ଦୁର୍ଵୃତ୍ତା ଵା ସୁଵୃତ୍ତା ଵା ତେଭ୍ଯୋ ନିତ୍ଯଂ ନମୋନମଃ
ସେମାନେ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଚରିତ୍ରର ହେଉନ୍ଥିବେ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ।
ସ ଭଜେଦ୍ଧରିଭକ୍ତାନାଂ ଭକ୍ତାନ୍ଵୈ ପାପହାରିଣଃ
ସେ ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁମାନେ ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି।
ସମୁଦ୍ଧରତି ଗୋଵିନ୍ଦୋ ଦୁସ୍ତରାଦ୍ଭଵ ସାଗରାତ୍
ଗୋବିନ୍ଦ ଦୁର୍ଲଭ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ଚିନ୍ତଯେଦ୍ଯୋ ହରେର୍ନାମ ତସ୍ମୈ ନିତ୍ଯଂ ନମୋ ନମଃ
ଯିଏ ହରିଙ୍କ ନାମ ଚିନ୍ତା କରେ, ମୁଁ ସେଠାରେ ସଦା ପୁନଃପୁନ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯେଷାଂ ମୁକ୍ତିଃ କରସ୍ଥୈଵ ଯୋଗିନାମପି ଦୁର୍ଲଭା
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମୁକ୍ତି ନିଜ ହାତରେ ଅଛି, ସେଇ ସ୍ଥିତିକୁ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟରେ ପାଆନ୍ତି।
ଵଦତାଂ ଶୃଣ୍ଵତାଂ ଚୈଵ ସର୍ଵପାପ ପ୍ରଣାଶନମ୍
ଯେଉଁମାନେ କହନ୍ତି ଓ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଜଯଧ୍ଵଜ ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ନାରାଯଣପରାଯଣଃ
ସେ ଜୟଧ୍ୱଜ ନାମରେ ପରିଚିତ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ।
ଦୀପଦାନରତଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵଭୂତଦଯାପରଃ
ସେ ଦୀପ ଦାନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଦୟାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ।
ଵିଚିତ୍ରକୁସୁମୋପେତଂ କୃତଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁମନ୍ଦିରମ୍
ସେ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଏକ ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିଥିଲେ।
ଦୀପଦାନପରଶ୍ଚୈଵ ଵିଶେଷେଣ ହରିପ୍ରିଯଃ
ସେ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଦୀପ ଦାନରେ ଲାଗିଥିଲେ ଏବଂ ହରିଙ୍କର ପ୍ରିୟ।
ପରିପ୍ରଣାମନିରତୋ ହରିଭକ୍ତଜନପ୍ରିଯଃ
ସେ ସଦା ପ୍ରଣାମ କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ ଏବଂ ହରିଭକ୍ତମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ।
ଜଯଧ୍ଵଜସ୍ଯ ଚରିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମଯମାଗତଃ
ଜୟଧ୍ୱଜଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମିଲା।
ଅପୃଚ୍ଛଦ୍ଵୀତିହୋତ୍ରସ୍ତୁ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ
ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ବୀତିହୋତ୍ର ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିମତାଂ ପୁଂସାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଽସି ଭରତର୍ଷଭ
ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତନ୍ମେ ଵଦ ମହାଭାଗ କିଂ ତ୍ଵଯା ଵିଦିତଂ ଫଲମ୍
ହେ ମହାଭାଗ, ତୁମେ କଣ ଫଳ ଜାଣିଛ, ମୋତେ କୁହ।
ସଂଯୁକ୍ତୋ ଽସି ସଦା ଭଦ୍ରଯଦ୍ଵିଷ୍ଣୋର୍ଗୃହମାର୍ଜନେ
ତୁମେ ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଘର ସଫା କରିବାରେ ନିୟୋଜିତ ଅଛ।
ତଥାପି କିଂ ମହାଭାଗ ଏତଯୋଃ ସତତୋଦ୍ଯତଃ
ତଥାପି, ହେ ମହାଭାଗ, ଏହି ଦୁଇ କାମରେ ତୁମେ ସଦା କାହିଁକି ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ?
