ରୈଵତୋ ନାମ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରୋ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ
ରୈବତ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ପିଶୁନୋ ନିଷ୍ଠୁରଶ୍ଚୈଵ ହ୍ଯପଣ୍ଯାନାଂ ଚ ଵିକ୍ରଯୀ
ସେ ଅପବାଦ ଦେବାରେ, କଠୋର ଭାଷା କହିବାରେ ଓ ଅଯୋଗ୍ୟ ଜିନିଷ ବିକ୍ରୟ କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ।
ଦରିଦ୍ରୋ ଦୁଃଖିତଶ୍ଚୈଵ ଶୀର୍ଣାଙ୍ଗୋ ଵ୍ଯାଧିତୋ ଽଭଵତ୍
ସେ ଦରିଦ୍ର ହେଲେ, ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ, ଦେହ ଶୁଉଁ ହେଇଗଲା ଏବଂ ରୋଗରେ ଭୁଗିଲେ।
ମମାର ନର୍ମଦାତୀରେ ଶ୍ଵାସକାସପ୍ରପୀଡିତଃ
ନର୍ମଦା ନଦୀ କୂଳରେ, ଶ୍ୱାସ ଓ କାଶ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
କାମଚାରପରା ସା ତୁ ପରିତ୍ଯକ୍ତା ଚ ବନ୍ଧୁଭିଃ
ସେ ଜଣେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଲିନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପରିଜନମାନେ ଛାଡିଦେଲେ।
ମହାପାପରତୋ ନିତ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵେଷପରାଯଣଃ
ସେ ସବୁବେଳେ ଭୟଙ୍କର ପାପ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘୃଣା କରିଥିଲେ।
ଗାଵଶ୍ଚ ଵିପ୍ରା ବହଵୋ ନିହତା ମୃଗପକ୍ଷିଣଃ
ଅନେକ ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ହତ୍ୟା ହେଲେ।
ମଦ୍ଯପାନରତୋ ନିତ୍ଯଂ ବହୁଶୋ ମାର୍ଗରୋଧକୃତ୍
ସେ ସବୁବେଳେ ମଦ୍ୟପାନରେ ଲିନ ଥିଲେ ଏବଂ ବାରମ୍ବାର ରାସ୍ତା ଅଟକାଉଥିଲେ।
କଦାଚିତ୍କାମସଂତପ୍ତୋ ଗନ୍ତୁ କାମୋ ରତିଂ ସ୍ତ୍ରିଯଃ
କେବେ ତାହାର ମନେ ଅତ୍ୟଧିକ କାମ ଜାଗିଲା, ଏବଂ ଜଣେ ନାରୀ ସହିତ ମିଳିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ନିଶି ରାମୋପଭୋଗାର୍ଥଂ ଶଯିତଂ ତତ୍ର କାମିନା
ରାତିରେ ଭୋଗ ଲାଗି, ସେ ଏକ କାମନାବାନ୍ଧବୀ ସହିତ ସେଠାରେ ଶୁଇଥିଲେ।
ଯାଵନ୍ତ୍ଯଃ ପାଂଶୁକଣିକାସ୍ତତ୍ର ସଂମାର୍ଜିତା ଦ୍ଵିଜ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେଠାରେ ଯେତେ ଧୂଳିକଣା ଜମା ହୋଇଥିଲା—
ପ୍ରଦୀପଃ ସ୍ଥାପିତସ୍ତତ୍ର ସୁରତାର୍ଥଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ଭୋଗ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରଦୀପ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ଏଵଂ ସ୍ଥିତେ ଵିଷ୍ଣୁଗୃହେ ହ୍ଯାଗତାଃ ପୁରପାଲକାଃ
ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଘରେ ସହସା ସହରର ରକ୍ଷକମାନେ ଆସିଗଲେ।
ଆଵାଂ ନିହତ୍ଯ ତେ ସର୍ଵେ ନିଵୃତ୍ତାଃ ପୁରକ୍ଷକାଃ
ସେମାନେ ଆମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମାରିଦେଇ, ସବୁ ସହରର ରକ୍ଷକ ଚାଲିଗଲେ।
କିରୀଟକୁଣ୍ଡଲଧରା ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତାଃ
ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ୍, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲ ମାଳା ପିନ୍ଧି ସୁଶୋଭିତ ହେଇଥିଲେ।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵିମାନମାରୁହ୍ଯ ସର୍ଵଭୋଗସମନ୍ଵିତମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଭୋଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ତତ୍ର ସ୍ଥିତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମକଲ୍ପଶତଂ ସାଗ୍ରଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ସେଠାରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ପୂରା ଏକଶତ ବ୍ରହ୍ମାବର୍ଷ ରହିଲେ।
ତତଶ୍ଚ ଭୂମିଭାଗେଷୁ ଦେଵଯୋଗେଷୁ ଵୈ କ୍ରମାତ୍
ତାପରେ ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ, କ୍ରମେ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ହେଲା।
ତେନୈଵ ମେ ଽଚ୍ଯୁତା ସଂପତ୍ତଥା ରାଜ୍ଯମକଣ୍ଟକମ୍
ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରେ ମୋତେ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଏବଂ ନିର୍ବିଘ୍ନ ରାଜ୍ୟ ମିଳିଲା।
ଭକ୍ତ୍ଯା କୁର୍ଵନ୍ତି ଯେ ସଂତସ୍ତେଷାଂ ପୁଣ୍ଯଂ ନ ଵେଦ୍ଯହମ୍
ଯେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ କେତେ ଅଛି, ମୁଁ ଜାଣିନି।
ଯତିଷ୍ଯେ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ହ୍ଯହଂ ଜାତିସ୍ମରୋ ଯତଃ
ମୁଁ ଆଗରୁ ଜନ୍ମଗତ ସ୍ମୃତି ରଖିଛି, ଏହିକାରଣରେ ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ସହିତ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।
ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ପ୍ରଯାତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଭକ୍ତିଭଦ୍ଭିଃ ପ୍ରଶାନ୍ତୈଶ୍ଚ କିଂ ପୁନଃ ସମ୍ଯଗର୍ଚନାତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଶାନ୍ତ ଭକ୍ତମାନେ ସହିତ ଠିକ୍ ଭାବେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃସ୍ଥିତି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଠାରୁ କେତେ ଉତ୍ତମ!
ଅନନ୍ତତୁଷ୍ଟିମାପନ୍ନୋ ହରିପୂଜାପରୋ ଽଭଵତ୍
ହରିଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲୀନ ହୋଇ, ସେ ଅନନ୍ତ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଲେ।
ଜ୍ଞାନତୋ ଽଜ୍ଞାନତୋ ଵାପି ପୂଜକାନାଂ ଵିମୁକ୍ତିଦଃ
ଜାଣି କିମ୍ବା ଅଜାଣି, ପୂଜାକାରୀମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ନିତ୍ଯଂ ସନ୍ନିହିତୋ ମୃତ୍ଯୁଃ କର୍ତଵ୍ଯୋ ଧର୍ମସଂଗ୍ରହଃ
ମୃତ୍ୟୁ ସବୁବେଳେ ନିକଟରେ ଅଛି; ତେଣୁ ଧର୍ମର ମୂଳ ଅଂଶ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ।
କାଯଃ ସଂନିହିତାପାଯୋ ଧାନାଦୀନାଂ କିମୁଚ୍ଯତେ
ଦେହ ନିଜେ ଯେତେବେଳେ ଅପାୟ ନିକଟରେ, ଧନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁ ବିଷୟରେ କଣ କୁହିବା?
ତେଷାଂ ଭକ୍ତିର୍ଭଵେଚ୍ଛୁଦ୍ଧା ଦେଵଦେଵେ ଜନାର୍ଦନେ
ସେମାନଙ୍କର ଭକ୍ତି ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ ହେଉ।
ସୁଲଭାଃ ସର୍ଵଯଜ୍ଞାଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିଃ ସୁଦୁର୍ଲଭା
ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ସହଜ, କିନ୍ତୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ସର୍ଵଭୂତଦଯା ଵାପି ସୁଲଭା ଯସ୍ଯ କସ୍ଯ ଚିତ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଦୟା ସହଜରେ ଯେକୌଣସି ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମିଳିଯାଏ।