ଯଥୈଵ ହି ସମିଦ୍ଧୋ ଽଗ୍ନିର୍ଭାତି ହଵ୍ଯମୁପାତ୍ତଵାନ୍
ଯେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି ହବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ, ସେପରି।
ବିଭ୍ରଞ୍ଚିତ୍ରଂ ଚ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ରୂପଵର୍ଣମନୁତ୍ତମମ୍
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଅପୂର୍ବ ରୂପ ଓ ବର୍ଣ୍ଣ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଅଭ୍ଯେତ୍ଯ ସ୍ନାପଯାମାସ ଵାରିଣା ସ୍ଵେନ ନାରଦ
ନାରଦ ନିଜ ଜଳ ଦେଇ ସେଠାରେ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।
ଜଗୀଯନ୍ତ ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵା ନନୃତୁଞ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ।
ଵିଶ୍ଵାଵସୁଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵସ୍ତଥା ତୁଂବୁରୁନାରଦୌ
ଗନ୍ଧର୍ବ ବିଶ୍ୱାବସୁ, ତୁମ୍ବୁରୁ ଏବଂ ନାରଦ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତତ୍ର ଶକ୍ରପୁରୋଗାଶ୍ଚ ଲୋକପାଲାଃ ସମାଗତାଃ
ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ଏକଠା ହେଲେ।
ଦିଵ୍ଯାନି ସର୍ଵପୁଷ୍ପାଣି ପ୍ରଵଵର୍ଷ ଚ ମାରୁତଃ
ବାତାସ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲ ବର୍ଷାଇଲା।
ତଂ ମହାତ୍ମା ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଦେଵ୍ଯା ସହ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ସେ ମହାତ୍ମା, ମହାତେଜସ୍ୱୀ, ଦେବୀ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।
ତସ୍ଯ ଦେଵେଶ୍ଵରଃ ଶକ୍ତୋ ଦିଵ୍ଯମଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନମ୍
ଦେବମାନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।
ହଂସାଶ୍ଚ ଶତପତ୍ରାଶ୍ଚ ସାରସାଶ୍ଚ ସହସ୍ରଶଃ
ହଜାର-ହଜାର ହଂସ, ପଦ୍ମ ଏବଂ ସାରସ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ।
ଆରଣେ ଯସ୍ତଦା ଦିଵ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଜନ୍ମ ମହାମୁନିଃ
ସେ ସମୟରେ, ମହାମୁନି ଅରଣ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇଲେ।
ଉତ୍ପନ୍ନମାତ୍ରଂ ତଂ ଵେଦାଃ ସରହସ୍ଯାଃ ସସଂଗ୍ରହାଃ
ସେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସମୟରୁ, ସମସ୍ତ ବେଦ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ଅର୍ଥ ଓ ସଂଗ୍ରହ ସହିତ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ବୃହସ୍ପତିଂ ସ ଵଵ୍ରେ ଚ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗଭାଷ୍ଯଵିତ୍
ସେ ବେଦ, ବେଦାଙ୍ଗ ଓ ତାହାର ଭାଷ୍ୟା ଜ୍ଞାନୀ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଗୁରୁ ବାଛିଲେ।
ସୋ ଽଧୀତ୍ଯ ଵେଦାନଖିଲାନ୍ସରହସ୍ଯାନ୍ସସଂଗ୍ରହାନ୍
ସେ ସମସ୍ତ ବେଦ, ତାହାର ଗୁପ୍ତ ଅର୍ଥ ଓ ସଂଗ୍ରହ ପଢ଼ିଲେ।
ଗୁରଵେ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ସମାଵୃତ୍ତୋ ମହାମୁନିଃ
ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ, ମହାମୁନି ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷା ସମାପ୍ତ କଲେ।
ଦେଵତାନାମୃଷୀଣାଂ ଚ ବାଲ୍ଯେ ଽପି ସୁମହାତପାଃ
ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ଶିଶୁବୟସରେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ତପସ୍ଵୀ ଥିଲେ।
ନ ତ୍ଵସ୍ଯ ରମତେ ବୁଦ୍ଧି ରାଶ୍ରମେଷୁ ମୁନୀଶ୍ଵର
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଆଶ୍ରମରେ ରମଣ କରୁନଥିଲା।
ସ ମୋକ୍ଷମନୁଚିନ୍ତ୍ଯୈଵ ଶୁକଃ ପିତରମଭ୍ଯଗାତ୍
ମୋକ୍ଷ ଭାବି, ଶୁକ ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ମୋକ୍ଷଧର୍ମେଷୁ କୁଶଲୋ ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରବ୍ରଵୀତୁ ମେ
ସେ କହିଲେ, 'ହେ ଭଗବାନ, ମୋକ୍ଷ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦୟାକରି ମୋତେ ଶିଖାନ୍ତୁ।'
ଶୃତ୍ଵା ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵଚନଂ ପରମର୍ଷିରୁଵାଚ ତମ୍
ପୁଅର କଥା ଶୁଣି, ସେ ପରମ ଋଷି ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ପିତୁର୍ନିଦେଶାଜ୍ଜଗ୍ରାହ ଶୁକୋ ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂ ଵରଃ
ପିତାଙ୍କର ଆଦେଶରେ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଶୁକଦେବ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଶତଂ ବ୍ରାହ୍ମ୍ଯା ଶ୍ରିଯା ଯୁକ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମତୁଲ୍ଯପରାକ୍ରମମ୍
ସେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନର ଧନରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶତଗୁଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମାନ ପ୍ରଭାବ ଥିଲା।
ଉଵାଚ ଗଚ୍ଛେତି ତଦା ଜନକଂ ମିଥିଲେଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ ସେ ମିଥିଲାର ରାଜା ଜନକଙ୍କୁ 'ଯାଅ' ବୋଲି କହିଲେ।
ପିତୁର୍ନିଯୋଗାଦଗମଜ୍ଜନକଂ ମେଥଖିଲଂ ନୃପମ୍
ପିତାଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ସେ ମିଥିଲା ଦେଶର ରାଜା ଜନକଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଉକ୍ତଶ୍ଚ ମାନୁଷେଣ ତ୍ଵଂ ତଥା ଗଚ୍ଛେତ୍ଯଵିସ୍ମିତଃ
ଏକ ମାନବ ତାଙ୍କୁ 'ଏଭଳି ଯାଅ' ବୋଲି ଅଚମ୍ଭିତ ଭାବେ କହିଲେ।
ଆର୍ଜଵେନୈଵ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ନ ସୁଖାଯ କ୍ଷଣାତ୍ତ୍ଵଯା
ସରଳତା ସହିତ ଯିବା ଉଚିତ, କେବଳ ସୁଖ ପାଇଁ କିମ୍ବା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅହୄଙ୍କାରୋ ନ କର୍ତଵ୍ଯୋ ଯାଜ୍ଯେ ତସ୍ମିନ୍ନରାଧିପେ
ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ବଳି ଯଜ୍ଞରେ ଅହଂକାର ଦେଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସ ଧର୍ମକୁଶଲୋ ରାଜା ମୋକ୍ଷଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ସେ ରାଜା ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ମୋକ୍ଷ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଦକ୍ଷ।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ଧର୍ମାତ୍ମା ଜଗାମ ମିଥିଲାଂ ମୁନିଃ
ଏଭଳି ଉପଦେଶ ପାଇ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମୁନି ମିଥିଲାକୁ ଗଲେ।
ସଗିରୀଂ ଶ୍ଚାପ୍ଯତିକ୍ରମ୍ଯ ଭାରତଂ ଵର୍ଷମାସଦତ୍
ପାହାଡ଼ ଅଟିକି ଶେଷରେ ସେ ଭାରତ ଭୂମିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।