ନାରଦପୁରାଣମ୍

ତାନେଵ ଦର୍ଶଯନ୍ତ୍ଯାଶୁ ସ୍ଵସାମର୍ଥ୍ଯ ଵିପର୍ଯଯେ

ନିଜର ଶକ୍ତି ହାରିଗଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବ ତୁରନ୍ତ ଦେଖାଇଦିଅନ୍ତି।

ଅତୀଵ କରୁଣଂ ଵାକ୍ଯଂ ଵଦନ୍ତ୍ଯେଵ ତଥାବଲାଃ

ଯେମାନେ ଦୁର୍ବଳ, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ବହୁତ କଷ୍ଟଦାୟକ କଥା କହନ୍ତି।

ସାଧୁତ୍ଵଂ ସମଭାଵଂ ଚ ଖଲାନାଂ ନୈଵ ଵିଶ୍ଵସେତ୍

ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଭଲ କିମ୍ବା ସମଭାବ ଦେଖାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଥିରେ କେବେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଦୁଷ୍ଟାଂ ଭାର୍ଯାଂ ଚ ଵିଶ୍ଵସ୍ତୋ ମୃତ ଏଵ ନ ସଂଶଯଃ

ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରେ, ସେ ମୃତ ହେବା ସମାନ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ହତ୍ଵୈତାନଖିଲାନ୍ ଦୁଷ୍ଟାଂସ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାନ୍ମହୀଂ ଭଜେ

ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ମାରି, ତୁମ ଦୟାରେ ଏଇ ପୃଥିବୀ ଭୋଗ କରିବି।

କରାଭ୍ଯାଂ ସଗସ୍ଯଯାଙ୍ଗଂ ସ୍ପୃଶନ୍ନିଦମୁଵାଚ ହ

ସେ ଦୁଇହାତେ ସଗରଙ୍କ ଦେହକୁ ଛୁଇଁ, ଏହି କଥା କହିଲେ—

ତଥାପି ମଦ୍ଵଚଋ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପରାଂ ଶାନ୍ତିଂ ଲଭିଷ୍ଯସି

ତଥାପି, ମୋ କଥା ଶୁଣିଲେ ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତି ପାଇବ।

ହାତାନାଂ ହନଵେ କୀର୍ତିଃ କା ସମୁତ୍ପଦ୍ଯତେ ଵଦ

ହାରିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମାରିଲେ କେଉଁ ମହିମା ମିଳେ, କୁହ।

ତଥାପି ପାପୈର୍ନିହତାଃ କିମର୍ଥଂ ହଂସି ତାନ୍ପୁନଃ

ତଥାପି, ଦୁଷ୍ଟତାରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ସେମାନେକୁ ପୁଣି କାହିଁକି ମାରୁଛ?

ଆତ୍ମା ହ୍ଯଭେଦ୍ଯଃ ପୂର୍ଣତ୍ଵାଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରାଣାମେଷ ନିଶ୍ଚଯଃ

ଆତ୍ମା ସଦା ଅଭେଦ୍ୟ, କାରଣ ଏହା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ—ଏହି ହେଉଛି ଶାସ୍ତ୍ରର ନିଶ୍ଚୟ।

କର୍ମାଣି ଦୈଵମୂଲାନି ଦେଵାଧୀନମିଦଂ ଜଗତ୍

ସମସ୍ତ କର୍ମର ମୂଳ ଦୈବ ରହିଛି; ଏହି ସଂସାର ଦେବତାଙ୍କ ଅଧୀନ।

ତତୋ ନରୈରସ୍ଵତନ୍ତ୍ରୈଃ କିଂ କାର୍ଯଂ ସାଧ୍ଯତେ ଵଦ

ଏହିପରେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏମିତି ଲୋକମାନେ କଣ କରିପାରିବେ? ମୋତେ କହ।

ପାପମୂଲମିଦଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା କଥଂ ହନ୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତଃ

ଏହା ଦୁଷ୍ଟତାର ମୂଳ ବୋଲି ଜାଣି, କିପରି ଏହାକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ କେହି ଉଦ୍ୟମ କରିପାରିବେ?

ତସ୍ମାଦିଦଂ ଵପୁର୍ଭୂପ ପାପମୂଲଂ ନ ସଂଶଯଃ

ସେହିଠୁ, ରାଜା, ଏହି ଦେହ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଷ୍ଟତାର ମୂଳ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଭଵିଷ୍ଯତୀତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ନୈତାନ୍ହିଂସୀସ୍ତତଃ ସୁତ

ଭବିଷ୍ୟତ କ’ଣ ହେବ, ଏହା ଭଲଭାବେ ଭାବି, ପରେ ଏମାନେକୁ କେବେ ହିଂସା କରନି, ପୁତ୍ର।

ସ୍ପୃଶନ୍କରେଣ ସଗରଂ ନନ୍ଦନଂ ମୁନଯସ୍ତଦା

ତାପରେ, କୃତଙ୍କ ସହିତ ମୁନିମାନେ ସାଗର ଓ ନନ୍ଦନଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।

ରାଜ୍ଯାଭିଷେକଂ କୃତଵାନ୍ମୁନିଭିଃ ସହ ସୁଵ୍ରତୈଃ

ସେ, ଶୁଭ ସଂକଳ୍ପ ଥିବା ମୁନିମାନେ ସହିତ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କଲେ।

କାଶ୍ଯପସ୍ଯ ଵିଦର୍ଭସ୍ଯ ତନଯେ ମୁନସତ୍ତମ

ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, କାଶ୍ୟପ ଓ ବିଦର୍ଭଙ୍କ ପୁତ୍ର ପାଇଁ—

ଵନାଦାଗତ୍ଯ ରାଜାନଂ ସଂଭାଷ୍ଯ ସ୍ଵାଶ୍ରମଂ ଯଯୌ

ବନରୁ ଆସି, ସେ ରାଜାଙ୍କ ସହ କଥାହେଲେ ଓ ପରେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଵରଂ ଦଦାଵପତ୍ଯାର୍ଥମୌର୍ଵୋ ଭାର୍ଗଵମନ୍ତ୍ରଵିତ୍

ମନ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ଭାର୍ଗବ ଔର୍ବ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଏକ ଵର ଦେଲେ।

କେଶିତୀଂ ସୁମତିଂ ଚୈଵ ଇଦମାହ ପ୍ରହର୍ଷଯମ୍

ସେ କେଶିନୀ ଓ ସୁମତିଙ୍କୁ ଖୁସି କରି, ଏହି କଥା କହିଲେ।

ଅପତ୍ଯାର୍ଥଂ ମହାଭାଗେ ଵୃଣୁତାଂ ଚ ଯଥେପ୍ସିତମ୍

ମହାଭାଗ୍ୟବତୀମାନେ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ତୁମେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ତାହା ଚୟନ କର।

କେଶିନ୍ଯେକଂ ସୁତଂ ଵଵ୍ରେ ଵଂଶସନ୍ତାନକାରଣମ୍

କେଶିନୀ ବଂଶ ଚାଲିବା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ପୁଅ ମାଗିଲେ।

ନାମ୍ନାସମଞ୍ଜାଃ କେଶିନ୍ଯାସ୍ତନଯୋ ମୁନିସତ୍ତମ

ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେଶିନୀଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ନାମ ସମଞ୍ଜ ଥିଲା।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସାଗରାଃ ସର୍ଵେ ହ୍ଯାସନ୍ଦୁର୍ଵୃତ୍ତଚେତସଃ

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ସାଗର ପୁଅମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ହେଲେ।

ଚିନ୍ତଯାମାସ ଵିଧିଵତ୍ପୁତ୍ରକର୍ମ ଵିଗର୍ହିନମ୍

ସେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ନିନ୍ଦିତ ପୁଅ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ।

କାରୁକୈସ୍ତାଡ୍ଯତେ ଵହ୍ଣିରଯଃସଂଯୋଗମାତ୍ରତଃ

କାମାରମାନେ କେବଳ ଲୋହା ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ଅଗ୍ନି ଜାଗ୍ରତ ହୁଏ।

ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞୋ ଗୁଣଵାନ୍ଧର୍ମୀ ପିତାମହହିତେ ରତଃ

ସେ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ, ଗୁଣବାନ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ପିତୃମାନେ ଭଲ ହେବାରେ ଲାଗିଥିଲେ।

ଅନୁଷ୍ଟାନଵତାଂ ନିତ୍ଯମନ୍ତରାଯା ଭଵନ୍ତି ତେ

ଯେଉଁମାନେ ସଦା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁବେଳେ ବାଧା ଆସେ।