ଦଶାଙ୍ଗୁଲଂ ଯୋ ଽତ୍ସ୍ଯତିଷ୍ଟତ୍ତମୀଶମଜରଂ ଭଦେ
ଦଶ ଆଙ୍ଗୁଳ ମାପରେ ଯିଏ ଦଢ଼ିଆ ଥିଲେ, ସେ ଅଜର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ।
ଗୁହ୍ଯାଦ୍ଗୁହ୍ଯତମଂ ଦେଵଂ ପ୍ରଣମାମି ପୁନଃ ପୁନଃ
ଗୁପ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଗୁପ୍ତ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୁଁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର କରେ।
ସ୍ଵପଦଂ ଯୋ ଦଦାତୀଶସ୍ତଂ ଵନ୍ଦେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ନିଜ ପଦ ଦେଇଥିବା ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ମୁନୀଶ୍ଵରା ନାରଦସଂଯୁତାସ୍ତୁ ସନନ୍ଦନାଦ୍ଯାଃ ପ୍ରପୁଦଂ ପ୍ରଜଗ୍ମୁଃ
ମହାମୁନିମାନେ, ନାରଦ, ସନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ସର୍ଵପାପଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟର ଆତ୍ମା ସମସ୍ତ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ତନ୍ମମାଖ୍ଯାହି ସନକ ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ଽସ୍ତି ଯତୋ ଭଵାନ୍
ସନକ, ଆପଣ ସବୁକିଛି ଜାଣନ୍ତି, ତେଣୁ ଦୟାକରି ଏହି କଥା ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ତେନେଦମଖିଲଂ ଵ୍ଯାତ୍ପଂ ଜଗତ୍ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍
ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ, ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ସବୁକୁ, ଆପ୍ଲୁତ କରିଛନ୍ତି।
ଗୁଣଭେଦମଧିଷ୍ଠାଯ ମୂର୍ତ୍ତିତ୍ରିକମଵାସୃଜତ୍
ଗୁଣର ଭିନ୍ନତା ଧରି, ସେ ତିନିଟି ଆକାର ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
ମଧ୍ଯେରୁଦ୍ରାଖ୍ଯମୀଥାନଂ ଜଗଦନ୍ତକରଂ ମୁନେ
ମୁନି, ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଅଂଶକୁ ରୁଦ୍ର ଭାବରେ କୁହାଯାଏ, ସେଇଁ ସଂସାରର ସମାପ୍ତି କରେ।
କେଚିଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଦା ସତ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ କେଚିଦୂଚିରେ
କେହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି କହନ୍ତି, ଆଉ କେହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହନ୍ତି।
ଭାଵାଭାଵସ୍ଵରୁପା ସା ଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯେତି ଗୀଯତେ
ଯାହା ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତିର ସ୍ୱରୂପ, ସେଉଁଥିରେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତଦା ହ୍ଯଵିଦ୍ଯା ସଂସିଦ୍ଧା ଭଵେଦ୍ଦୁଃଖସ୍ଯ ସାଧନମ୍
ସେତେବେଳେ ଯଦି ଅଜ୍ଞାନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ତାହା ଦୁଃଖର କାରଣ ହୁଏ।
ସର୍ଵୈକଭାଵନା ବୁଦ୍ଧିଃ ସା ଵିଦ୍ଯେତ୍ଯଭିଧୀଯତେ
ଯେଉଁ ବୁଦ୍ଧି ସମସ୍ତକୁ ଏକତାରେ ଦେଖେ, ସେଉଁଥିକୁ ଜ୍ଞାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅଭେଦବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଦୃଷ୍ଟା ଚେତ୍ସଂସାରକ୍ଷଯକାରିଣୀ
ଯଦି ବୁଦ୍ଧି ଭିନ୍ନତା ନ ଦେଖି, ଏହା ସଂସାରର ସମାପ୍ତି କରେ।
ଯସ୍ମାଦ୍ଭିନ୍ନମିଦଂ ସର୍ଵଂ ଯଚ୍ଚେଙ୍ଗେଦ୍ଯଚ୍ଚନେଙ୍ଗତି
ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ଭିନ୍ନ, ଯାହା ଚଳେ ଓ ଯାହା ଅଚଳ ରହିଛି।
ଅଵିଦ୍ଯୋପାଧିଯୋଗେନତଥେଦମଖିଲଂ ଜଗତ୍
ଅଜ୍ଞାନର ପ୍ରଭାବ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଏଭଳି ହୋଇଛି।
ଦାହଶକ୍ତିର୍ଯଥାଙ୍ଗାରେ ସ୍ଵାଶ୍ରଯଂ ଵ୍ଯାପ୍ଯ ତିଷ୍ଟତି
ଯେପରି ଅଙ୍ଗାରରେ ଜଳାଇବାର ଶକ୍ତି ତାହାର ଭିତରେ ରହିଥାଏ, ସେପରି।
ଭାରତୀତ୍ଯପରେ ଚୈନାଂ ଗିରିଜେତ୍ଯମ୍ବିକେତି ଚ
କେହି ତାଙ୍କୁ ଭାରତୀ, କେହି ଗିରିଜା, ଆଉ କେହି ଅମ୍ବିକା ବୋଲି କହନ୍ତି।
କୌମାରୀ ଵୈଷ୍ଣଵୀ ଚେତି ଵାରାହ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୀ ଚ ଶାମ୍ଭଵୀ
ସେ କୌମାରୀ, ବୈଷ୍ଣବୀ, ବାରାହୀ, ଇନ୍ଦ୍ରୀ ଓ ଶାମ୍ଭବୀ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ।
ପ୍ରକୃତିଶ୍ଚ ପରା ଚେତି ଵଦନ୍ତି ପରମର୍ଷସ୍ଯଃ
ମହାର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରକୃତି ଓ ପରା ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଵ୍ଯକ୍ତାଵ୍ଯକ୍ତସ୍ଵରୁପେଣ ଜଗହ୍ଯାପ୍ଯ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା
ସେ ବ୍ୟକ୍ତ ଓ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଆକାରରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛନ୍ତି।
ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତିଵିନାଶାନାମେକଃ କାରଣତାଂ ଗତଃ
ସେ ଏକା ହେଉଛନ୍ତି ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାରର କାରଣ।
ତସ୍ମାତ୍ପରତରୋ ଦେଵୋ ନିତ୍ଯୈତ୍ଯଭିଧୀଯତେ
ସେହିପରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତାଙ୍କୁ ଚିରନ୍ତନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ରକ୍ଷାଂ କରୋତି ଯୋ ଦେଵୋ ଜଗତାଂ ପରତଃ ପୁମାନ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ରୁ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ଦେବତା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେଇ ପରମ ପୁରୁଷ।
ତସ୍ମାତ୍ପରତରଂ ଯତ୍ତଦଵ୍ଯଯଂ ପରମଂ ପଦମ୍
ଏହିପରି, ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଯାହା, ସେହି ଅବିନାଶୀ ପରମ ପଦ।
ଯଃ ପରଃ କାଲପୁପାଖ୍ଯୋ ଯୋଗିଧ୍ଯେଯଃ ପରାତ୍ପରଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି, କାଳପୁରୁଷ ଭାବେ ପରିଚିତ, ଯୋଗୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ପରମ ପରମେଶ୍ୱର ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ଜ୍ଞାନୈକଵେଦ୍ଯଃ ପରମଃ ସଞ୍ଚିଦାନନ୍ଦଵିଗ୍ରହଃ
ସେଇ ପରମେଶ୍ୱର କେବଳ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ରୂପ ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦ।
ଦେହୀତି ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ମୂଢୈରହୋ ଽଜ୍ଞାନଵିଡମ୍ବନମ୍
ମୂଢ଼ମାନେ ତାଙ୍କୁ 'ଦେହ' ବୋଲି କୁହନ୍ତି—ହାଏ, ଏହା ଅଜ୍ଞାନର ଠାଟ୍ଟା।
ମୂର୍ତିତ୍ରଯଂ ସମାପନ୍ନଃ ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତ୍ଯନ୍ତକାରଣମ୍
ସେ ତିନିଟି ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାରର କାରଣ।
ସ ଏଵାନନ୍ଦରୁପାତ୍ମା ତସ୍ମାନ୍ନାସ୍ତ୍ଯପରୋ ମୁନେ
ସେଠିକି, ସେଉଁଠି ଆନନ୍ଦମୟ ଆତ୍ମା, ଏହିପରି, ମୁନି, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।