ପରଂ ଚ ଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯାଭ୍ଯାଂ ହୃଦଂବୁଜନିଵାସିନମ୍
ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି, ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେଇ ପରମକୁ ।
ଅଣୋରଣୀଯାଂସମଜଂ ସର୍ଵୋପାଧିଵିଵର୍ଜିତମ୍
ଅଜନ୍ମା, ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସମସ୍ତ ପ୍ରତିବନ୍ଧ ରହିତ ।
ଵିଷ୍ଣୁସଂଜ୍ଞଂ ଜଗଦ୍ଧାମ ତମସ୍ମି ଶରଣଂ ଗତଃ
ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ, ସେଉଁଠିକୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଇଛି ।
ପୂଜ୍ଯାତ୍ପୂଜ୍ଯତରଂ ଶାନ୍ତଂ ଗତୋ ଽସ୍ମି ଶରଣଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପୂଜ୍ୟ, ଶାନ୍ତ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ମୁଁ ଗଲି ।
ସର୍ଵସ୍ମାଦଧିକଂ ନିତ୍ଯଂ ନତୋ ଽସ୍ମି ଵିଭୁମଵ୍ଯଯମ୍
ସମସ୍ତଠାରୁ ଉପର, ଚିରନ୍ତନ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଓ ଅବିନାଶୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ ।
ଅଵିଦ୍ଯାକାର୍ଯ ରହିତଃ ପରମାତ୍ମେତି ଗୀଯତେ
ଅଜ୍ଞାନର କାର୍ଯ୍ୟ ଯାହାଠାରେ ନାହିଁ, ସେଉଁଠିକୁ ପରମାତ୍ମା ବୋଲି ଗାଯାଏ ।
ଵରଂ ଵରେଣ୍ଯମଜନଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ପରାତ୍ପରମ୍
ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଜନ୍ମା, ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଯିଏ, ସେଉଁଠିକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ ।
ଜ୍ଞାନାତ୍ମକଂ ଜ୍ଞାନନିଧିଂ ଜ୍ଞାନସଂସ୍ଥଂ ଵିଭୁଂ ଭଜେ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନର ଆକାର, ଜ୍ଞାନର ଧନ, ଜ୍ଞାନରେ ବସିଛନ୍ତି, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ସେଉଁଠିକୁ ମୁଁ ପୂଜେ ।
ସୂର୍ଯେଦୁଵତ୍ପ୍ରୋଜ୍ଜ୍ଵଲନେ ତ୍ରମିନ୍ଦ୍ରଂ ରଵଗସ୍ଵରୁପଂ ଵପତିସ୍ଵରୂପମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି ଯେପରି ତାପ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ହେଇ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଯଜ୍ଞପତି ରୂପେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଛ।
ତଂଵାଙ୍ମନୋ ଽଚିନ୍ତ୍ଯମନନ୍ତଶକ୍ତିଂ ଜ୍ଞାନୈକଵେଦ୍ଯଂ ପୁରୁଷଂ ଭଜାମି
ଯିଏ ବାଣୀ ଓ ମନରେ ଧରାଯାଏ ନାହିଁ, ଅସୀମ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଜଣାଯାଏ, ସେହି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ।
ଯଃ ପାତି ଲୋକାନ୍ପରିପୂର୍ଣଭାଵସ୍ତମପ୍ରମେଯଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ଯିଏ ନିଜ ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଯିଏ ଅପରିମାପ୍ୟ, ସେଠାରେ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ସମସ୍ତଯଜ୍ଞୈଃ ପରିଜୁଷ୍ଟମାଦ୍ଯଂ ନତୋ ଽସ୍ମି ତୁଷ୍ଟିପ୍ରଦମୁଗ୍ରଵୀର୍ଯମ୍
ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ସମ୍ମାନିତ, ଆଦି ଦେବ, ଯିଏ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେଠାରେ ମୁଁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଏ।
ଗୁଣପ୍ରିଯଂ କାମଦମସ୍ତସଂଗମତୀନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଵିଶ୍ଵଭଘୁଜଂ ଵିତୃଷ୍ଣମ୍
ଯିଏ ଗୁଣକୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଅସଙ୍ଗ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଅଧିକାରୀ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ନିଜ ବାହୁରେ ଧରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ।
ଵିଜ୍ଞାନଭେଦଂ ପ୍ରତିପନ୍ନକଲ୍ପଂ ନ ଵାଙ୍ମଯଂ ପ୍ରାଣମଯଂ ଭଜାମି
ମୁଁ କେବଳ ବାଣୀ କିମ୍ବା ପ୍ରାଣରୁ ଗଠିତ ଯାହାକୁ ପୂଜା କରେ ନାହିଁ, ବିଭିନ୍ନ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭୂତ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଯାହା, ସେଠାକୁ ପୂଜା କରେ।
ଜାନନ୍ତି ଦେଵା କମଲୋଦ୍ଭଵାଦ୍ଯସ୍ତୋଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ତଂ କଥମାତ୍ମରୂପମ୍
ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ମୁଁ କିପରି ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପକୁ ବୁଝିପାରିବି, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ?
ଦଯାଂବୁଧେ ପାହି ଭଯାକୁଲଂ ମାଂ ପୁନଃ ପୁନସ୍ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ହେ ଦୟାର ସାଗର, ଭୟରେ ଆତୁର ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ପୁନି ପୁନି ମୁଁ ତୁମ ଶରଣ ନେଉଛି।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତାମଗାତ୍ତସ୍ଯ ଭଗଵାଂସ୍ତେଜସାଂ ନିଧିଃ
ତାପରେ ଭଗବାନ୍, ତେଜସ୍ୱୀ ଧନର ଭଣ୍ଡାର, ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖାଦେଲେ।
କିରୀଟିନଂ କୁଣ୍ଡଲିନଂ ହାରକେଯୂରଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ, ଗଳାରେ ହାର ଓ ବାହୁରେ କେୟୁର ରହିଥିଲା।
ନାସାଵିନ୍ଯସ୍ତମୁକ୍ତା ଭଵର୍ଧମାନତନୁଚ୍ଛଵିମ୍
ତାଙ୍କ ନାକରେ ମୁକ୍ତା ଲାଗିଥିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କ ଦେହର ଦିବ୍ୟ ଚାୟାକୁ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲା।
ତୁଲସୀକୋମଲଦଲୈରର୍ଚିତାଙ୍ଘ୍ନିଂ ମହାଦ୍ଯୁତିମ୍
ତୁଳସୀର କୋମଳ ପତ୍ରରେ ତାଙ୍କ ପାଦ ପୂଜିତ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ତାହା ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାନାମ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରୋ ଦଣ୍ଡଵତ୍କ୍ଷିତିମଣ୍ଡଲେ
ସେଉଁଠାରେ ସେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ମୁରାରେ ରକ୍ଷ ରକ୍ଷେତି ଵ୍ଯାହରନ୍ନାନ୍ଯଧୀସ୍ତଦା
‘ହେ ମୁରାରି, ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର’ ବୋଲି ଡାକି, ସେ ସମୟରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଚିନ୍ତା କଲେ ନାହିଁ।
ଵରଂ ଵୃଣୁଷ୍ଵ ଵତ୍ସେତି ପ୍ରୋଵାଚ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵମ୍
ତାପରେ ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ବଟୁ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ଚାହିଁନିଅ।’
ପୁନଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତଂ ପ୍ରାହ ଦେଵଦେଵଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍
ପୁନି ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଦେବଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତ୍ଵଯି ଭକ୍ତିର୍ଦୃଢା ମେ ଽସ୍ତୁ ଜନ୍ମଜନ୍ମାନ୍ତରେଷ୍ଵପି
ମୋର ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଥାଉ।
କୀଟେଷୁ ପକ୍ଷିଷୁ ମୃଗେଷୁ ସରୀସୃପେଷୁ ରକ୍ଷଃ ପିଶାଚମନୁଜେଷ୍ଵପି ଯତ୍ର ତତ୍ରଜଜାତସ୍ଯ ମେ ଭଵତୁ କେଶଵ ତେ ପ୍ରସାଦ୍ଦାତ୍ତ୍ଵଯ୍ଯେଵ ଭକ୍ତିରଚଲାଵ୍ଯଭିଚାରଣୀ ଚ
ମୁଁ କିଟ, ପକ୍ଷୀ, ପଶୁ, ସରିସୃପ, ରାକ୍ଷସ, ପିଶାଚ କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟ ଯେଉଁ ଜନ୍ମରେ ହେଉ, ହେ କେଶବ, ତୁମ ଦୟାରେ ମୋର ଭକ୍ତି ସଦା ଅଚଳ ଓ ଅବିଚଳିତ ରହୁ।
ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ଲୋକେଶଃ ଶଙ୍ଖପ୍ରାନ୍ତେନ ସଂସ୍ପୃଶନ୍ ଦିଵ୍ଯଜ୍ଞାନଂ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଯୋଗିନାମପିଦୁର୍ଲମଭଘମ୍
ପ୍ରଭୁ ଏହିପରି କହି, ଶଂଖର କୋଣ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦାନ କଲେ।
ପୁଃ ସ୍ତୁଵନ୍ତଂ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରଂ ଦେଵଦେଵୋ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଃ ଇଦମାହ ସ୍ମିତମୁଖୋ ହସ୍ତଂ ତଚ୍ଛିରସି ନ୍ଯସନ୍
ଯେତେବେଳେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ହସି ତାଙ୍କର ହାତ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନରନାରାଯଣସ୍ଥାନଂ ଵ୍ରଜ ମୋକ୍ଷଂ ଗମିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଅ; ତୁମେ ମୋକ୍ଷ ପାଇବ।
ସର୍ଵାନ୍କାମାନଵାପ୍ଯାନ୍ତେ ମୋକ୍ଷଭାଗୀ ଭଵେତ୍ତତଃ
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବା ପରେ, ଶେଷରେ ମୋକ୍ଷ ମିଳିଥାଏ।