ପତିତୋ ଵ୍ଯାଧଶସ୍ତ୍ରେଣ ସାଯଂ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଗୃହାଙ୍ଗଣେ
ସାନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ବ୍ୟାଧର ଅସ୍ତ୍ରରେ ପତିତ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଘରର ଆଙ୍ଗଣରେ।
ଜଗ୍ରାହ ମାଂ ସ୍ଵଵକ୍ରେଣ ଶ୍ଵଭିରନ୍ଯୈଶ୍ଚରନ୍ଦ୍ରୁତଃ
ସେ ମୋତେ ନିଜ ବାକ୍ର ହାତରେ ଧରିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଓ କୁକୁରମାନେ ସହ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ଗତଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କାରଂ ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତନ୍ମନ୍ଦିରଂ ପ୍ରଭୋ
ସେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ ।
ମମ ଚାପି ଶୁନଶ୍ଚାପି ଦତ୍ତାଵନ୍ପରମଂ ପଦମ୍
ମୋତେ ଏବଂ ସେଇ କୁକୁରଟିକୁ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତି ଦିଆଯାଇଛି ।
ସଂପ୍ରାପ୍ତଂ ଵିବୁଧଶ୍ରେଷ୍ଠ କିଂ ପୁନଃ ସମ୍ଯଗର୍ଚନାତ୍
ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଏହି ଗତି ପାଇଲାପରେ ଠିକ୍ ଭାବେ ପୂଜା କଲେ ଆଉ କଣ ମିଳିବ ?
ମନସା ପ୍ରୀତିମାପନ୍ନୋ ହରିପୂଜା ରତୋ ଽଭଵତ୍
ସେ ମନରେ ଅନନ୍ଦ ପାଇଲେ ଏବଂ ହରିଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲାଗିଗଲେ ।
ତାନର୍ଚଯନ୍ତି ସତତଂ ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯା ଦେଵତାଗଣାଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜନ୍ତି ।
କଥଂ ଭଵତ୍ଯୁଗ୍ରଭଵସ୍ଯ ବନ୍ଧସ୍ତତ୍ସଙ୍ଗଲୁବ୍ଧା ଯଦି ମୁକ୍ତିଭାଜଃ
ଯେଉଁମାନେ ମୁକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ, ସେମାନେ ଯଦି ସଂସାରରେ ଆସକ୍ତ, ତେବେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଜନ୍ମବନ୍ଧନ କିପରି ହେବ ?
ତେ ସର୍ଵପାପନିକରୈଃ ପରିତୋ ଵିମୁକ୍ତା ଵିଷ୍ଣୋଃ ପଦଂ ଶୁଭତରଂ ପ୍ରତିଯାନ୍ତି ହୃଷ୍ଟାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି ।
ଧ୍ଯାନେନ ତେନ ହତକିଲ୍ବିଷଚେତନାସ୍ତେ ମାତୁଃ ପଯୋଧରରସଂ ନ ପୁନଃ ପିବନ୍ତି
ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଚିତ୍ତରୁ ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ, ସେମାନେ ପୁନି ମାଆର ଦୁଧର ସ୍ବାଦ ନେନାହାନ୍ତି ।
ତେ ଵା ପୁଂନତି ଚ ଜଗନ୍ତି ଶରୀରସଂଗାତ୍ ସଂଭାଷଣାଦପି ତତୋ ହରିରେଵ ପୂଜ୍ଯଃ
ସେମାନେ ଦେହ ସଂସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା କଥାବାର୍ତ୍ତା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ତେଣୁ ହରିଙ୍କୁ ମାତ୍ର ପୂଜିବା ଉଚିତ ।
ତତ୍ରୈଵ ସକଲଂ ଭଦ୍ରଂ ଯଥା ନିମ୍ନେ ଜଲଂ ଦ୍ଵିଜ
ଯେପରି ତଳସ୍ଥଳକୁ ସମସ୍ତ ଜଳ ଯାଏ, ସେପରି ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ହେ ଦ୍ୱିଜ ।
ହରିରେଵ ତତଃ ପୂଜ୍ଯୋ ଯତଶ୍ଚେତନ୍ଯକାରଣମ୍
ହରିଙ୍କୁ ମାତ୍ର ପୂଜିବା ଉଚିତ, କାରଣ ସେ ଚେତନାର କାରଣ ।
ପୃଜ୍ଯସ୍ଯ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରଂ ଶ୍ରେଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯେଉଁଠାରେ ପୂଜା ହୁଏ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳ ମିଳିଥାଏ ।
ତେଷାଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ସର୍ଵାନ୍କାମାନ୍ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁ ଖୁସି ହୋଇ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି ।
ସ ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯଶ୍ଵମେଧସ୍ଯ ଫଲଂ ମୁନିଵରୋତ୍ତମ
ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଇଥାଏ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ସଂକୋଚଵିସ୍ତରାଭ୍ଯାଂ ତୁ କିମନ୍ଯତ୍କଥଯାମି ତେ
ସଂକ୍ଷେପ କିମ୍ବା ବିସ୍ତାରରେ ଆଉ କଣ କହିବି ?
ଇଦାନୀଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ଯୁଗାନାଂ ସ୍ଥିତିଲକ୍ଷଣମ୍
ଏବେ ମୁଁ ଯୁଗମାନଙ୍କ ଅବଧି ଓ ଲକ୍ଷଣ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ ।
ଯୁଗଧର୍ମାନ୍ପ୍ରବକ୍ଷ୍ଯାମି ସର୍ଵଲୋକୋପକାରକାନ୍
ମୁଁ ଏହିଯୁଗର ଧର୍ମ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉପକାର କରେ, ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି ।
ତଥା ଵିନାସମାଯାତି ଧର୍ଂମ ଏଵ ମହୀତଲେ
ଏପରି ଭାବେ ବିନାଶ ଆସିଲେ, ପୃଥିବୀରେ କେବଳ ଧର୍ମ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ ।
ଦିଵ୍ଯୈର୍ଦ୍ଵାଦଶଭିର୍ଜ୍ଞେଯଂ ଵତ୍ସରୈସ୍ତତ୍ର ସତ୍ତମ
ଓ ସତ୍ତମ, ସେଠି ଏକ ବର୍ଷକୁ ଦ୍ୱାଦଶ ଦିବ୍ୟ ମାସରେ ଗଣାଯିବା ଉଚିତ।
କାଲତୋ ଵେଦିତଵ୍ଯାନି ଇତ୍ଯୁକ୍ତଂ ତତ୍ତ୍ଵା ଦର୍ଶିଭିଃ
ସମୟର ଏହି ମାପଗୁଡିକୁ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଯେମିତି କହିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଏହାକୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ।
ତତଶ୍ଚ ଦ୍ଵାପରଂ ପ୍ରାହୁଃ କଲିମନ୍ତ୍ଯଂ ଵିଦୁଃ କ୍ରମାତ୍
ତାପରେ, ତାଳମେ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗକୁ କହାଯାଏ, ଏବଂ କ୍ରମରେ କଳିକୁ ଶେଷ ଯୁଗ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ।
ନାସନ୍କୃତଯୁଗେ ଵିପ୍ର ସର୍ଵେ ଦେଵସମାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କୃତ ଯୁଗରେ ସମସ୍ତେ ଦେବତା ସମାନ ଭାବରେ ଗଣାଯାଇଥିଲେ।
ଵେଦାନାଂ ଚ ଵିଭାଗଶ୍ଚ ନ ଯୁଗେ କୃତସଂଜ୍ଞକେ
ଏବଂ କୃତ ଯୁଗରେ ବେଦର ବିଭାଗ ଥିଲା ନାହିଁ।
ସଦା ନାରାଯଣପରାସ୍ତପୋଧ୍ଯାନପରାଯଣାଃ
ସେମାନେ ସଦା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ, ତପସ୍ୟା ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ରହୁଥିଲେ।
ଧର୍ମସାଧନଚିତ୍ତାଶ୍ଚ ଗତାସୂଯା ଅଦାଂଭିକାଃ
ସେମାନଙ୍କର ମନ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଲଗିଥିଲା, ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ଚତୁର୍ୟ ଥିଲା ନାହିଁ।
ଵେଦାଧ୍ଯଯନସଂପନ୍ନାଃ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରଵିଚକ୍ଷଣାଃ
ସେମାନେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବୁଝିବାରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ।
ଅକାମଫଲସଂଯୋଗାଃ ପ୍ରଯାନ୍ତି ପରମାଂ ଗତିମ୍
ଅଇଛାପ୍ରଫଳ ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।
ତ୍ରେତାଧର୍ମାନ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶୃଣୁଷ୍ଵ ସୁସମାହିତଃ
ମୁଁ ଏବେ ତ୍ରେତା ଯୁଗର ଧର୍ମଗୁଡିକୁ କହିବି; ତୁମେ ମନ ଲଗାଇ ଶୁଣ।