ସଂକଲ୍ପେନାଥ ସୋ ଽନେନ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପମକଗୃତାତ୍ମଭିଃ
ତାପରେ ସଂକଳ୍ପ ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁ କାମ ଅଚଞ୍ଚଳ ମନ ଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇପାରନ୍ତିନାହିଁ, ସେଉଁଠି ସେ ସେହି କାମ ସାଧିଲେ।
ଅତିଷ୍ଟନ୍ମାରୁତାହାରଃ ଶତଂ କିଲ ସମାଃ ପ୍ରଭୁଃ
ସେ ମାତ୍ର ବାୟୁ ଖାଇ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥିଲେ, ଏହିପରି କୁହାଯାଏ।
ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମର୍ଷଯଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵେ ଦେଵର୍ଷଯସ୍ତଥା
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମଋଷି ଓ ସମସ୍ତ ଦେବଋଷି ମଧ୍ୟ ଏକଠି ହେଲେ।
ଆଦିତ୍ଯାଶ୍ଚୈଵ ରୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ଦିଵାକରନିଶାକରୌ
ଏଠି ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତତ୍ର ରୁଦ୍ରୋ ମହାଦେଵଃ କର୍ଣିକାରମଯୀଂ ଶୁଭାମ୍
ସେଠାରେ ମହାଦେବ ରୁଦ୍ର ଏକ ସୁନ୍ଦର ସୁନାର ଦଳର କମଳ ତିଆରି କଲେ।
ତସ୍ନିନ୍ ଦିଵ୍ଯେ ଵନେ ରମ୍ଯେ ଦେଵଦେଵର୍ଷିସଂକୁଲେ
ସେ ଦିବ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ଅରଣ୍ୟ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ମହାପୁରୁଷମାନେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ନ ଚାସ୍ଯ ହୀଯତେ ଵର୍ଣୋ ନ ଗ୍ଲାନିରୁପଜାଯତେ
ସେ କମଳର ରଙ୍ଗ କେବେ ମଲିନ ହୁଏନି, ଏବଂ କେବେ ମୁଝି ଯାଏନି।
ଜଟାଶ୍ଚ ତେଜସା ତସ୍ଯ ଵୈଶ୍ଵାନରଶିଖୋପମାଃ
ତାଙ୍କର ଜଟା ତେଜରେ ଦେଉଥିଲା, ଯେପରି ଦହୁଥିବା ଅଗ୍ନିର ଶିଖା।
ଏଵଂ ଵିଧେନ ତପସା ତସ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ନାରଦ
ଏଭଳି ତପସ୍ୟା ଓ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ହେ ନାରଦ, ସେ ଲୋକ ଉତ୍ତମ ହେଲେ।
ଉଵାଚ ଚୈନଂ ଭଗଵାଂସ୍ତ୍ର୍ଯଂବକଃ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ
ତିନି ଆଖିଅଳି ଭଗବାନ ହସିଥିବା ପରି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯଥା ଖେ ଚ ତଥା ଶୁଦ୍ଧୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ସୁତସ୍ତଂଵ
"ଯେପରି ଆକାଶ ସ୍ୱଚ୍ଛ, ସେପରି ତୁମ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱଚ୍ଛ ହେବ।"
ତେଜସା ତସ୍ଯ ଲୋକାଂସ୍ତ୍ରୀନ୍ଯଶଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତି କେଵଲମ୍
ତାଙ୍କର ତେଜରେ ସେ ତିନି ଲୋକର କେବଳ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କରିବ।
ଅରଣିଂ ତ୍ଵଥ ସଂଗୃହ୍ଯ ମମନ୍ଥାଗ୍ନିଚିକୀର୍ଷଯା
ତାପରେ ସେ ଅରଣି କାଠି ନେଇ, ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବାକୁ ମଥିଲେ।
ଘୃତାଚୀଂ ନାମାପ୍ସରସଂ ଦଦର୍ଶ ଭଗଵାନ୍ନୃଷିଃ
ଭଗବାନ ମୁନି ଘୃତାଚୀ ନାମକ ଅପ୍ସରାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଭଵଦ୍ଭଗଵାନ୍ଵ୍ଯାସୋ ଵନେ ତସ୍ମିନ୍ମୁନୀଶ୍ଵର
ସେ ଅରଣ୍ୟରେ ଭଗବାନ ବ୍ୟାସ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଶୁକୀଭୂଯା ମହାରମ୍ଯା ଘୃତାଚୀ ସମୁପାଗମତ୍
ଘୃତାଚୀ ଏକ ଶୁକ ପାଖୀର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଆସିଲେ।
ସ୍ମରରାଜେନାନୁଗତଃ ସର୍ଵଗାତ୍ରାତିଗେନ ହ
ତାଙ୍କୁ କାମଦେବ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିଲେ।
ନ ଶଶାକ ନିଯନ୍ତୁଂ ତଂ ଵ୍ଯାସଃ ପ୍ରଵିସୃତଂ ମନଃ
ବ୍ୟାସ ତାଙ୍କର ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯାହା ଏହି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭାସିଯାଇଥିଲା।
ହୃତମ୍ ଯତ୍ନାନ୍ନିଯଚ୍ଛତଶ୍ଚାପି ମୁନେ ଏତଞ୍ଚିକୀର୍ଷଯା
ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ମୁନି, ସେଇ ଇଚ୍ଛାରେ ତାଙ୍କର ମନ ହରାଇଗଲା।
ଶୁକ୍ରେ ନିର୍ମଥ୍ଯମାନେ ଽସ୍ଯାଂ ଶୁକୋ ଜଜ୍ଞେ ମହାତପାଃ
ଅରଣି ମଥିବା ସମୟରେ, ମହାତପସ୍ବୀ ଶୁକ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଯଥୈଵ ହି ସମିଦ୍ଧୋ ଽଗ୍ନିର୍ଭାତି ହଵ୍ଯମୁପାତ୍ତଵାନ୍
ଯେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି ହବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ, ସେପରି।
ବିଭ୍ରଞ୍ଚିତ୍ରଂ ଚ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ରୂପଵର୍ଣମନୁତ୍ତମମ୍
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଅପୂର୍ବ ରୂପ ଓ ବର୍ଣ୍ଣ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଅଭ୍ଯେତ୍ଯ ସ୍ନାପଯାମାସ ଵାରିଣା ସ୍ଵେନ ନାରଦ
ନାରଦ ନିଜ ଜଳ ଦେଇ ସେଠାରେ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।
ଜଗୀଯନ୍ତ ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵା ନନୃତୁଞ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ।
ଵିଶ୍ଵାଵସୁଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵସ୍ତଥା ତୁଂବୁରୁନାରଦୌ
ଗନ୍ଧର୍ବ ବିଶ୍ୱାବସୁ, ତୁମ୍ବୁରୁ ଏବଂ ନାରଦ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତତ୍ର ଶକ୍ରପୁରୋଗାଶ୍ଚ ଲୋକପାଲାଃ ସମାଗତାଃ
ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ଏକଠା ହେଲେ।
ଦିଵ୍ଯାନି ସର୍ଵପୁଷ୍ପାଣି ପ୍ରଵଵର୍ଷ ଚ ମାରୁତଃ
ବାତାସ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲ ବର୍ଷାଇଲା।
ତଂ ମହାତ୍ମା ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଦେଵ୍ଯା ସହ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ସେ ମହାତ୍ମା, ମହାତେଜସ୍ୱୀ, ଦେବୀ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।
ତସ୍ଯ ଦେଵେଶ୍ଵରଃ ଶକ୍ତୋ ଦିଵ୍ଯମଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନମ୍
ଦେବମାନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।
ହଂସାଶ୍ଚ ଶତପତ୍ରାଶ୍ଚ ସାରସାଶ୍ଚ ସହସ୍ରଶଃ
ହଜାର-ହଜାର ହଂସ, ପଦ୍ମ ଏବଂ ସାରସ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ।