ଦାତାରୋନୋ ଽଭିଵର୍ଦ୍ଧନ୍ତାଂ ଵେଦାଃ ସଂତତିରେଵ ଚ
ଦାତାମାନେ ବଢ଼ନ୍ତୁ, ବେଦ ଓ ବଂଶ ଚିରକାଳ ରୁହୁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ କ୍ତାଃ ପ୍ରିଯା ଵାଚଃ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଵିସର୍ଜଯେତ୍
ଏପରି ପ୍ରିୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସେ ଶିର ନମାଇ, ସେମାନେକୁ ବିଦାୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଯସ୍ମିଂସ୍ତେ ସଂଶ୍ରଵାଃ ପୂର୍ଵମର୍ଧ୍ଯପାତ୍ରେ ନିଵେଶିତାଃ
ଯେଉଁ ପାତ୍ରରେ ପ୍ରଥମେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅର୍ଘ୍ୟ ରଖାଯାଇଥିଲା,
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମନୁଵ୍ରଜ୍ଯ ଭୁଞ୍ଜୀତ ପିତୃସେଵିତମ୍
ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଭୋଜ୍ୟ ଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ।
ଏଵଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାଵୃତ୍ତ୍ଯା ଵୃଦ୍ଧୌ ନାନ୍ଦୀମୁଖାନ୍ପିତୄନ୍
ଏହିପରି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ବୃଦ୍ଧି କାମନାରେ ନାନ୍ଦୀମୁଖ ପିତୃମାନେକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଏକୋଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ ଦେଵହୀନମେଵାର୍ଧ୍ଯୈକପଵିତ୍ରକମ୍
ଏକ ପିତୃ ପାଇଁ, ଦେବତା ସ୍ୱରୂପ ଥିଲେ, ଏକ ପବିତ୍ର ସହିତ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଉପତିଷଅଟତାମକ୍ଷଯ୍ଯସ୍ଥାନେ ଵିପ୍ରଵିସର୍ଜନେ
ଅନନ୍ତ କାଳର କ୍ରିୟା ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେବାବେଳେ,
ଗନ୍ଧୋଦକଂ ତିଲୈର୍ଯୁକ୍ତଂ କୁର୍ଯାତ୍ପାତ୍ରଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ସୁଗନ୍ଧି ଜଳ ଓ ତିଳ ମିଶାଇ, ଚାରିଟି ପାତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଯେ ସମାନା ଇତି ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଶେଷଂ ପୂର୍ଵଵଦାଚରେତ୍
ଯେଉଁମାନେ ସମାନ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଇଟି ପାତ୍ର, ବାକି ଅନୁଷ୍ଠାନ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ହେଉଥିଲା ସେପରି କରିବା ଉଚିତ୍।
ଅର୍ଵାକ୍ସପିଣ୍ଡୀକରଣଂ ଯସ୍ଯ ସଂଵତ୍ସରାଦ୍ଭଵେତ୍
ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ସପିଣ୍ଡ ସମ୍ପର୍କ ଏକ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ,
ଭୃତେ ଽହନି ତୁ କର୍ତଵ୍ଯଂ ପ୍ରତିମାସଂ ତୁ ଵତ୍ସରମ୍
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭୋଜନ ଦିନରେ କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ପ୍ରତିମାସ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
ପିଣ୍ଡାଂଶ୍ଚଗୋ ଽଜଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦଗ୍ନୌ ଜଲେ ଽପି ଵା
ପିଣ୍ଡ ଗାଈ, ଛୋ, ମେଷ, ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ଜଳରେ ଦେବା ଉଚିତ୍।
ହଵିଷ୍ଯାନ୍ନେନ ଵୈ ମାସଂ ପାଯସେନ ତୁ ଵତ୍ସରମ୍
ଏକ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହବିଷ୍ୟାନ୍ନ ଦ୍ୱାରା, ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାୟସ ଦ୍ୱାରା।
ଐଣରୌରଵଵାରାହଶାଶୈର୍ମାଂସୈର୍ଯଥାକ୍ରମମ୍
କ୍ରମକ୍ରମେ କୃଷ୍ଣମୃଗ, ମେଷ, ବନଶୁକର, ଶଶକ ମାଂସ ଦ୍ୱାରା।
ଖଡ୍ଗାମିଷଂ ମହାକଲ୍ପଂ ମଧୁ ମୁନ୍ଯନ୍ନମେଵ ଚ
