ନହି ସୌମ୍ଯ ଵୃଥା ଘ୍ନନ୍ତି ସଜ୍ଜନା ଅପି ପାପିନଃ
ସାଧୁମନେ ଅପରାଧୀକୁ ବି ଅକାରଣରେ ମାରନ୍ତି ନାହିଁ, ମୃଦୁଭାବୀ।
ଵିରୋଧଂ ନହି କୁର୍ଵନ୍ତି ସଜ୍ଜନାଃ ଶାନ୍ତଚେତସଃ
ଶାନ୍ତ ମନର ସଜ୍ଜନମାନେ କେବେ ବି ଦ୍ୱେଷ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ତମୁତ୍ତମଂ ନରଂ ପ୍ରାହୁର୍ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରିଯତରଂ ସଦା
ଏମିତି ମନୁଷ୍ୟକୁ ସବୁବେଳେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁହାଯାଏ।
ଛେଦେ ଽପି ଚନ୍ଦନତରୁଃ ସୁରଭଯତି ମୁଖଂ କୁଠାରସ୍ଯ
ଚନ୍ଦନ ଗଛ କଟାଯିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ତାହାର ସୁଗନ୍ଧ କୁଠାରକୁ ଦେଇଥାଏ।
ସର୍ଵସଂଗଵିହୀନୋ ଽପି ବାଧ୍ଯତେ ହି ଦୁରାତ୍ମନା
ସମସ୍ତ ସଂସ୍ପୃତିରୁ ମୁକ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଅନ୍ତି।
ତତ୍ରାପି ସାଧୂନ୍ବାଧନ୍ତେ ନ ସମାନାନ୍କଦାଚନ
ତଥାପି, ସାଧୁମାନେ କେବେ ବି ସମାନ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହାନି ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ଲୁବ୍ଧକଧୀଵରପିଶୁନା ନିଷ୍କାରଣଵୈରିଣୋ ଜଗତି
ଏହି ଜଗତରେ ଶିକାରୀ, ମାଛ ଧରୁଥିବା ଲୋକ ଓ ନିନ୍ଦକମାନେ କାରଣ ବିନା ଶତ୍ରୁ ହୁଅନ୍ତି।
ପୁତ୍ରମିତ୍ରକଲତ୍ରାର୍ଥଂ ସର୍ଵଂ ଦୁଃଖେନ ଯୋଜଯେତ୍
ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ, ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ଓ ଧନ ପାଇଁ ଲୋକ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ସହିଥାଏ।
ଅନ୍ତେ ତତ୍ସର୍ଵମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଏକ ଏଵ ପ୍ରଯତି ଵୈ
ଶେଷରେ ସେ ସବୁକୁ ଛାଡ଼ି, ଏକା ଏକା ଚାଲିଯାଏ।
ମମେଦମିତି ଜନ୍ତୂନାଂ ମମତା ବାଧତେ ଵୃଥା
‘ଏହା ମୋର’ ବୋଲି ଭାବିବା ଜନ୍ତୁମାନେକୁ ବେଫଳ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଏ।
ଧର୍ମାଧର୍ମୌଂ ସହୈଵାସ୍ତାମିହାମୁତ୍ର ନ ଚାପରଃ
ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ସହିତ ରହୁନ୍ତୁ; ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ମୃତମଗ୍ନିମୁଖେ ହୁତ୍ଵା ଘୃତାନ୍ନଂ ଭୁଞ୍ଜତେ ହି ତେ
ମୃତ ଲୋକଙ୍କ ମୁହଁରେ ଘୃତ ଭାତ ଦେଇ ହୋମ କରି, ସେମାନେ ତାହା ଖାଆନ୍ତି।
ଧର୍ମାଧର୍ମୌଂ ନ ଚ ଧନଂ ନ ପୁତ୍ରା ନ ଚ ବାନ୍ଧଵାଃ
ଧର୍ମ, ଅଧର୍ମ, ଧନ, ପୁଅ କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁ—କିଛି ରହିଯାଏ ନାହିଁ।
କାମଃ ସଂକ୍ଷଯମାଯାତି ନରାଣାଂ ପୁଣ୍ଯକର୍ମଣାମ୍
ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ଆସକ୍ତି କ୍ଷୟ ହୁଏ।
ଵୃଥୈଵ ଵ୍ଯାକୁଲା ଲୋକା ଧନାଦାନାଂ ସଦାର୍ଜନେ
ଲୋକେ ଧନ ଜମା କରିବା ଓ ଦାନ କରିବାରେ ଅକାରଣ ଚିନ୍ତା ଓ ଅଶାନ୍ତିରେ ପଡ଼ନ୍ତି।
ଇତି ନିଶ୍ଚିତବୁଦ୍ଧୀନାଂ ନ ଚିନ୍ତା ବାଧତେ କ୍ଵଚିତ୍
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚିତ ମନ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ କେବେ ଚିନ୍ତା ଦୁଃଖ ଭୋଗାଇନାହିଁ।
ତସ୍ମାଜ୍ଜନ୍ମ ଚ ମୃତ୍ଯୁଂ ଚ ଦୈଵଂ ଜାନାତି ନାପରଃ
ଏହିପରି, ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ କେବଳ ଭାଗ୍ୟ ଜାଣେ, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ।
ଲୋକସ୍ତୁ ତତ୍ର ଵିଜ୍ଞାଯ ଵୃଥାଯାସଂ କରୋତି ହି
ଏହା ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଲୋକେ ବ୍ୟର୍ଥ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ମହାପାପାନି କୃତ୍ଵାପି ପରାନ୍ପୁଷ୍ଯାନ୍ତି ଯତ୍ନତଃ
ବଡ଼ ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଲୋକେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଉପକାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ସ୍ଵଯମେକତମୋ ମୂଢସ୍ତତ୍ପାପଫଲମଶ୍ନୁତେ
କିନ୍ତୁ ଏହି ପାପର ଫଳ କେବଳ ଏକ ମୂଢ଼ ଲୋକ ଏକା ଭୋଗ କରେ।
ଗୁଲିକଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ପ୍ରାହ କ୍ଷମସ୍ଵେତି ପୁନଃ ପୁନଃ
ଗୁଳିକା ହାତ ଜୋଡି ଘୁଣା ଘୁଣା କହିଲେ, 'ମୋତେ ଖ୍ଷମା କର।'
ଗତପାପୋ ଲୁବଗ୍ଦକଶ୍ଚ ହ୍ଯନୁତାପୀଦମବ୍ରଵୀତ୍
ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଓ ପଶ୍ଚାତାପ କରୁଥିବା ଶିକାରୀ କହିଲେ:
ତାନି ସର୍ଵାଣି ନଷ୍ଟାନି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ତଵ ଦର୍ଶନାତ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଦ୍ୱାରା ମୋର ସମସ୍ତ ପାପ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
କଥଂ ମେ ନିଷ୍କୃତିର୍ ଭୂଯୋ ଯାମି କଂ ଶରଣଂ ଵିଭୋଃ
ମୁଁ କିପରି ପୁନି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବି? ମୁଁ କାହା ପାଖରେ ଶରଣ ନେବି, ହେ ପ୍ରଭୁ?
ଅତ୍ରାପି ପାପଜାଲାନି କୃତ୍ଵା କାଂ ଗତିମାପ୍ନୁଯାମ୍
ଏଠାରେ ଏତେ ପାପ କରି, ମୁଁ କେଉଁ ଗତିକୁ ପାଇବି?
ପ୍ରାତିକ୍ରିଯା ନୈଵ କୃତା ମଯୈଷାଂ ଗତିଶ୍ଚ କା ସ୍ଯାନ୍ମମଜନ୍ମ କିଂ ଵା
ଏହା ପାଇଁ ମୁଁ କୌଣସି ଉପାୟ କରିନାହିଁ; ମୋର ଭବିଷ୍ୟତ କଣ ହେବ, କିମ୍ବା ମୋର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମ କଣ ହେବ?
କଥଂ ଚ ଯତ୍ପାପଫଲଂ ହି ଭୋକ୍ଷ୍ଯେ କିଯତ୍ସୁ ଜନ୍ମସ୍ଵହମୁଗ୍ରକର୍ମା
ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ଦ୍ୱାରା କେତେ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାପର ଫଳ ଭୋଗିବି?
ଅନ୍ତସ୍ତାପାଗ୍ନିସଂତପ୍ତଃ ସଦ୍ଯଃ ପଞ୍ଚତ୍ଵମାଗତଃ
ମନରେ ପଶ୍ଚାତାପର ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଗଲା ଓ ସତ୍ୱରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା।
ଵିଷ୍ଣୁପାଦୋଦକେନୈଵମଭ୍ଯଷିଞ୍ଚନ୍ମହାମତିଃ
ତାପରେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵିମାନମାରୁହ୍ଯ ମୁନିମେତଦଥାବ୍ରଵୀତ୍
ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି ସେ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ: