ସୌରଭଂ କୁରୁତେ ସର୍ଵଂ ତଥୈଵ ସୁଜନୋଜନଃ
ଏହିପରି, ଏକ ଭଲ ଲୋକ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁଗନ୍ଧ ଦେଇଥାଏ।
ସଂଜାତଂ ଶାସିତୁଂ ଲୋକାଂସ୍ତ୍ଵାଂ ଵିଦୁଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ଏହି ଜଗତକୁ ଶାସନ କରିବା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।
ନମୋ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯଶୀଲାଯ ବ୍ରହ୍ମଧ୍ଯାନପରାଯ ଚ
ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଶୀଳ ଓ ବ୍ରହ୍ମଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ ଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଵରଂ ଵରଯ ଚେତ୍ଯାହ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଽସ୍ମି ତଵାନଘ
ସେ କହିଲେ, 'ଏକ ଵର ଚୟନ କର,' କାରଣ ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ହେ ଅନଘ!
ପ୍ରାପଯାସ୍ମତ୍ପିତୄନ୍ବ୍ରାହ୍ମଂ ଲୋକମିତ୍ଯଭ୍ଯଭାଷତ
ସେ କହିଲେ, 'ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଲୋକକୁ ନେଇଯାଅ।'
ଗଙ୍ଗାମାନୀଯ ପୌତ୍ରସ୍ତେ ନଯିଷ୍ଯତି ପିତୄନ୍ଦିଵମ୍
ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିଲେ, ତୁମର ପଉତା ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେକୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯିବେ।
କୃତ୍ଵୈତାନ୍ଧୂତପାପାନ୍ଵୈ ନଯିଷ୍ଯତି ପରଂ ପଦମ୍
ଏହି ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କର ପାପ ଦୂର କରି, ସେ ତାଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ନେଇଯିବେ।
ପିତାମହାନ୍ତିକଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସାଶ୍ଵଂ ଵୃତ୍ତଂ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ପିତାମହଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ସମସ୍ତ ଘଟିଥିବା କଥା ଜଣାଇଲେ।
ଵିଧାଯ ତପସା ଵିଷ୍ଣୁମାରାଧ୍ଯାପପଦଂହରେଃ
ତପସ୍ୟା କରି ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭଜି, ସେ ହରିଙ୍କ ନିର୍ମଳ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଭଗୀରଥୋ ଜାତୋ ଯୋ ଗଙ୍ଗାମାନଯଦ୍ଦିଵଃ
ତାଙ୍କଠାରୁ ଭାଗୀରଥଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା, ଯିଏ ଗଙ୍ଗାକୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆଣିଥିଲେ।
ଗଙ୍ଗାଂ ଭଗୀରଥାଯାଃ ଚିନ୍ତଯାମା ସ ଧାରଣେ
ଭାଗୀରଥ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିବା ଉପରେ ମନ ଏକାଗ୍ର କଲେ।
ଆନୀଯ ତଜ୍ଜଲୈଃ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୂତାନ୍ନିନ୍ଯେ ଦିଵଂ ପିତୄନ୍
ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣି, ତାଙ୍କ ଜଳରେ ପୂର୍ବଜମାନେକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରାଇ, ତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯିଲେ।
ଯସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ମିତ୍ରସହଃ ସର୍ଵଲୋକେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ମିତ୍ରସହ, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ।
ଗଙ୍ଗାବିନ୍ଦୁନିଷେଵେଣଂପୁନର୍ମୁକ୍ତୋ ନୃପୋ ଽଭଵତ୍
ଗଙ୍ଗାର ଜଳବିନ୍ଦୁ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରି, ରାଜା ପୁନିଥରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥିଲେ।
ଗଙ୍ଗାବିନ୍ଦୂଭିଷେକେଣ ପୁନଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ଽବଯତ୍କଥମ୍
ଗଙ୍ଗାର ଜଳବିନ୍ଦୁ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରି, ସେ କିପରି ପୁନିଥରେ ପବିତ୍ର ହେଲେ?
ଶୃଣ୍ଵତାଂ ଵଦତାଂ ଚୈଵ ଗଙ୍ଗାଖ୍ଯାନଂ ଶୁଭାଵହମ୍
ଗଙ୍ଗାର କଥା ଶୁଣିବା ଓ କହିବା ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ବୁଭୁଜେ ପୃଥିଵୀଂ ସର୍ଵାଂ ପିତୃଵଦ୍ରଞ୍ଜଯନ୍ପ୍ରଜାଃ
ସେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଉପଭୋଗ କଲେ, ପିତା ପରି ପ୍ରଜାମାନେକୁ ଖୁସି କରି।
ରକ୍ଷିତା ତଦ୍ଵଦମୁନା ସର୍ଵଧର୍ମାଵିରୋଧିନା
ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପରି, ସମସ୍ତ ଧର୍ମକୁ ଅଟୁଟ ରଖି, ସେ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ତ୍ରିଂଶଦଷ୍ଟସହସ୍ରାଣି ବୁଭୁଜେ ପୃଥିଵୀଂ ଯୁଵା
ଯୁବାବସ୍ଥାରେ, ସେ ତିରିଶି ଆଠି ହଜାର ବର୍ଷ ପୃଥିବୀ ଶାସନ କଲେ।
ଵିଵେଶ୍ଵ ସବଲଃ ସମ୍ଯକ୍ ଶୋଧିତଂ ହ୍ଯାସମନ୍ତ୍ରିଭିଃ
ସେ ତାଙ୍କ ସେନା ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ସଫା କରାଯାଇଥିବା ସଭାଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଆସସାଦ ନଦୀଂ ରେଵାଂ ଧର୍ମଜ୍ଞଃ ସ ପିପାସିତଃ
ଧର୍ମଜ୍ଞ ସେ, ପିପାସିତ ହୋଇ, ରେବା ନଦୀ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ମନ୍ତ୍ରିଭିଃ ସାର୍ଧ୍ଦଂ ତାଂ ନିଶାଂ ତତ୍ର ଚାଵସତ୍
ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଭୋଜନ କରି, ସେ ରାତିଟିଏ ସେଠାରେ ରହିଲେ।
ବଭ୍ରାମ ମନ୍ତ୍ରିସହିତୋ ନର୍ମଦାତୀରଜେ ଵନେ
ସେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ନର୍ମଦା ନଦୀର କୂଳରେ ଅଟବାରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଆକର୍ଣକୃଷ୍ଟବାଣଃ ସତ୍ କୃଷ୍ଣସାରଂ ସମନ୍ଵଗାତ୍
ତିନି କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧନୁଷ ଟାଣି, ଏକ କଳା କୃଷ୍ଣସାର ହରିଣକୁ ଧାଡ଼ିଲେ।
ଵ୍ଯାଘ୍ରଦ୍ଵଯଂ ଗୁହାସଂସ୍ଥମପଶ୍ଥମପଶ୍ଯତ୍ସୁରତେ ରତମ୍
ସେ ଗୁହା ଭିତରେ ଦୁଇଟି ବାଘକୁ ମିଳିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଧନୁଃସଂହିତବାଣେନ ତେନାସୌ ଶରଶାସ୍ତ୍ରଵିତ୍
ଧନୁଷରେ ବାଣ ଧରିଥିବା, ବାଣବିଦ୍ୟାର ଜଣେ ପାଣ୍ଡିତ, ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ପତମାନା ତୁ ସାଵ୍ଯାଘ୍ରୀ ଷଟ୍ରତ୍ରିଂଶଦ୍ଯୋଜନାଯତା
କିନ୍ତୁ ଏହି ବାଘିନୀ, ଛଅତିସ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା, ଲାଫି ପଡ଼ିଲା।
ପତିତାଂ ସ୍ଵପ୍ରିଯାଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦ୍ଵିଷନ୍ସ ଵ୍ଯାଘ୍ରରାକ୍ଷସଃ
ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାକୁ ପଡ଼ିଯିବା ଦେଖି, ଶତ୍ରୁ ବାଘ ରାକ୍ଷସ କ୍ରୋଧିତ ହେଲା।
ରାଜା ତୁ ଭଯସଂଵିଗ୍ନୋ ଵନେସୈନ୍ଯଂ ସମେତ୍ଯ ଚ
ରାଜା ଭୟରେ ଅତି ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ଅଟବାରେ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଏକତ୍ର କଲେ।
ଶଙ୍କମାନସ୍ତୁ ତଦ୍ରକ୍ଷଃକୃତ୍ଯା ଦ୍ରାଜା ସୁଦାସଜଃ
ସେ ରାକ୍ଷସଙ୍କ କୌଶଳ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ କରି, ସୁଦାସଜ ରାଜା ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ।