ଵ୍ଯସ୍ତାଵ୍ଯସ୍ତୈର୍ଯୁତାସ୍ତୈସ୍ତୈଃ କର୍କଟାଦ୍ଯାସ୍ତତସ୍ତୁ ଯଃ
ସେଗୁଡିକ ସହିତ ଏକାକି ଓ ଏକାତ୍ମକ ଭାବରେ କର୍କଟ ଆଦି ରାଶିଗୁଡିକ ଯୋଗ ହୁଏ।
ଗତଭୋଗ୍ଯାସଵଃ କାର୍ଯାଃ ସାଯନାଃସ୍ଵେଷ୍ଟଭାସ୍କରାଃ
ଭୋଗ୍ୟ ଅଂଶଗୁଡିକ ଗଣନା କରିବା ଉଚିତ; ସାଂଧ୍ୟା ସମୟରେ ଚାହିତ ଅବସ୍ଥାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ହୁଏ।
ଅଭିଷ୍ଟଧଟିକାସୁଭ୍ଯୋ ଭୋଗ୍ଯାସୂନ୍ପ୍ରଵିଶୋଧଯେତ୍
ଆବଶ୍ୟକ ଦଣ୍ଡିକା ଓ ସୁଭାରୁ, ଭୋଗ୍ୟ ଅଂଶକୁ ବିୟୋଗ କରିବା ଉଚିତ।
ଶେଷଂ ତ୍ରିଂଶତ୍କ୍ରମାଦ୍ଧ୍ଯସ୍ତମଶୁଦ୍ଧେନ ଵିଭାଜିତମ୍
ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଂଶକୁ କ୍ରମେ ତିରିଶ ଯୋଗ କରି, ତ୍ରୁଟିପୂର୍ଣ୍ଣ ମୂଲ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଭାଗ କର।
ପ୍ରାକ୍ପଶ୍ଚାନ୍ନତନାଡୀଭ୍ଯସ୍ତଦ୍ଵଲ୍ଲଙ୍କୋଦଯାସୁଭିଃ
ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମ ନାଡୀରୁ, ଏହିପରି ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ ଅଂଶ ସହିତ।
ଭୋଗ୍ଯାସୂନୂନକସ୍ଯାଥ ଭୁକ୍ତାସୂନଧିକସ୍ଯ ଚ
ଭୋଗ୍ୟ ଅଂଶ କମ୍ ଥିଲେ, କିମ୍ବା ଭୋଗିତ ଅଂଶ ଅଧିକ ଥିଲେ।
ଵିରାହ୍ଵର୍କଭୁଜାଂଶାଶ୍ଚେଦିନ୍ଦ୍ରାଲ୍ପାଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଗ୍ରହୋ ଵିଧୋଃ
ଯଦି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣର ଅଂଶ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶଠାରୁ କମ୍ ଥାଏ, ତେବେ ଗ୍ରହଣଟି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଲାଗିଥାଏ।
ଅର୍କଂ ଵିଧୁର୍ଵିଧୁଂ ଭୂଭା ଛାଦଯତ୍ଯଥା ଛନ୍ନକମ୍
ଯେପରି ଏକ ଆବରଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ପୃଥିବୀକୁ ଢାକି ଦେଇଥାଏ, ଗ୍ରହଣ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଲୁଚାଇ ଦେଇଥାଏ।
ତତ୍ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ନଂ ଚ ମାନୈକ୍ଯାର୍ଦ୍ଧାଂଶଷଷ୍ଟଂ ଦଶାହତମ୍
ଯାହା ଆବରଣ ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ତାହାର ଆବରଣକୁ ଅର୍ଦ୍ଧ, ଏକ-ଷଷ୍ଠାଂଶ ଏବଂ ଦଶ ଗୁଣା ଅଂଶରେ ମାପାଯାଏ।
ସ୍ଥିତ୍ଯର୍ଦ୍ଧଂ ଘଟିକାଦିସ୍ଯାଦ୍ଵ୍ଯଙ୍ଗବାହ୍ଵଂଶସଂମିତୈଃ
ସ୍ଥିତିର ଅର୍ଦ୍ଧ ଅଂଶ ହସ୍ତ ଓ ବାହୁ ଅଂଶର ମାପରେ ଘଣ୍ଟିକା ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୁଏ।
ତଦନ୍ଯଥାଧିକେ ତସ୍ମିନ୍ନେଵଂ ସ୍ପଷ୍ଟେ ସୁଖାନ୍ତ୍ଯଗେ
ଯଦି ଏହି ମାପରେ ଅଧିକତା ଥାଏ, ତେବେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ସୁଖଦ ଶେଷରେ ଏହି ପରି ହୁଏ।
ପୂର୍ଣାନ୍ତଂ ମଧ୍ଯମତ୍ର ସ୍ଯାଦ୍ଦର୍ଶାନ୍ତେଞ୍ଜଂ ତ୍ରିଭୋନକମ୍
ଏଠାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶେଷକୁ ମଧ୍ୟ ଭାବିବାଯାଏ; ଅମାବାସ୍ୟାର ଶେଷରେ ଏହା ତିନି ଗୁଣା ଅଂଶ ହୁଏ।
ତଦ୍ଦିଘ୍ନାଂଶକୃତିଦ୍ଵ୍ଯୂନାର୍ଦ୍ଧାର୍କଯୁତା ହରିଃ
ସେଇ ଅଂଶକୁ ଦିଗରେ ଗୁଣା କର, ଦୁଇ କମ କର, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅର୍ଦ୍ଧ ଯୋଗ କର; ତେବେ ହରି ମିଳିଯାଏ।
ହରାପ୍ତାଲଂବନଂ ସ୍ଵର୍ଣଵିତ୍ରିଭେର୍କାଧିକୋନକେ
ହରିଙ୍କର ଆଧାର ହେଉଛି ସୁବର୍ଣ୍ଣ; ତିନି ଗୁଣା ଅଂଶ ସହିତ ଏକ ଯୋଗ କରି ମାପ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କର।
ଶରୋନୋଲଂବନଷଡଘ୍ନେ ତଲ୍ଲଵାଢ୍ଯୋନଵିତ୍ରିଭାତ୍
ବାଣର ଆଧାର ଛଅ ଗୁଣା କମ୍; ମାପରେ ଏକ ଯୋଗ କର, ପରେ ତିନି ଗୁଣା ଅଂଶ ଯୋଗ କର।
ଶବ୍ଦେନ୍ଦୁଲିପ୍ତୈଃ ଷଡ୍ଭିସ୍ତୁ ଭକ୍ତାନତିର୍ନତିର୍ନତାଂଶଦିକ୍
ଛଅଟି ଶବ୍ଦ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ; ଭକ୍ତିରେ ନମନ, ଅନମନ ଓ ଦିଗର ଅଂଶରେ ମାପାଯାଏ।
ତତଶ୍ଛନ୍ନସ୍ଥିତିଦଲେ ସାଧ୍ଯେ ସ୍ଥିତ୍ଯର୍ଦ୍ଧଷଟ୍ତ୍ରିଭିଃ
ତାପରେ ଆବରଣ ଅବସ୍ଥାରେ ପତ୍ର ସ୍ଥିତିର ଅର୍ଦ୍ଧ ଓ ତିନି ଗୁଣା ଅଂଶରେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୁଏ।
ସଂସ୍କୃତେସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ସ୍ଥିତ୍ଯର୍ଦ୍ଧେ ଭଵତଃ ସ୍ଫୁଟେ
ସେଇ ଦୁଇଟି ଗଣନାରୁ ସ୍ଥିତିର ଅର୍ଦ୍ଧ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଅର୍କାଦ୍ଯୂନା ଵିଶ୍ଵ ଈଶା ନଵପଞ୍ଚଦଶାଂଶକାଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟଠାରୁ କମ୍, ବିଶ୍ୱ ଓ ଈଶ୍ୱର ନଉ ଓ ପନ୍ଦର ଅଂଶରେ ମାପାଯାନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହ୍ଯାଦୌ ଖେଟବିଂବଂ ଦୃଗୌଞ୍ଚ୍ଯେ ଲଂବମୀକ୍ଷ୍ଯ ଚ
ପ୍ରଥମେ ଗ୍ରହର ଡିସ୍କ ଦେଖି, ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ତାହାର ଆଧାର ଦେଖିବା ପରେ—
ଅସ୍ତେ ସାଵଯଵା ଜ୍ଞେଯା ଗତୈଷ୍ଯାସ୍ତିଥଯୋ ବୁଧୈଃ
ଯେତେବେଳେ ଏହା ଅସ୍ତ ହୁଏ, ସେଇ ସାବୟବ ଜଣାଯାଏ; ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଆଗମନ ଓ ବିଦାୟ ସମୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରନ୍ତି।
ସଂସ୍କାରଦିକଲଂବନମଙ୍ଗୁଲାଦ୍ଯଂ ପ୍ରଜାଯତେ
ଗଣନାର ଆଧାର, ଆଙ୍ଗୁଳି ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇ, ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଶୃଙ୍ଗମନ୍ଯତ୍ର ଉଦ୍ଵାଚ୍ଯଂ ବଲନାଙ୍ଗୁଲଲେଖନାତ୍
ଅନ୍ୟଠାରେ ଶିଖର ବଳ ଚିହ୍ନିତ ଓ ଆଙ୍ଗୁଳି ଦ୍ୱାରା ରେଖା କରି କହିବାଯାଏ।
ଵିକୃଜ୍ଯକାଙ୍ଗସିଦ୍ଧାଗ୍ନିଭକ୍ତାଲବ୍ଧୋନସଂଯୁତାଃ
ବିକୃତ ଅଙ୍ଗ, ଅଗ୍ନି, ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥିତ ଏବଂ ଆଧାର ପ୍ରାପ୍ତି ସହିତ ଏକତା ନଥିବା ଲୋକମାନେ—
ଋଜ୍ଵୋରନୃଜ୍ଵୋର୍ଵିଵରଂ ଗତ୍ଯନ୍ତରଵିଭାଜିତମ୍
ଗଠିଏଁ ଓ ଅଗଠିଏଁ ମଧ୍ୟର ଖୋଲା ଅଂଶ, ତାଙ୍କର ଗତିର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ବିଭକ୍ତ ହୋଇଥାଏ।
ଖନତ୍ଯାସଂସ୍କୃତୌଵ୍ଵେଷୂଦକ୍ସାମ୍ଯେନ୍ଯେନ୍ତରଂ ଯୁତିଃ
ଖୋଦିବା କାମ ପୂର୍ବ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନହେଲେ, ଦକ୍ଷିଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଦିଗ ଯେଉଁଠି ମିଶିଯାଏ, ସେଠି ଏକତା ହୁଏ।
ଯଦା ଭେଦୋଲଂବନାଦ୍ଯଂ ସ୍ଫୁଟାର୍ଥଂ ସୂର୍ଯପର୍ଵଵତ୍
ଯେତେବେଳେ ବିଭେଦ ଭଲଭାବେ ଧରାଯାଏ, ତାହାର ଅର୍ଥ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଗଠି ଭଳି।
ତଯୁତେ ମଣ୍ଡଲେ କ୍ରାନ୍ତ୍ଯୌ ତୁଲ୍ଯତ୍ଵେ ଵୈ ଧୃତାଭିଧଃ
ଯେତେବେଳେ ଦୁଇଟି ଚକ୍ରର ଗତି ମଣ୍ଡଳରେ ସମାନ ହୁଏ, ତାହାକୁ 'ସମତାରେ ଧରା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସମାସ୍ତଦା ଵ୍ଯତୀପାତୋ ଭଗଣାର୍ଦ୍ଧେ ତପୋଯୁତୌ
ତାପରେ, ଦୁଇଟି ସମାନ ହେଲେ, ମିଶିବା ଅଂଶ ଅର୍କର ଅର୍ଧରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଯୋଗ ହୁଏ।
ଦୃକ୍କଲ୍ପସାଧିତାଂଶାଦିଯୁକ୍ତଯୋଃ ସ୍ଵାଵପକ୍ରମୌ
ଦୁଇଟିର ନିଜନିଜ ଆଗକୁ ବଢିବା ଓ ପଛକୁ ଫିରିବା, ଗଣନା କ୍ରମରେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୁଏ।