ଗୁଲିକଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ପ୍ରାହ କ୍ଷମସ୍ଵେତି ପୁନଃ ପୁନଃ
ଗୁଳିକା ହାତ ଜୋଡି ଘୁଣା ଘୁଣା କହିଲେ, 'ମୋତେ ଖ୍ଷମା କର।'
ଗତପାପୋ ଲୁବଗ୍ଦକଶ୍ଚ ହ୍ଯନୁତାପୀଦମବ୍ରଵୀତ୍
ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଓ ପଶ୍ଚାତାପ କରୁଥିବା ଶିକାରୀ କହିଲେ:
ତାନି ସର୍ଵାଣି ନଷ୍ଟାନି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ତଵ ଦର୍ଶନାତ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଦ୍ୱାରା ମୋର ସମସ୍ତ ପାପ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
କଥଂ ମେ ନିଷ୍କୃତିର୍ ଭୂଯୋ ଯାମି କଂ ଶରଣଂ ଵିଭୋଃ
ମୁଁ କିପରି ପୁନି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବି? ମୁଁ କାହା ପାଖରେ ଶରଣ ନେବି, ହେ ପ୍ରଭୁ?
ଅତ୍ରାପି ପାପଜାଲାନି କୃତ୍ଵା କାଂ ଗତିମାପ୍ନୁଯାମ୍
ଏଠାରେ ଏତେ ପାପ କରି, ମୁଁ କେଉଁ ଗତିକୁ ପାଇବି?
ପ୍ରାତିକ୍ରିଯା ନୈଵ କୃତା ମଯୈଷାଂ ଗତିଶ୍ଚ କା ସ୍ଯାନ୍ମମଜନ୍ମ କିଂ ଵା
ଏହା ପାଇଁ ମୁଁ କୌଣସି ଉପାୟ କରିନାହିଁ; ମୋର ଭବିଷ୍ୟତ କଣ ହେବ, କିମ୍ବା ମୋର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମ କଣ ହେବ?
କଥଂ ଚ ଯତ୍ପାପଫଲଂ ହି ଭୋକ୍ଷ୍ଯେ କିଯତ୍ସୁ ଜନ୍ମସ୍ଵହମୁଗ୍ରକର୍ମା
ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ଦ୍ୱାରା କେତେ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାପର ଫଳ ଭୋଗିବି?
ଅନ୍ତସ୍ତାପାଗ୍ନିସଂତପ୍ତଃ ସଦ୍ଯଃ ପଞ୍ଚତ୍ଵମାଗତଃ
ମନରେ ପଶ୍ଚାତାପର ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଗଲା ଓ ସତ୍ୱରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା।
ଵିଷ୍ଣୁପାଦୋଦକେନୈଵମଭ୍ଯଷିଞ୍ଚନ୍ମହାମତିଃ
ତାପରେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵିମାନମାରୁହ୍ଯ ମୁନିମେତଦଥାବ୍ରଵୀତ୍
ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି ସେ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ:
ଵିମୁକ୍ତସ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେନ ମହାପାତକକଞ୍ଚୁକାତ୍
ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ମୁଁ ବଡ଼ ପାପର ଅବରଣରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି।
ତଥୈଵ ସର୍ଵପାପାନି ଵିନଷ୍ଟାନ୍ଯତିଵେଗତଃ
ଏହିପରି ମୋର ସମସ୍ତ ପାପ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି।
ପ୍ରାପିତୋ ଽସ୍ମି ତ୍ଵଯା ତସ୍ମାତ୍ତଦ୍ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରମଂ ପଦମ୍
ତୁମେ ମୋତେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚାଇଛ।
ତସ୍ମାନ୍ନତୋ ଽସ୍ମି ତେ ଵିଦ୍ଵନ୍ମତ୍କୃତଂ ତତ୍କ୍ଷମସ୍ଵ ଚ
ତେଣୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରିଛି; ମୋର କିଛି ଅପରାଧ ହୋଇଥିଲେ ଦୟାକରି ମାଫ କର।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାତ୍ରଯଂ କୃତ୍ଵା ନମସ୍କାରଂ ଚକାର ସଃ
ସେ ତିନିଥର ପରିକ୍ରମା କରି, ନମସ୍କାର କଲେ।
ଅପ୍ସରୋଗଣସଂକୀର୍ଣଃ ପ୍ରପେଦେ ହରିମନ୍ଦିରମ୍
ଅପ୍ସରାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବାବେଳେ, ସେ ହରିଙ୍କର ମନ୍ଦିରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଶିରସ୍ଯଞ୍ଜଲିମାଧାଯ ତୁଷ୍ଟାଵ କମଲାପତିମ୍
ସେ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ଜୋଡି ରଖି, କମଳାପତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଵରେଣ ତେନୋକ୍ତଙ୍କୋ ଽପି ପ୍ରପେଦେ ପରମଂ ପଦମ୍
ତାଙ୍କର ଦିଆ ବରରେ, ଉକ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଉକ୍ତଙ୍କଃ ପୁଣ୍ଯପୁରୁଷଃ କୀଦୃଶଂ ଲବ୍ଧଵାନ୍ଵରମ୍
ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଉକ୍ତଙ୍କ କେମିତି ବର ପାଇଥିଲେ?
ପାଦୋଦକସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁଷ୍ଟାଵ ଭକ୍ତିତଃ
ପାଦଉଦକର ମହିମା ଦେଖି, ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଚକ୍ରାବ୍ଜଶାର୍ଙ୍ଗୀସିଧରଂ ମହାନ୍ତଂ ସ୍ମୃତାର୍ତିନିଘ୍ନଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ଚକ୍ର, ପଦ୍ମ, ଧନୁଷ, ତଳୱାର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସ୍ମରଣ କଲେ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା, ମହାନ ଆଶ୍ରୟ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି।
ଯତ୍କ୍ରୋଧଜୋ ହୄନ୍ତି ଜଗଞ୍ଚ ରୁଦ୍ରସ୍ତମାଦିଦେଵଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ଵିଷ୍ଣୁମ୍
ଯାହାଙ୍କ ରୋଷରୁ ରୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜଗତ ବିଲିନ ହୁଏ, ସେ ଆଦିଦେବ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ଵେଦାନ୍ତଵେଦ୍ଯଂ ପୁକୁଷଂ ପୁରାଣଂ ତୈଜୋନିଧିଂ ଵିଷ୍ଣୁମହଂ ପ୍ରପନ୍ନଃ
ମୁଁ ପୁରାତନ, ପବିତ୍ର, ବେଦାନ୍ତରେ ଜଣାଯାଉଥିବା, ଆଲୋକର ଧାମ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି।
ଜ୍ଞାନୈକଵେଦ୍ଯୋ ଭଗଵାନନାଦିଃ ପ୍ରସୀଦତାଂ ଵ୍ଯଷ୍ଟିସ ପ୍ରଷ୍ଟିରୁପଃ
ଏକମାତ୍ର ଜ୍ଞାନରେ ଜଣାଯାଉଥିବା, ଆଦିହୀନ, ଏକାକୀ, ସମସ୍ତର କାରଣ ଭଗବାନ ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ।
ନିତ୍ଯଃ ପ୍ରପନ୍ନାର୍ତି ହରଃ ପରାତ୍ମା ଦଯାଂବୁଧିର୍ମେ ଵରଦସ୍ତୁ ଭଘୂଯାତ୍
ସଦା ଥିବା, ଆଶ୍ରୟ ନେବାମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା, ପରମାତ୍ମା, ଦୟାର ସାଗର ଭଗବାନ ମୋତେ ବର ଦିଅନ୍ତୁ।
ତ୍ଵମେଵ ତତ୍ସର୍ଵମନନ୍ତସାରଂ ତ୍ଵତ୍ତଃ ପରଂ ନାସ୍ତି ଯତଃ ପରାତ୍ମନ୍
ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ; ଅନନ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ଅଧିଷ୍ଠାତା; ତୁମଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ, ହେ ପରମାତ୍ମା।
ନିରଞ୍ଜନଂ ନିର୍ମଲମପ୍ରମେଯଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ସନ୍ତଃ ପରମାର୍ଥସଂଜ୍ଞମ୍
ନିର୍ମଳ, ପବିତ୍ର, ଅପରିମିତ ଭଗବାନକୁ ସଦ୍ଜନମାନେ ପ୍ରକୃତ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି।
ତଥୈଵ ସର୍ଵେଷ୍ଵର ଏକ ଏଵ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯତେ ଭିନ୍ନ ଇଵାରିଵଲାତ୍ମା
ଏହିପରି, ସମସ୍ତଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ନାଥ ଭଗବାନ ନିଜେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦେହରେ ଅନ୍ତରାତ୍ମା ଭଳି ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି।
ତ ଏଵ ମାଯାରହିତାସ୍ତଦେଵ ପସଅଯନ୍ତି ସର୍ଵାତ୍ମକମାତ୍ମରୁପମ୍
ଯେମାନେ ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ଭଗବାନକୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି।
ସମସ୍ତମେତଦୁଦ୍ଭୂତଂ ଯତୋ ଯତ୍ର ପ୍ରତିଷ୍ଟିତମ୍
ଯାହାଠାରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ଯାହାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ବସିଛି।