ଖଡ୍ଗ ମାଂସ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମଧୁ ଓ ମୁନିମାନେ ଖାଉଥିବା ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ।
ଯୋ ଦଦାତି ଗଯାସ୍ଥଶ୍ଚ ସର୍ଵମାନନ୍ତ୍ଯମଶ୍ନୁତେ
ଯେଉଁଠି ଗୟାରେ ଦାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଅନନ୍ତ ଫଳ ପାଏ।
କଲ୍ଯାଂ କନ୍ଯାଵେଦିନଶ୍ଚ ପଶୂନ୍ଵୈ ସତ୍ସୁତାନପି
ସୁଭଗା ସ୍ତ୍ରୀ, କନ୍ୟା ସୂଚନାକାରୀ, ପଶୁ ଓ ଭଲ ସନ୍ତାନ ମିଳେ।
ବ୍ରହ୍ମଵର୍ଚସ୍ଵିନଃ ପୁତ୍ରାନ୍ସ୍ଵର୍ଣରୂପ୍ଯେ ସକୁପ୍ଯକେ
ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ ଥିବା ପୁଅ, ସୁନା ଓ ଚାଁଦି ପାତ୍ରରେ ମିଳେ।
ପ୍ରତିପତ୍ପ୍ରଭୃତିଷ୍ଵେକାଂ ଵର୍ଜଯିତ୍ଵା ଚତୁର୍ଦଶୀମ୍
ପ୍ରଥମ ତିଥିରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ବଦି ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଦିନରେ।
ସ୍ଵର୍ଗଂ ହ୍ଯପତ୍ଯମୋଜଶ୍ଚ ଶୌର୍ଯଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ବଲଂ ତଥା
ସ୍ୱର୍ଗ, ସନ୍ତାନ, ଶକ୍ତି, ସୌର୍ଯ୍ୟ, ଜମି, ଏବଂ ପ୍ରଭାବ ମିଳେ।
ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ଚକ୍ରତାଂ ଚୈଵ ଵାଣିଜ୍ଯପ୍ରଭୃତୀନି ଚ
ସମୃଦ୍ଧି, ରାଜ୍ୟ ଓ ବ୍ୟବସାୟ ଆଦି ମିଳେ।
ଧନଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ଭିଷକ୍ ସିଦ୍ଧିଂ କୁପ୍ଯଙ୍ଗା ଅପ୍ଯଜାଵିକମ୍
ଧନ, ଜ୍ଞାନ, ଚିକିତ୍ସାରେ ସିଦ୍ଧି, ପାତ୍ର ଓ ଜୀବିକା ମିଳେ।
କୃତ୍ତିକାଦି ଭରଣ୍ଯନ୍ତଂ ସକାମାନାପ୍ନୁଯାଦିମାନ୍
କୃତ୍ତିକାରୁ ଭରଣୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ମିଳେ।
ଵସୁରୁଦ୍ରାଦିତିସୁତାଃ ପିତରଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଦେଵତାଃ
ବସୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ଆଦିତ୍ୟମାନେ—ଏହି ସନ୍ତାନମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଦେବତା।
ଆଯୁଃ ପ୍ରଜାଂ ଧନଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ମୋକ୍ଷଂ ସୁଖାନି ଚ
ଆୟୁଷ୍ୟ, ସନ୍ତାନ, ଧନ, ଜ୍ଞାନ, ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ ଓ ସମସ୍ତ ସୁଖ—
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ କିଞ୍ଚିତ୍କଲ୍ପାଧ୍ଯାଯେ ଵିଶେଷତଃ
ଏହିପରି ଏଠାରେ କିଛି ବିଶେଷ ଭାଗ କଳ୍ପ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
ଯ ଇମଂ ଚିନ୍ତଯେଦ୍ଵିଦ୍ଵାନ୍କଲ୍ପାଧ୍ଯାଯଂ ମୁନୀଶ୍ଵର
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେ ଜ୍ଞାନୀ ଏହି କଳ୍ପ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଚିନ୍ତନ କରେ—
ଯଃ ଶୃଣୋତି ନରୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ଦୈଵେ ପିତ୍ର୍ଯେ ଚ କର୍ମଣି
ଏହି କଥାକୁ ଯିଏ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଦେବତା ଓ ପିତୃକର୍ମ ଉପରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଶୁଣେ—
ଧନଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ଯଶଃ ପୁତ୍ରାନ୍ପରତ୍ର ଚ ଗତିଂ ପରାମ୍
ସେ ଧନ, ଜ୍ଞାନ, କୀର୍ତ୍ତି, ପୁତ୍ର ଓ ପରଲୋକରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗତି ପାଏ।
କଥଯିଷ୍ଯେ ସମାସେନ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ସୁସମାହିତଃ
ମୁଁ ଏବେ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିବି, ତୁମେ ମନୋଯୋଗ ସହିତ ଶୁଣ।