ନରନରାଯଣସ୍ଥାନମୁତ୍ତଙ୍କୋ ଽପି ତତୋ ଯଯୌ
ତାପରେ ଉତ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।
ହରିଭକ୍ତିଃ ପରା ପ୍ରୋକ୍ତା ସର୍ଵକାମପଲପ୍ରଦା
ହରିଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତି କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାର ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ପୂଜଯନ୍ମାଧଯଵଂ ନିତ୍ଯଂ ନରନାରାଯଣାଶ୍ରମେ
ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ପ୍ରତିଦିନ ମାଧବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି,
ଆଵାପ ଦୁରଵାପଂ ଵୈ ତଦ୍ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରମଂ ପଦମ୍
ସେ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ନାରାଯଣୋ ଜଗନ୍ନାଥୋ ଭକ୍ତାନାଂ ମାନଵର୍ଦ୍ଧନଃ
ନାରାୟଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ତାଙ୍କର ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ବଢ଼ାଇଦିଅନ୍ତି।
ଇହାମୁତ୍ର ସୁଖପ୍ରେପ୍ସୁଃ ପୂଜଯେଦ୍ଭକ୍ତିସଂଯୁତଃ
ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ଶୁଖ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକେ, ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ସୋ ଽପି ସର୍ଵାଘନିର୍ମୁକ୍ତଃ ପ୍ରଯାତି ଭଵନଂ ହରେଃ
ସେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ହରିଙ୍କର ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ସର୍ଵପାପହରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦଂ ନୃଣାମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ, ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ଲୋକଙ୍କୁ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।
ଶୃଣ୍ଵତାଂ ଵଦତାଂ ଚୈଵ ତଦ୍ଭକ୍ତାନାଂ ଵିଶେଷତଃ
ଏହାକୁ ଶୁଣୁଥିବା ଓ କହୁଥିବା, ବିଶେଷକରି ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ,
ନମସ୍କରୋମ୍ଯହଂ ତେଭ୍ଯୋ ଯତ୍ସଂଗାନ୍ମୁକ୍ତି ଭାଗ୍ନରଃ
ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯାହାଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ମିଳିଲେ ଲୋକେ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି।
ଦୁର୍ଵୃତ୍ତା ଵା ସୁଵୃତ୍ତା ଵା ତେଭ୍ଯୋ ନିତ୍ଯଂ ନମୋନମଃ
ସେମାନେ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଚରିତ୍ରର ହେଉନ୍ଥିବେ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ।
ସ ଭଜେଦ୍ଧରିଭକ୍ତାନାଂ ଭକ୍ତାନ୍ଵୈ ପାପହାରିଣଃ
ସେ ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁମାନେ ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି।
ସମୁଦ୍ଧରତି ଗୋଵିନ୍ଦୋ ଦୁସ୍ତରାଦ୍ଭଵ ସାଗରାତ୍
ଗୋବିନ୍ଦ ଦୁର୍ଲଭ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ଚିନ୍ତଯେଦ୍ଯୋ ହରେର୍ନାମ ତସ୍ମୈ ନିତ୍ଯଂ ନମୋ ନମଃ
ଯିଏ ହରିଙ୍କ ନାମ ଚିନ୍ତା କରେ, ମୁଁ ସେଠାରେ ସଦା ପୁନଃପୁନ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯେଷାଂ ମୁକ୍ତିଃ କରସ୍ଥୈଵ ଯୋଗିନାମପି ଦୁର୍ଲଭା
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମୁକ୍ତି ନିଜ ହାତରେ ଅଛି, ସେଇ ସ୍ଥିତିକୁ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟରେ ପାଆନ୍ତି।
ଵଦତାଂ ଶୃଣ୍ଵତାଂ ଚୈଵ ସର୍ଵପାପ ପ୍ରଣାଶନମ୍
ଯେଉଁମାନେ କହନ୍ତି ଓ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଜଯଧ୍ଵଜ ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ନାରାଯଣପରାଯଣଃ
ସେ ଜୟଧ୍ୱଜ ନାମରେ ପରିଚିତ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ।
ଦୀପଦାନରତଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵଭୂତଦଯାପରଃ
ସେ ଦୀପ ଦାନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଦୟାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ।
ଵିଚିତ୍ରକୁସୁମୋପେତଂ କୃତଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁମନ୍ଦିରମ୍
ସେ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଏକ ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିଥିଲେ।
ଦୀପଦାନପରଶ୍ଚୈଵ ଵିଶେଷେଣ ହରିପ୍ରିଯଃ
ସେ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଦୀପ ଦାନରେ ଲାଗିଥିଲେ ଏବଂ ହରିଙ୍କର ପ୍ରିୟ।
ପରିପ୍ରଣାମନିରତୋ ହରିଭକ୍ତଜନପ୍ରିଯଃ
ସେ ସଦା ପ୍ରଣାମ କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ ଏବଂ ହରିଭକ୍ତମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ।
ଜଯଧ୍ଵଜସ୍ଯ ଚରିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମଯମାଗତଃ
ଜୟଧ୍ୱଜଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମିଲା।
ଅପୃଚ୍ଛଦ୍ଵୀତିହୋତ୍ରସ୍ତୁ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ
ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ବୀତିହୋତ୍ର ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିମତାଂ ପୁଂସାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଽସି ଭରତର୍ଷଭ
ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତନ୍ମେ ଵଦ ମହାଭାଗ କିଂ ତ୍ଵଯା ଵିଦିତଂ ଫଲମ୍
ହେ ମହାଭାଗ, ତୁମେ କଣ ଫଳ ଜାଣିଛ, ମୋତେ କୁହ।
ସଂଯୁକ୍ତୋ ଽସି ସଦା ଭଦ୍ରଯଦ୍ଵିଷ୍ଣୋର୍ଗୃହମାର୍ଜନେ
ତୁମେ ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଘର ସଫା କରିବାରେ ନିୟୋଜିତ ଅଛ।
ତଥାପି କିଂ ମହାଭାଗ ଏତଯୋଃ ସତତୋଦ୍ଯତଃ
ତଥାପି, ହେ ମହାଭାଗ, ଏହି ଦୁଇ କାମରେ ତୁମେ ସଦା କାହିଁକି ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ?
ତଦ୍ ବ୍ରୂହି ମେ ଗୁହ୍ଯତମଂ ପ୍ରୀତିର୍ମଯି ତଵାସ୍ତି ଚେତ୍
ଯଦି ତୁମର ମୋପାଇଁ ସ୍ନେହ ଅଛି, ତେବେ ସବୁଠାରୁ ଗୁପ୍ତ କଥାଟିଏ ମୋତେ କୁହ।
ଵିନଯାଵନତୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚେଜଂ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ବିନୟ ଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଓ ହାତ ଜୋଡି, ସେ କହିଲେ।
ଜାତିସ୍ମରତ୍ଵାଜ୍ଜାନାମି ଶ୍ରୋତୄଣାଂ ଵିସ୍ମଯପ୍ରଦମ୍
ଜନ୍ମରୁ ସ୍ମୃତି ଥିବାଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଶୁଣୁଥିବାମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଇପାରିବି।