ଚକ୍ରାବ୍ଜଶାର୍ଙ୍ଗୀସିଧରଂ ମହାନ୍ତଂ ସ୍ମୃତାର୍ତିନିଘ୍ନଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ଚକ୍ର, ପଦ୍ମ, ଧନୁଷ, ତଳୱାର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସ୍ମରଣ କଲେ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା, ମହାନ ଆଶ୍ରୟ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି।
ଯତ୍କ୍ରୋଧଜୋ ହୄନ୍ତି ଜଗଞ୍ଚ ରୁଦ୍ରସ୍ତମାଦିଦେଵଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ଵିଷ୍ଣୁମ୍
ଯାହାଙ୍କ ରୋଷରୁ ରୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜଗତ ବିଲିନ ହୁଏ, ସେ ଆଦିଦେବ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ଵେଦାନ୍ତଵେଦ୍ଯଂ ପୁକୁଷଂ ପୁରାଣଂ ତୈଜୋନିଧିଂ ଵିଷ୍ଣୁମହଂ ପ୍ରପନ୍ନଃ
ମୁଁ ପୁରାତନ, ପବିତ୍ର, ବେଦାନ୍ତରେ ଜଣାଯାଉଥିବା, ଆଲୋକର ଧାମ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି।
ଜ୍ଞାନୈକଵେଦ୍ଯୋ ଭଗଵାନନାଦିଃ ପ୍ରସୀଦତାଂ ଵ୍ଯଷ୍ଟିସ ପ୍ରଷ୍ଟିରୁପଃ
ଏକମାତ୍ର ଜ୍ଞାନରେ ଜଣାଯାଉଥିବା, ଆଦିହୀନ, ଏକାକୀ, ସମସ୍ତର କାରଣ ଭଗବାନ ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ।
ନିତ୍ଯଃ ପ୍ରପନ୍ନାର୍ତି ହରଃ ପରାତ୍ମା ଦଯାଂବୁଧିର୍ମେ ଵରଦସ୍ତୁ ଭଘୂଯାତ୍
ସଦା ଥିବା, ଆଶ୍ରୟ ନେବାମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା, ପରମାତ୍ମା, ଦୟାର ସାଗର ଭଗବାନ ମୋତେ ବର ଦିଅନ୍ତୁ।
ତ୍ଵମେଵ ତତ୍ସର୍ଵମନନ୍ତସାରଂ ତ୍ଵତ୍ତଃ ପରଂ ନାସ୍ତି ଯତଃ ପରାତ୍ମନ୍
ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ; ଅନନ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ଅଧିଷ୍ଠାତା; ତୁମଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ, ହେ ପରମାତ୍ମା।
ନିରଞ୍ଜନଂ ନିର୍ମଲମପ୍ରମେଯଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ସନ୍ତଃ ପରମାର୍ଥସଂଜ୍ଞମ୍
ନିର୍ମଳ, ପବିତ୍ର, ଅପରିମିତ ଭଗବାନକୁ ସଦ୍ଜନମାନେ ପ୍ରକୃତ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି।
ତଥୈଵ ସର୍ଵେଷ୍ଵର ଏକ ଏଵ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯତେ ଭିନ୍ନ ଇଵାରିଵଲାତ୍ମା
ଏହିପରି, ସମସ୍ତଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ନାଥ ଭଗବାନ ନିଜେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦେହରେ ଅନ୍ତରାତ୍ମା ଭଳି ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି।
ତ ଏଵ ମାଯାରହିତାସ୍ତଦେଵ ପସଅଯନ୍ତି ସର୍ଵାତ୍ମକମାତ୍ମରୁପମ୍
ଯେମାନେ ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ଭଗବାନକୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି।
ସମସ୍ତମେତଦୁଦ୍ଭୂତଂ ଯତୋ ଯତ୍ର ପ୍ରତିଷ୍ଟିତମ୍
ଯାହାଠାରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ଯାହାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ବସିଛି।
ଅପ୍ରମେଯମନାଦାରମାଧାରାଧେଯରୂପକମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ମାପିବାକୁ ହେଉନାହିଁ, ଆରମ୍ଭ ନାହିଁ, କୌଣସି ଆଧାର ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ନିଜେ ଆଧାର ଓ ଆଧାରିତ ରୂପ ଅଛି ।
ହୃଦ୍ଗୁହାନିଲଯଂ ଦେଵଂ ଯୋଗିଭିଃ ପରିସେଵିତମ୍
ଯିଏ ହୃଦୟର ଗୁହାରେ ବସିଛନ୍ତି, ଯୋଗୀମାନେ ଯାଁକୁ ସେବନ କରନ୍ତି, ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ।
ନାଦାତ୍ମକଂ ନାଦବୀଜଂ ପ୍ରଣଵାତ୍ମକମଵ୍ଯଯମ୍
ଯିଏ ଶବ୍ଦର ମୂଳ, ଶବ୍ଦର ଆକାର, ପ୍ରଣବ ରୂପ ଓ ଅବିନାଶୀ ।
ଅଜରଂ ସାକ୍ଷିଣଂ ତ୍ଵସ୍ଯ ହ୍ଯଵାଙ୍ମନସଗୋଚରମ୍
ଯିଏ ଜରାହୀନ, ସାକ୍ଷୀ, ଏବଂ ଯିଁଠାକୁ କଥା ବା ମନ ଛୁଇଁପାରେନାହିଁ ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ମନୋ ବୁଦ୍ଧିଃ ସତ୍ତ୍ଵଂ ତେଜୋ ବଲଂ ଧୃତିଃ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ସ୍ବଭାବ, ଶକ୍ତି, ବଳ ଓ ଧୃତି—
ଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯାତ୍ମକଂ ପ୍ରାହୁଃ ପରାତ୍ପରତରଂ ତଥା
ଏହାକୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନର ରୂପ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ମଧ୍ୟ ।
ଯେ ପ୍ରପନ୍ନା ମହାତ୍ମାନସ୍ତେଷାଂ ମୁକ୍ତିର୍ହି ଶାଶ୍ଵତୀ
ଯେଉଁ ମହାନ୍ ଆତ୍ମାମାନେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମୁକ୍ତି ଚିରସ୍ଥାୟୀ ।
ନତୋ ଽସ୍ମି ଭୂଯୋ ଽପି ନତୋ ଽସ୍ମି ଭୂଯୋ ଽପି ନତୋ ଽସ୍ମି ଭୂଯଃ
ମୁଁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରେ, ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରେ, ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରେ ।
ଯନ୍ନାମ ଦୁଷ୍କର୍ମନିଵାରଣାଯଚଯ ତମପ୍ରମେଯଂ ପୁରୁଷଂ ଭଜାମି
ଯାହାଙ୍କ ନାମ କୁକର୍ମ ଦୂର କରେ, ସେଇ ଅପରିମିତ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜେ ।
ତତ୍ତଦ୍ଵିଲକ୍ଷଣଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଚ୍ଛ୍ରଷ୍ଠତରଂ ଭଜେ
ସମସ୍ତଠାରୁ ଅଲଗା, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠମଧ୍ୟରୁ ଅଧିକ ଯିଏ, ସେଉଁଠିକୁ ମୁଁ ପୂଜେ ।
ପରଂ ଚ ଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯାଭ୍ଯାଂ ହୃଦଂବୁଜନିଵାସିନମ୍
ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି, ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେଇ ପରମକୁ ।
ଅଣୋରଣୀଯାଂସମଜଂ ସର୍ଵୋପାଧିଵିଵର୍ଜିତମ୍
ଅଜନ୍ମା, ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସମସ୍ତ ପ୍ରତିବନ୍ଧ ରହିତ ।
ଵିଷ୍ଣୁସଂଜ୍ଞଂ ଜଗଦ୍ଧାମ ତମସ୍ମି ଶରଣଂ ଗତଃ
ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ, ସେଉଁଠିକୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଇଛି ।
ପୂଜ୍ଯାତ୍ପୂଜ୍ଯତରଂ ଶାନ୍ତଂ ଗତୋ ଽସ୍ମି ଶରଣଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପୂଜ୍ୟ, ଶାନ୍ତ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ମୁଁ ଗଲି ।
ସର୍ଵସ୍ମାଦଧିକଂ ନିତ୍ଯଂ ନତୋ ଽସ୍ମି ଵିଭୁମଵ୍ଯଯମ୍
ସମସ୍ତଠାରୁ ଉପର, ଚିରନ୍ତନ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଓ ଅବିନାଶୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ ।
ଅଵିଦ୍ଯାକାର୍ଯ ରହିତଃ ପରମାତ୍ମେତି ଗୀଯତେ
ଅଜ୍ଞାନର କାର୍ଯ୍ୟ ଯାହାଠାରେ ନାହିଁ, ସେଉଁଠିକୁ ପରମାତ୍ମା ବୋଲି ଗାଯାଏ ।
ଵରଂ ଵରେଣ୍ଯମଜନଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ପରାତ୍ପରମ୍
ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଜନ୍ମା, ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଯିଏ, ସେଉଁଠିକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ ।
ଜ୍ଞାନାତ୍ମକଂ ଜ୍ଞାନନିଧିଂ ଜ୍ଞାନସଂସ୍ଥଂ ଵିଭୁଂ ଭଜେ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନର ଆକାର, ଜ୍ଞାନର ଧନ, ଜ୍ଞାନରେ ବସିଛନ୍ତି, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ସେଉଁଠିକୁ ମୁଁ ପୂଜେ ।
ସୂର୍ଯେଦୁଵତ୍ପ୍ରୋଜ୍ଜ୍ଵଲନେ ତ୍ରମିନ୍ଦ୍ରଂ ରଵଗସ୍ଵରୁପଂ ଵପତିସ୍ଵରୂପମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି ଯେପରି ତାପ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ହେଇ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଯଜ୍ଞପତି ରୂପେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଛ।
ତଂଵାଙ୍ମନୋ ଽଚିନ୍ତ୍ଯମନନ୍ତଶକ୍ତିଂ ଜ୍ଞାନୈକଵେଦ୍ଯଂ ପୁରୁଷଂ ଭଜାମି
ଯିଏ ବାଣୀ ଓ ମନରେ ଧରାଯାଏ ନାହିଁ, ଅସୀମ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଜଣାଯାଏ, ସେହି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ।