ଆତ୍ମା ହ୍ଯଭେଦ୍ଯଃ ପୂର୍ଣତ୍ଵାଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରାଣାମେଷ ନିଶ୍ଚଯଃ
ଆତ୍ମା ସଦା ଅଭେଦ୍ୟ, କାରଣ ଏହା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ—ଏହି ହେଉଛି ଶାସ୍ତ୍ରର ନିଶ୍ଚୟ।
କର୍ମାଣି ଦୈଵମୂଲାନି ଦେଵାଧୀନମିଦଂ ଜଗତ୍
ସମସ୍ତ କର୍ମର ମୂଳ ଦୈବ ରହିଛି; ଏହି ସଂସାର ଦେବତାଙ୍କ ଅଧୀନ।
ତତୋ ନରୈରସ୍ଵତନ୍ତ୍ରୈଃ କିଂ କାର୍ଯଂ ସାଧ୍ଯତେ ଵଦ
ଏହିପରେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏମିତି ଲୋକମାନେ କଣ କରିପାରିବେ? ମୋତେ କହ।
ପାପମୂଲମିଦଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା କଥଂ ହନ୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ଏହା ଦୁଷ୍ଟତାର ମୂଳ ବୋଲି ଜାଣି, କିପରି ଏହାକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ କେହି ଉଦ୍ୟମ କରିପାରିବେ?
ତସ୍ମାଦିଦଂ ଵପୁର୍ଭୂପ ପାପମୂଲଂ ନ ସଂଶଯଃ
ସେହିଠୁ, ରାଜା, ଏହି ଦେହ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଷ୍ଟତାର ମୂଳ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଭଵିଷ୍ଯତୀତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ନୈତାନ୍ହିଂସୀସ୍ତତଃ ସୁତ
ଭବିଷ୍ୟତ କ’ଣ ହେବ, ଏହା ଭଲଭାବେ ଭାବି, ପରେ ଏମାନେକୁ କେବେ ହିଂସା କରନି, ପୁତ୍ର।
ସ୍ପୃଶନ୍କରେଣ ସଗରଂ ନନ୍ଦନଂ ମୁନଯସ୍ତଦା
ତାପରେ, କୃତଙ୍କ ସହିତ ମୁନିମାନେ ସାଗର ଓ ନନ୍ଦନଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ରାଜ୍ଯାଭିଷେକଂ କୃତଵାନ୍ମୁନିଭିଃ ସହ ସୁଵ୍ରତୈଃ
ସେ, ଶୁଭ ସଂକଳ୍ପ ଥିବା ମୁନିମାନେ ସହିତ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କଲେ।
କାଶ୍ଯପସ୍ଯ ଵିଦର୍ଭସ୍ଯ ତନଯେ ମୁନସତ୍ତମ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, କାଶ୍ୟପ ଓ ବିଦର୍ଭଙ୍କ ପୁତ୍ର ପାଇଁ—
ଵନାଦାଗତ୍ଯ ରାଜାନଂ ସଂଭାଷ୍ଯ ସ୍ଵାଶ୍ରମଂ ଯଯୌ
ବନରୁ ଆସି, ସେ ରାଜାଙ୍କ ସହ କଥାହେଲେ ଓ ପରେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଵରଂ ଦଦାଵପତ୍ଯାର୍ଥମୌର୍ଵୋ ଭାର୍ଗଵମନ୍ତ୍ରଵିତ୍
ମନ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ଭାର୍ଗବ ଔର୍ବ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଏକ ଵର ଦେଲେ।
କେଶିତୀଂ ସୁମତିଂ ଚୈଵ ଇଦମାହ ପ୍ରହର୍ଷଯମ୍
ସେ କେଶିନୀ ଓ ସୁମତିଙ୍କୁ ଖୁସି କରି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅପତ୍ଯାର୍ଥଂ ମହାଭାଗେ ଵୃଣୁତାଂ ଚ ଯଥେପ୍ସିତମ୍
ମହାଭାଗ୍ୟବତୀମାନେ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ତୁମେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ତାହା ଚୟନ କର।
କେଶିନ୍ଯେକଂ ସୁତଂ ଵଵ୍ରେ ଵଂଶସନ୍ତାନକାରଣମ୍
କେଶିନୀ ବଂଶ ଚାଲିବା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ପୁଅ ମାଗିଲେ।
ନାମ୍ନାସମଞ୍ଜାଃ କେଶିନ୍ଯାସ୍ତନଯୋ ମୁନିସତ୍ତମ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେଶିନୀଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ନାମ ସମଞ୍ଜ ଥିଲା।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସାଗରାଃ ସର୍ଵେ ହ୍ଯାସନ୍ଦୁର୍ଵୃତ୍ତଚେତସଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ସାଗର ପୁଅମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ହେଲେ।
ଚିନ୍ତଯାମାସ ଵିଧିଵତ୍ପୁତ୍ରକର୍ମ ଵିଗର୍ହିନମ୍
ସେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ନିନ୍ଦିତ ପୁଅ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ।
କାରୁକୈସ୍ତାଡ୍ଯତେ ଵହ୍ଣିରଯଃସଂଯୋଗମାତ୍ରତଃ
କାମାରମାନେ କେବଳ ଲୋହା ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ଅଗ୍ନି ଜାଗ୍ରତ ହୁଏ।
ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞୋ ଗୁଣଵାନ୍ଧର୍ମୀ ପିତାମହହିତେ ରତଃ
ସେ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ, ଗୁଣବାନ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ପିତୃମାନେ ଭଲ ହେବାରେ ଲାଗିଥିଲେ।
ଅନୁଷ୍ଟାନଵତାଂ ନିତ୍ଯମନ୍ତରାଯା ଭଵନ୍ତି ତେ
ଯେଉଁମାନେ ସଦା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁବେଳେ ବାଧା ଆସେ।
ବୁଭୁଜେ ତାନି ସର୍ଵାଣି ନିରାକୃତ୍ଯ ଦିଵୌକସଃ
ସେ ଦେବତାମାନେକୁ ଅପସାରି, ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଉପଭୋଗ କଲେ।
ଭଜନ୍ତି ସାଗରାସ୍ତା ଵୈ କଚଗ୍ରହବଲାତ୍କୃତାଃ
କଚଗ୍ରହର ଶକ୍ତିରେ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ, ସେ ସାଗରମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି।
ଭୂଷଯନ୍ତି ସ୍ଵଦେହାନି ମଦ୍ଯପାନପରାଯଣାଃ
ମଦ୍ୟପାନରେ ଲିନ ଥିବା ସେମାନେ ନିଜ ଦେହକୁ ଭଲଭାବରେ ସଜାଇଥାନ୍ତି।
ମିତ୍ରୈଶ୍ଚ ଯୋଦ୍ରୁମାରବ୍ଧା ବଲିନୋ ଽତ୍ଯନ୍ତପାପିନଃ
ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ, ସେ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପୀ ଲୋକମାନେ ଯୋଦ୍ରୁମ ଗଛକୁ ଉପଡ଼ିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଵିଚାରଂ ପରମଂ ଚକ୍ରୁରେତେଷୁଂ ନାଶହେତଵେ
ସେମାନେ ନିଜ ନାଶ ପାଇଁ ଉପାୟ ବିଷୟରେ ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କଲେ।
କପିଲଂ ଦେଵଦେଵେଶଂ ଯଯୁଃ ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନରୁପିଣଃ
ଗୁପ୍ତ ରୂପରେ, ସେମାନେ ଦେବଦେବଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ କପିଳଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ପ୍ରାଣମ୍ଯ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ରୂମୌ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଵ୍ରିଦଶାସ୍ତତଃ
ଗଛ ପରି ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନରରୁପପ୍ରତିଚ୍ଛିନ୍ନଵିଷ୍ଣଵେ ଜିଷ୍ଣଵେ ନମଃ
ମାନବ ରୂପରେ ଲୁଚିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ, ବିଜୟୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ସଂସାରାରଣ୍ଯଦାଵାଗ୍ରେ ଧର୍ମପାଲନସେତଵେ
ସଂସାରର ଜ୍ବଳନ୍ତ ଜଙ୍ଗଲର କାନ୍ଥରେ ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସେତୁ।
ସାଗରୈଃ ପୀଡିତାନସ୍ମାଂସ୍ତ୍ରାଯସ୍ଵ ଶରଣାଗତାନ୍
ସାଗରମାନେ ଯେଉଁଠି ଆମକୁ କଷ୍ଟ ଦେଉଛନ୍ତି, ଆମେ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।