ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରମଂ ଜ୍ଯୋତିରାପ୍ରୋତି ମନୁଜୋତ୍ତମଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଜ୍ୟୋତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ସତ୍ପଦ୍ଵୀପାସାବ୍ଧିଶୈଲା ଭୂଃ ପରିକ୍ରମିତାମୁନା
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ଦ୍ୱୀପ, ସମୁଦ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ ସହିତ ପୃଥିବୀ ପରିଭ୍ରମଣ କରାଯାଇଛି।
ଶିଵସ୍ଯ ଵାଚ୍ଯୁତସ୍ଯାପି ତାସୁ ସଂନିହିତୋ ହରିଃ
ସେଠି ଶିବ କିମ୍ବା ଅଚ୍ୟୁତ ଯେଉଁ ରୂପରେ ହେଉ, ହରି ବିଦ୍ୟମାନ।
ପୁରାଣପଠନଂ ଯତ୍ର ଯତ୍ର ସଂନିହିତୋ ହରିଃ
ଯେଉଁଠି ପୁରାଣ ପାଠ ହୁଏ, ସେଠି ହରି ବିଦ୍ୟମାନ।
ତଦ୍ଭକ୍ତିଂ କୁର୍ଵତାଂ ନୄଣାଂ ଗଙ୍ଗାସ୍ତ୍ରାନାଂ ଦିନେ ଦିନେ
ଯେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗଙ୍ଗା ପ୍ରତିଦିନ ରକ୍ଷା କରେ।
ତଦ୍ଵକ୍ତରି ଚ ଯା ଭକ୍ତିଃ ସା ପ୍ରଯାଗୋପମା ସ୍ମୃତା
ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତି ଯେଉଁ ଭକ୍ତି, ସେହି ଭକ୍ତି ପ୍ରୟାଗ ସମାନ ମନାଯାଏ।
ସଂସାରସାଗରେ ମଗ୍ନଂ ସ ହରିଃ ପରିକୀର୍ତିତଃ
ଯେଉଁମାନେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ବୁଡ଼ିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ।
ନାସ୍ତି ଵିଷ୍ଣୁସମଂ ଦୈଵଂ ନାସ୍ତି ତତ୍ତ୍ଵଂ ଗୁରୋଃ ପରମ୍
ବିଷ୍ଣୁ ସମାନ ଦେବତା ନାହିଁ, ଗୁରୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱ ନାହିଁ।
ଯଥା ପଯୋଧିଃ ସିନ୍ଧୂନାଂ ତଥା ଗଙ୍ଗା ପରା ସ୍ମୃତା
ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ସମସ୍ତ ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ସେପରି ଗଙ୍ଗା ମଧ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ମନାଯାଏ।
ନାସ୍ତି ମୋକ୍ଷାତ୍ପରୋ ଲାଭୋ ନାସ୍ତି ଗଙ୍ଗାସମା ନଦୀ
ମୁକ୍ତିଠାରୁ ବଡ଼ ଲାଭ କିଛି ନାହିଁ, ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ସମାନ ନଦୀ ମଧ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଭଵଵ୍ଯାଧିହରା ଗଙ୍ଗା ତସ୍ମାତ୍ସେଵ୍ଯା ପ୍ରଯନ୍ତତଃ
ଗଙ୍ଗା ଏହି ସଂସାର ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରେ, ତେଣୁ ସେଉଁଠି ସଦା ଭକ୍ତି ସହିତ ସେବନ କରିବା ଉଚିତ।
ଏତଯୋର୍ଭକ୍ତିହୀନୋ ଯସ୍ତଂ ଵିଦ୍ଯାତ୍ପତିତଂ ଦ୍ଵିଜ
ଏହି ଦୁଇଟି ପ୍ରତି ଯାହାଙ୍କର ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ତାଙ୍କୁ ଅପତିତ ମନେ କର।
ଉଭେ ତେ ସର୍ଵପାପାନାଂ ନାଶକାରଣତାଂ ଗତେ
ଏହି ଦୁଇଟି ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱ କରିବାର ଶକ୍ତି ଅଧିକାର କରିଛନ୍ତି।
ଵିଷ୍ଣୁଶକ୍ତିଯୁତେ ତେ ଦ୍ଵେ ସମକାମପ୍ରସିଦ୍ଧେଦେ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶକ୍ତି ଥିବା ଏହି ଦୁଇଟି ସମାନ ଭାବେ ମନ୍ୟତା ଓ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ସର୍ଵଲୋକାନୁଗ୍ରହାର୍ଥଂ ପ୍ରଵର୍ତେତେ ମହୋତ୍ତମେ
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏହି ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଛି।
ତଥୈଵ ତୁଲସୀଭକ୍ତିର୍ହରିଭକ୍ତିଶ୍ଚ ସାତ୍ତ୍ଵିକୀ
ଏହିପରି, ତୁଳସୀ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ ହରିଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସତ୍ତ୍ୱିକ।
ଯତ୍ର ସ୍ତ୍ରାତା ନରା ଯାନ୍ତି ଵିଷ୍ଣୋଃ ପଦମନୁତ୍ତମମ୍
ଯେଉଁଠି ରକ୍ଷକ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଲୋକେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଗଙ୍ଗାସ୍ତ୍ରାନପରାଣାଂ ତୁ ଵାଞ୍ଛିତାର୍ଥଫଲପ୍ରଦଃ
ଯେଉଁମାନେ ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ସେମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଗଙ୍ଗା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ପ୍ରଯାତି ପରମଂ ପଦମ୍
ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ମଣିଷ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚେ।
ଵିସୃଜ୍ଯରାକ୍ଷସଂ ଭାଵଂ ସଂପ୍ରାତ୍ପଃ ପରମଂ ପଦମ୍
ଆସୁରୀ ଭାବକୁ ଛାଡ଼ି, ମଣିଷ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ସଗରଃ କୋ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତନ୍ମ୍ରମାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଗରଙ୍କ ବିଷୟରେ ମୋତେ କହିଦିଅ।
ଗତଂ ଵିଷ୍ଣୁପଦଂ ଵିପ୍ର ସର୍ଵଲୋକୋତ୍ତମୋତ୍ତମମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।
ବୁଭୁଜେ ପୃଥିଵୀଂ ସର୍ଵାଂ ଧର୍ମତୋ ଧର୍ମତତ୍ପରଃ
ସେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ।
ସ୍ଥାପିତାଃ ସ୍ଵସ୍ଵଧର୍ମେଷୁ ତେନ ବାହୁର୍ଵିଶାଂପତିଃ
ସେ ରାଜା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ କରିଥିଲେ।
ଅତର୍ପ୍ପଯଦ୍ଭୂମିଦେଵାନ୍ ଗୋଭୂସ୍ଵର୍ଣାଶୁକାଦିଭିଃ
ସେ ଗାଁ, ଜମି, ସୁନା, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଭୂଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରିଥିଲେ।
ମେନେ କୃତାର୍ଥମାତ୍ମାନମନ୍ଯାତପନିଵାରଣମ୍
ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରି, ସେ ନିଜକୁ ସଫଳ ମନେ କରିଥିଲେ।
ଭୂଷିତା ଭୂଷଣୌର୍ଦିଵ୍ଯୈସ୍ତଦ୍ରାଷ୍ଟ୍ରେ ସୁଖିନୋ ମୁନେ
ଏହି ଦେଶର ଲୋକମାନେ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ସଜିତ, ଏବଂ ସେମାନେ ଖୁସି ଥିଲେ, ମୁନି।
ଅକୃଷ୍ଟପଚ୍ଯା ପୃଥିଵୀ ଫଲପୁଷ୍ପସମନ୍ଵିତା
ମାଟି ଚାଷ ନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଫଳ ଓ ଫୁଲ ଦେଇଥିଲା।
ଆଧର୍ମନିରତାପାଯେ ପ୍ରଜା ଧର୍ମେଣ ରକ୍ଷିତାଃ
ଅଧର୍ମ ଦୂର ହେଲାପରେ, ଲୋକମାନେ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ହେଲେ।
ଅହୄଙ୍କାରୋ ମହାଞ୍ଜଜ୍ଞେ ସାସୂଯୋ ଲୋପହେତୁକଃ
ହରାଇବାରୁ ଏକ ବଡ଼ ଅହଂକାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ସ୍ୱାର୍ଥ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ସହିତ ଥିଲା।