
ତସ୍ଥୌ ତତ୍ର ମହାଯୋଗୀ କ୍ଷୁତ୍ପିପାସାଦିଵର୍ଜିତଃ
ସେ ମହାଯୋଗୀ ସେଠାରେ ରହିଲେ, ଭୁଖ ଓ ତ୍ରୁଷ୍ଣାରୁ ମୁକ୍ତ।
ତେଷାଂ ତୁ ଦ୍ଵାରପାଲାନାମେକସ୍ତତ୍ର ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ସେଠାରେ ଦ୍ୱାରରକ୍ଷକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଦଢ଼ିଆ ଥିଲେ।
ଜୂଜଯିତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯମଭିଵାଦ୍ଯ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଅଭିବାଦନ କରି, ହାତ ଜୋଡି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।
ତତ୍ରାନ୍ତଃପୁରସଂବଦ୍ଧଂ ମହଚ୍ଚୈତ୍ରଗ୍ଥୋପମମ୍
ସେଠାରେ ଅନ୍ତଃପୁର ଭିତରେ ଏକ ବଡ଼ ମଣ୍ଡପ ଥିଲା, ଯାହା ଦେବମନ୍ଦିର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଦର୍ଶଯିତ୍ଵାସନେ ସ୍ଥାପ୍ଯ ରାଜାନଂ ଚ ଵ୍ଯଜିଜ୍ଞପତ୍
ସେ ଦେଖାଇ ଆସନରେ ବସାଇ, ରାଜାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସୂଚନା କଲେ।
ସେଵାଯୈ ତସ୍ଯ ଭାଵସ୍ଯ ଜ୍ଞାନାଯ ମୁନିସତମ
ତାଙ୍କର ଭାବକୁ ସେବା କରିବା ପାଇଁ ଓ ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି।
ସୂକ୍ଷ୍ମରକ୍ତାଂବରଧରାସ୍ତପ୍ତକାଞ୍ଚନଭୂଷଣାଃ
ସେମାନେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଲାଲ ଛତାପଡ଼ି ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଓ ତାପି ଗୋଲାପୀ ସୁନାର ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ପରଂ ପଞ୍ଚାଶତସ୍ତସ୍ଯ ପାଦ୍ଯାଦୀନି ଵ୍ଯକଲ୍ପଯନ୍
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପାଦ ପରିସ୍କାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ମିଶି ପଚାସ ପ୍ରକାରର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଗଲା।
ତସ୍ଯ ଭୁକ୍ତଵତସ୍ତାତ ତାସ୍ତତଃ ପୁରକାନନମ୍
ସେ ଭୋଜନ କରିବା ପରେ, ପ୍ରିୟ, ସହରର ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ।
କ୍ରୀଡନ୍ତ୍ଯଶ୍ଚ ହସଂତ୍ଯଶ୍ଚ ଗାଯନ୍ତ୍ଯଶ୍ଚୈଵ ତାଃ ଶୁକମ୍
ସେଠାରେ ସେମାନେ ଖେଳିଲେ, ହସିଲେ, ଏବଂ ଶୁକା ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଆରଣେଯସ୍ତୁ ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ଜିତକ୍ରୋଧୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଆରଣେୟ, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଧାରଣ କରି, କ୍ରୋଧ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଥିଲେ।
ପାଦଶୌଚଂ ତୁ କୃତ୍ଵା ଵୈ ଶୁକଃ ସଂଧ୍ଯାମୁପାସ୍ଯ ଚ
ଶୁକା ପାଦ ପରିସ୍କାର କରି, ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ପୂର୍ଵରାତ୍ରେ ତୁ ତତ୍ରାସୌ ଭୂତ୍ଵା ଧ୍ଯାନପରାଯଣଃ
ସେଠାରେ ପ୍ରଥମ ରାତି ଭାଗରେ ଶୁକା ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ରହିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରାତଃ ସମୁତ୍ଥାଯ କୃତ୍ଵା ଶୌଚମନନ୍ତରମ୍
ପରେ ସକାଳେ ଉଠି, ଶୁକା ସତ୍କ୍ଷଣ ଶୌଚ କରିଥିଲେ।
ଅନେନ ଵିଧିନା ତତ୍ର ତଦହଃଶେଷମପ୍ଯୁତ
ଏହି ପ୍ରକାରେ, ସେ ଦିନର ଶେଷ ଅଂଶ ଉପରେ ସେଠାରେ ଅତିବାହିତ କଲେ।
ତାଂ ଚ ରାତ୍ରିଂ ନୃପକୁଲେ ଵର୍ତଯାମାସ ନାରଦ
ସେ ରାତିଟି ରାଜପରିବାରରେ ଅତିବାହିତ କଲେ, ନାରଦ।
ପୁରଃ ପୁରୋହିତଂ କୃତ୍ଵା ସର୍ଵାଣ୍ଯନ୍ତଃ ପୁରାଣି ଚ
ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ସମସ୍ତ ଅନ୍ତଃପୁର ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ।
ମହଦାସନମାଦାଯ ସର୍ଵରତ୍ନଵିଭୂଷିତମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ଭୂଷିତ ବଡ଼ ଆସନ ଆଣିଲେ।
ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟଂ ତଂ କାର୍ଷ୍ଣିଶାସ୍ତ୍ରଦୃଷ୍ଟେନ କର୍ମଣା
ସେଠାରେ, କାର୍ଷ୍ଣି ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ କ୍ରିୟା କରି, ତାଙ୍କୁ ବସାଇଲେ।