ତଦ୍ ବ୍ରୂହି ମେ ଗୁହ୍ଯତମଂ ପ୍ରୀତିର୍ମଯି ତଵାସ୍ତି ଚେତ୍
ଯଦି ତୁମର ମୋପାଇଁ ସ୍ନେହ ଅଛି, ତେବେ ସବୁଠାରୁ ଗୁପ୍ତ କଥାଟିଏ ମୋତେ କୁହ।
ଵିନଯାଵନତୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚେଜଂ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ବିନୟ ଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଓ ହାତ ଜୋଡି, ସେ କହିଲେ।
ଜାତିସ୍ମରତ୍ଵାଜ୍ଜାନାମି ଶ୍ରୋତୄଣାଂ ଵିସ୍ମଯପ୍ରଦମ୍
ଜନ୍ମରୁ ସ୍ମୃତି ଥିବାଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଶୁଣୁଥିବାମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଇପାରିବି।
ରୈଵତୋ ନାମ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରୋ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ
ରୈବତ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ପିଶୁନୋ ନିଷ୍ଠୁରଶ୍ଚୈଵ ହ୍ଯପଣ୍ଯାନାଂ ଚ ଵିକ୍ରଯୀ
ସେ ଅପବାଦ ଦେବାରେ, କଠୋର ଭାଷା କହିବାରେ ଓ ଅଯୋଗ୍ୟ ଜିନିଷ ବିକ୍ରୟ କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ।
ଦରିଦ୍ରୋ ଦୁଃଖିତଶ୍ଚୈଵ ଶୀର୍ଣାଙ୍ଗୋ ଵ୍ଯାଧିତୋ ଽଭଵତ୍
ସେ ଦରିଦ୍ର ହେଲେ, ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ, ଦେହ ଶୁଉଁ ହେଇଗଲା ଏବଂ ରୋଗରେ ଭୁଗିଲେ।
ମମାର ନର୍ମଦାତୀରେ ଶ୍ଵାସକାସପ୍ରପୀଡିତଃ
ନର୍ମଦା ନଦୀ କୂଳରେ, ଶ୍ୱାସ ଓ କାଶ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
କାମଚାରପରା ସା ତୁ ପରିତ୍ଯକ୍ତା ଚ ବନ୍ଧୁଭିଃ
ସେ ଜଣେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଲିନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପରିଜନମାନେ ଛାଡିଦେଲେ।
ମହାପାପରତୋ ନିତ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵେଷପରାଯଣଃ
ସେ ସବୁବେଳେ ଭୟଙ୍କର ପାପ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘୃଣା କରିଥିଲେ।
ଗାଵଶ୍ଚ ଵିପ୍ରା ବହଵୋ ନିହତା ମୃଗପକ୍ଷିଣଃ
ଅନେକ ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ହତ୍ୟା ହେଲେ।
ମଦ୍ଯପାନରତୋ ନିତ୍ଯଂ ବହୁଶୋ ମାର୍ଗରୋଧକୃତ୍
ସେ ସବୁବେଳେ ମଦ୍ୟପାନରେ ଲିନ ଥିଲେ ଏବଂ ବାରମ୍ବାର ରାସ୍ତା ଅଟକାଉଥିଲେ।
କଦାଚିତ୍କାମସଂତପ୍ତୋ ଗନ୍ତୁ କାମୋ ରତିଂ ସ୍ତ୍ରିଯଃ
କେବେ ତାହାର ମନେ ଅତ୍ୟଧିକ କାମ ଜାଗିଲା, ଏବଂ ଜଣେ ନାରୀ ସହିତ ମିଳିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ନିଶି ରାମୋପଭୋଗାର୍ଥଂ ଶଯିତଂ ତତ୍ର କାମିନା
ରାତିରେ ଭୋଗ ଲାଗି, ସେ ଏକ କାମନାବାନ୍ଧବୀ ସହିତ ସେଠାରେ ଶୁଇଥିଲେ।