ଗତେ ବହୁତିଥେ କାଲେ ହଯମେଧମଖଂ ନୃପଃ
ବହୁ ସମୟ ପରେ, ରାଜା ଏକ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ।
ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଦିଦେଵେଭ୍ଯୋ ହଵିର୍ଦତ୍ତ୍ଵା ଯଥାଵିଧି
ସେଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ହବି ଦେଲେ।
କର୍ତୁଂ ପ୍ରତିକ୍ରିଯାଂ ରାଜ୍ଞେ ସମାଯାତୋରୁଷାନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ପ୍ରତିକାର ଦାବି କରି ଆସିଲେ।
ରାଜାନମଭ୍ଯେତ୍ଯ ଜଗାଦ ଭୋକ୍ଷ୍ଯେ ମାଂସଂ ସମିଚ୍ଛାମ୍ଯହମିତ୍ଯୁଵାଚ
ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସେ କହିଲେ: 'ମୁଁ ମାଂସ ଖାଇବାକୁ ଚାହେଁ।'
ସ୍ଥିତଶ୍ଚ ରାଜାପି ହରି ଯପାତ୍ରେ ଧୃତ୍ଵା ଗୁରୋରାଗମନଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷନ୍
ରାଜା ହରିଙ୍କ ପାଇଁ ନିବେଦନ ପାତ୍ର ଧରି, ଗୁରୁଙ୍କ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ସମାଗତାଯ ଗୁରୁଵେ ଦଦୌ ତସ୍ମୌ ସସାଦରମ୍
ଗୁରୁ ଆସିଲେବେଳେ, ସେ ଆଦର ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚିନ୍ତଯାମାସ ଗୁରୁଃ କିମିତି ଵିସ୍ମିତଃ
ଏହା ଦେଖି, ଗୁରୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କଲେ: 'ଏହା କାହିଁକି ହେଲା?'
ଅହୋ ଽସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଦୌଃଶୀଲ୍ଯମଭକ୍ଷ୍ଯଂ ଦତ୍ତଵାନ୍ମମ
ହାୟ, ଏହି ରାଜା ଖରାପ କାମ କଲେ—ମୋତେ ଅଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ।
ଅଭୋ ଽଜ୍ଯଂ ମଦ୍ଵିଘାତାଯ ଦତ୍ତ ହି ପୃଥିଵୀପତେ
ହେ ପୃଥିବୀର ନାଥ, ତୁମେ ମୋତେ ଅଶୁଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ, ମୋତେ କ୍ଷତି କରିଛ।
ନୃମାଂସଂ ରକ୍ଷସାମେଵ ଭୋଜ୍ଯଂ ଦତ୍ତଂ ମମ ତ୍ଵଯା
ତୁମେ ମୋତେ ମଣିଷ ମାଂସ ଦେଲ, ଯାହା କେବଳ ରାକ୍ଷସମାନେ ଖାଆନ୍ତି।
ଇତି ଶାପଂ ଦଦତ୍ଯସ୍ମିନ୍ସୌଦାସୋ ଭଯଵିହ୍ଵୂଲଃ
ଏଭଳି ଶାପ ଦେଉଥିବାବେଳେ, ସଉଦାସ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ ଦଁଡାଇ ରହିଲେ।
ଭୂରାଶୃ ଚିନ୍ତଯାମାସ ଵଶିଷ୍ଟସ୍ତେନ ନୋଦିତଃ
ବସିଷ୍ଠ ତାଙ୍କଠାରୁ କିଛି କହିବାକୁ ନ ଦେଖି, ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡିଗଲେ।
ରାଜାପି ଜଲମାଦାଯ ଵଶିଷ୍ଟଂ ଶପ୍ତୁମୁଦ୍ଯତଃ
ରାଜା ମଧ୍ୟ ପାଣି ନେଇ, ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ମଦଯନ୍ତୀ ପ୍ରିଯାତସ୍ଯ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚାଥ ସୁଵ୍ରତା
ତାହାବେଳେ ତାଙ୍କର ଧର୍ମପତ୍ନୀ ମଦୟନ୍ତୀ, ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇ କହିଲେ।
ତ୍ଵଯା ଯତ୍କର୍ମ ଭୋକ୍ତଵ୍ଯଂ ତତ୍ପ୍ରାତ୍ପଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ତୁମେ ଯେଉଁ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗିବାକୁ ଲିଖାଯାଇଛ, ସେଠିକି ନିଶ୍ଚୟ ହେବ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅରଣ୍ଯେ ନିର୍ଜଲେ ଦେଶ ସ ଭଵେଦ୍ଧହ୍ଯରାକ୍ଷସଃ
ପାଣି ନଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ହେବ।
ପ୍ରଯାନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମସଦନମିତି ଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ନିଶ୍ଚଯଃ
ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ଅଛି—ଏମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ନିବାସକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଜଲଂ କୁତ୍ର କ୍ଷିପାମୀତି ଚିନ୍ତଯାମାସ ଚାତ୍ମନା
ସେ ମନେ ଭାବିଲେ—'ଏହି ପାଣି କେଉଁଠି ଢାଳିବି?'
ଇତି ମତ୍ଵା ଜଲଂ ତତ୍ତୁ ପାଦଯୋର୍ନ୍ଯକ୍ଷିପତ୍ସ୍ଵଯମ୍
ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ନିଜ ପାଦ ତଳେ ସେହି ପାଣି ଢାଳିଦେଲେ।
କଲ୍ମାଷପାଦ ଇତ୍ଯେଵଂ ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ଵିସ୍ତୃତଃ
ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେ 'କଳ୍ମାଷପାଦ' ବୋଲି ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ମନସା ସୋ ଽତିଭୀତସ୍ତୁ ଵଵନ୍ଦେ ଚରଣଂ ଗୁରୋଃ
ମନରେ ଅତିଭୟ ନେଇ, ସେ ଗୁରୁଙ୍କର ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
କ୍ଷମସ୍ଵ ଭଗଵନ୍ସର୍ଵଂ ନାପରାଧଃ କୃତୋ ମଯା
ହେ ପ୍ରଭୁ, ସବୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ; ମୁଁ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିନାହିଁ।
ଆତ୍ମାନଂ ଗର୍ହଯାମାସ ହ୍ଯଵିଵେକପରାଯଣମ୍
ବିବେକ ନଥିବାରେ ନିଜକୁ ଦୋଷ ଦେଲେ।
ଵିଵେକରହିତୋ ଲୋକେ ପଶୁରେଵ ନ ସଂଶଯଃ
ଏହି ଜଗତରେ ବିବେକ ନଥିବା ଲୋକ ପଶୁ ସମାନ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଵିଵେକରହିତୋ ଽଜ୍ଞୋ ଽହଂ ଯତଃ ପାପଂ ସମାଚରେତ୍
ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନୀ ଓ ବିବେକହୀନ ଥିବାକୁ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ପାପ କରିଛି।
ଵିଵେକହୀନମାନ୍ପୋତି କୋ ଵା ଯୋ ଵାପ୍ଯନିର୍ଵୃତିମ୍
ବିବେକ ନଥିବା ଲୋକ କେଉଁଠି ସୁଖ ପାଇପାରିବେ—କିମ୍ବା କେଉଁଠି ଦୁଃଖ ନପାଇବେ?
ନାତ୍ଯନ୍ତିଙ୍କଂ ଭଵେଦେତଦ୍ଦାଦଶାବ୍ଦଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି ଅବସ୍ଥା ଚିରକାଳ ରହିବ ନାହିଁ; ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହେବ।
ପୂର୍ଵରୁପଂ ତ୍ଵମାପନ୍ନୋ ଭୋକ୍ଷ୍ଯସେ ମେଦିନୀମିମାମ୍
ତୁମେ ପୁନି ପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିବା ଓ ଏହି ପୃଥିବୀର ଭୋଗ କରିବା।
ରାଜାପି ଦୁଃଖସଂପନ୍ନୋ ରାକ୍ଷସୀଂ ତାନୁମାଶ୍ରିତଃ
ରାଜା ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ଏକ ରାକ୍ଷସୀ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
କୃଷ୍ଣକ୍ଷପାଦ୍ଯୁତିର୍ଭୀମୋ ବଭ୍ରାମ ଵିଜନେ ଵନେ
କଳିଆ ରାତି ପରି ଭୟଙ୍କର ଦେହ ନେଇ, ସେ ଏକା ଏକା ଶୂନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିଲେ।