ପରିପ୍ରଣାମନିରତୋ ହରିଭକ୍ତଜନପ୍ରିଯଃ
ସେ ସଦା ପ୍ରଣାମ କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ ଏବଂ ହରିଭକ୍ତମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ।
ଜଯଧ୍ଵଜସ୍ଯ ଚରିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମଯମାଗତଃ
ଜୟଧ୍ୱଜଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମିଲା।
ଅପୃଚ୍ଛଦ୍ଵୀତିହୋତ୍ରସ୍ତୁ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ
ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ବୀତିହୋତ୍ର ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିମତାଂ ପୁଂସାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଽସି ଭରତର୍ଷଭ
ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତନ୍ମେ ଵଦ ମହାଭାଗ କିଂ ତ୍ଵଯା ଵିଦିତଂ ଫଲମ୍
ହେ ମହାଭାଗ, ତୁମେ କଣ ଫଳ ଜାଣିଛ, ମୋତେ କୁହ।
ସଂଯୁକ୍ତୋ ଽସି ସଦା ଭଦ୍ରଯଦ୍ଵିଷ୍ଣୋର୍ଗୃହମାର୍ଜନେ
ତୁମେ ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଘର ସଫା କରିବାରେ ନିୟୋଜିତ ଅଛ।
ତଥାପି କିଂ ମହାଭାଗ ଏତଯୋଃ ସତତୋଦ୍ଯତଃ
ତଥାପି, ହେ ମହାଭାଗ, ଏହି ଦୁଇ କାମରେ ତୁମେ ସଦା କାହିଁକି ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ?
ତଦ୍ ବ୍ରୂହି ମେ ଗୁହ୍ଯତମଂ ପ୍ରୀତିର୍ମଯି ତଵାସ୍ତି ଚେତ୍
ଯଦି ତୁମର ମୋପାଇଁ ସ୍ନେହ ଅଛି, ତେବେ ସବୁଠାରୁ ଗୁପ୍ତ କଥାଟିଏ ମୋତେ କୁହ।
ଵିନଯାଵନତୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚେଜଂ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ବିନୟ ଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଓ ହାତ ଜୋଡି, ସେ କହିଲେ।
ଜାତିସ୍ମରତ୍ଵାଜ୍ଜାନାମି ଶ୍ରୋତୄଣାଂ ଵିସ୍ମଯପ୍ରଦମ୍
ଜନ୍ମରୁ ସ୍ମୃତି ଥିବାଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଶୁଣୁଥିବାମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଇପାରିବି।
ରୈଵତୋ ନାମ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରୋ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ
ରୈବତ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ପିଶୁନୋ ନିଷ୍ଠୁରଶ୍ଚୈଵ ହ୍ଯପଣ୍ଯାନାଂ ଚ ଵିକ୍ରଯୀ
ସେ ଅପବାଦ ଦେବାରେ, କଠୋର ଭାଷା କହିବାରେ ଓ ଅଯୋଗ୍ୟ ଜିନିଷ ବିକ୍ରୟ କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ।
ଦରିଦ୍ରୋ ଦୁଃଖିତଶ୍ଚୈଵ ଶୀର୍ଣାଙ୍ଗୋ ଵ୍ଯାଧିତୋ ଽଭଵତ୍
ସେ ଦରିଦ୍ର ହେଲେ, ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ, ଦେହ ଶୁଉଁ ହେଇଗଲା ଏବଂ ରୋଗରେ ଭୁଗିଲେ।
ମମାର ନର୍ମଦାତୀରେ ଶ୍ଵାସକାସପ୍ରପୀଡିତଃ
ନର୍ମଦା ନଦୀ କୂଳରେ, ଶ୍ୱାସ ଓ କାଶ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
କାମଚାରପରା ସା ତୁ ପରିତ୍ଯକ୍ତା ଚ ବନ୍ଧୁଭିଃ
ସେ ଜଣେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଲିନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପରିଜନମାନେ ଛାଡିଦେଲେ।
ମହାପାପରତୋ ନିତ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵେଷପରାଯଣଃ
ସେ ସବୁବେଳେ ଭୟଙ୍କର ପାପ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘୃଣା କରିଥିଲେ।
ଗାଵଶ୍ଚ ଵିପ୍ରା ବହଵୋ ନିହତା ମୃଗପକ୍ଷିଣଃ
ଅନେକ ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ହତ୍ୟା ହେଲେ।
ମଦ୍ଯପାନରତୋ ନିତ୍ଯଂ ବହୁଶୋ ମାର୍ଗରୋଧକୃତ୍
ସେ ସବୁବେଳେ ମଦ୍ୟପାନରେ ଲିନ ଥିଲେ ଏବଂ ବାରମ୍ବାର ରାସ୍ତା ଅଟକାଉଥିଲେ।
କଦାଚିତ୍କାମସଂତପ୍ତୋ ଗନ୍ତୁ କାମୋ ରତିଂ ସ୍ତ୍ରିଯଃ
କେବେ ତାହାର ମନେ ଅତ୍ୟଧିକ କାମ ଜାଗିଲା, ଏବଂ ଜଣେ ନାରୀ ସହିତ ମିଳିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ନିଶି ରାମୋପଭୋଗାର୍ଥଂ ଶଯିତଂ ତତ୍ର କାମିନା
ରାତିରେ ଭୋଗ ଲାଗି, ସେ ଏକ କାମନାବାନ୍ଧବୀ ସହିତ ସେଠାରେ ଶୁଇଥିଲେ।
ଯାଵନ୍ତ୍ଯଃ ପାଂଶୁକଣିକାସ୍ତତ୍ର ସଂମାର୍ଜିତା ଦ୍ଵିଜ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେଠାରେ ଯେତେ ଧୂଳିକଣା ଜମା ହୋଇଥିଲା—
ପ୍ରଦୀପଃ ସ୍ଥାପିତସ୍ତତ୍ର ସୁରତାର୍ଥଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ଭୋଗ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରଦୀପ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ଏଵଂ ସ୍ଥିତେ ଵିଷ୍ଣୁଗୃହେ ହ୍ଯାଗତାଃ ପୁରପାଲକାଃ
ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଘରେ ସହସା ସହରର ରକ୍ଷକମାନେ ଆସିଗଲେ।
ଆଵାଂ ନିହତ୍ଯ ତେ ସର୍ଵେ ନିଵୃତ୍ତାଃ ପୁରକ୍ଷକାଃ
ସେମାନେ ଆମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମାରିଦେଇ, ସବୁ ସହରର ରକ୍ଷକ ଚାଲିଗଲେ।
କିରୀଟକୁଣ୍ଡଲଧରା ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତାଃ
ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ୍, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲ ମାଳା ପିନ୍ଧି ସୁଶୋଭିତ ହେଇଥିଲେ।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵିମାନମାରୁହ୍ଯ ସର୍ଵଭୋଗସମନ୍ଵିତମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଭୋଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ତତ୍ର ସ୍ଥିତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମକଲ୍ପଶତଂ ସାଗ୍ରଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ସେଠାରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ପୂରା ଏକଶତ ବ୍ରହ୍ମାବର୍ଷ ରହିଲେ।
ତତଶ୍ଚ ଭୂମିଭାଗେଷୁ ଦେଵଯୋଗେଷୁ ଵୈ କ୍ରମାତ୍
ତାପରେ ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ, କ୍ରମେ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ହେଲା।
ତେନୈଵ ମେ ଽଚ୍ଯୁତା ସଂପତ୍ତଥା ରାଜ୍ଯମକଣ୍ଟକମ୍
ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରେ ମୋତେ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଏବଂ ନିର୍ବିଘ୍ନ ରାଜ୍ୟ ମିଳିଲା।
ଭକ୍ତ୍ଯା କୁର୍ଵନ୍ତି ଯେ ସଂତସ୍ତେଷାଂ ପୁଣ୍ଯଂ ନ ଵେଦ୍ଯହମ୍
ଯେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ କେତେ ଅଛି, ମୁଁ ଜାଣିନି।