ଅଵମାନାଦିକଂ ଦୁଃଖଂ ନ ଜାନନ୍ତି କଦାପ୍ଯହୋ
ହାଏ, ସେମାନେ କେବେ ଅପମାନ ଓ ଏପରି ଦୁଃଖକୁ ଜାଣିନଥାନ୍ତି।
ଶରୀରମପି ଜୀର୍ଣଂ ଚ ଜରସାପହତଂ ବଲମ୍
ଦେହ ମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ, ବୟସ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ହରାଯାଏ।
ଏଵଂ ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଧର୍ମମାର୍ଗ ରତୋ ଽଭଵତ୍
ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ହେଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ତୁ ଭାଗ ଦ୍ଵିତଯ ସ୍ଵାର୍ଜିତାର୍ଥାଦପାହରତ୍
ସେ ନିଜେ ଉପାର୍ଜିତ ଧନର ଅର୍ଧାଂଶ ନେଇଲେ।
ସ୍ଵେନାର୍ଜିତାନାଂ ପାପାନାଂ ନାଶଂ କର୍ତୁମନାସ୍ତଦା
ତାପରେ, ନିଜେ କରିଥିବା ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଠାନିଲେ।
ଅନ୍ନାଦୀନାଂ ଚ ଦାନାନି ଗଙ୍ଗାତୀରେ ଚକାର ସଃ
ସେ ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଅନ୍ନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଦାନ କଲେ।
ନାରନାରାଯଣ ସ୍ଥାନଂ ଜଗାମ ତପସେ ଵନମ୍
ସେ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କର ଆଶ୍ରମକୁ, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ।
ଫଲିତୈଃ ପୁଷଅପିତୈଶ୍ଚୈଵ ଶୋଭିତଂ ଵୃକ୍ଷସଂଚଯୈଃ
ଫଳ ଓ ଫୁଲ ଲଗା ଗଛମାନେ ଦ୍ୱାରା ସେଠା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ପରିଚର୍ଯାପରୈର୍ଵୃଦ୍ଧୈର୍ମୁନିଭିଃ ପରିଶୋଭିତମ୍
ସେଠାରେ ସେବାରେ ଲିନ ବୃଦ୍ଧ ଋଷିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ବଢ଼ିଥିଲା।
ଗୃଣନ୍ତଂ ପରମଂ ବ୍ରହ୍ମ ତେଜୋରାଶିଂ ଦଦର୍ଶ ହ
ସେ ଦେଖିଲେ, ଅପାର ତେଜର ମୂର୍ତ୍ତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମକୁ ସ୍ତୁତି କରାଯାଉଛି।
ଶୀର୍ଣପର୍ଣାଶନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵେଦମାଲିର୍ନନାମ ତମ୍
ପତିତ ପତ୍ର ଖାଇଥିବା ସେଉଁଠିକୁ ଦେଖି, ବେଦମାଳି ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
କନ୍ଦମୂଲଫଲାଦ୍ଯୈସ୍ତୁ ନାରାଯଣଧିଯା ମୁନେ
ମୁନି, ମୂଳ, କନ୍ଦ, ଫଳ ଓ ଏହାଦି ଖାଇ, ତାଙ୍କର ମନ ସଦା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଲାଗିଥିଲା।
ଵିନଯାଵନତୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚ ଵଦତାଂ ଵରମ୍
ବିନୟରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମାମୁଦ୍ଧର ମହାଭାଗ ଜ୍ଞାନଦାନେନ ପଣ୍ଡିତ
ହେ ମହାଭାଗ, ହେ ପଣ୍ଡିତ, ମୋତେ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ ଉଦ୍ଧାର କର।
ପ୍ରୋଵାଚ ପ୍ରହସନ୍ଵାଗ୍ମୀ ଵେଦମାଲିଂ ଗୁଣାନ୍ଵିତମ୍
ହସି, ମଧୁର କଥା କହୁଥିବା ସେ ବେଦମାଳିଙ୍କୁ, ଯିଏ ଗୁଣରେ ଭରପୂର, କହିଲେ।
ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସମାସେନ ଦୁର୍ଲଭଂ ତ୍ଵକୃତାତ୍ମନାମ୍
ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ ତୁମକୁ ସେଇ କଥା କହିବି, ଯାହା ଆତ୍ମସଂଯମ ନଥିବାମାନେ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପରାପଵାଦଂ ପୈଶୁନ୍ଯଂ କଦାଚିଦପି ମା କୃଥାଃ
କେବେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚା କରନି।
ହରିପୂଜାପରଶ୍ଚୈଵ ତ୍ଯଜ ମୂର୍ଖସମାଗମମ୍
ହରିଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲାଗିରୁ, ମୂର୍ଖମାନେ ସହିତ ସଙ୍ଗ ଛାଡ।
ପରିତ୍ଯଜ୍ଯାତ୍ମଵଲ୍ଲୋକଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶାନ୍ତିଂ ଗମିଷ୍ଯସି
ନିଜ ଦେହକୁ ଯେପରି ଛାଡ, ସେପରି ସଂସାରକୁ ତ୍ୟାଗ କର; ଏଭଳି କଲେ ଶାନ୍ତି ପାଇବୁ।
ଦ୍ରଂଭାଚାରମହୄଙ୍କାରଂ ନୈଷ୍ଠୁର୍ଯଂ ଚ ପରିତ୍ଯଜ
ପ୍ରତାରଣା, ଅହଂକାର ଓ କଠୋରତାକୁ ଛାଡିଦେ।
ତ୍ଵଯା କୃତାଂଶ୍ଚ ଧର୍ମାନ୍ଵୈ ମା ପ୍ରକାଶଯ ପୁଚ୍ଛତାମ୍
ତୁମେ କରିଥିବା ଧର୍ମକାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ୟେ ପଚାରିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କରନି।
ପୂଜଯସ୍ଵାତିଯିଂ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵକୁଟୁଂବାଵିରୋଧତଃ
ନିଜ ପରିବାର ସହ କୌଣସି ବିରୋଧ ହେବା ଛାଡି, ପ୍ରତିଦିନ ଅତିଥିମାନେକୁ ସମ୍ମାନ କର।
ପୂଜଯସ୍ଵ ଜଗନ୍ନାଥଂ ନାରାଯଣମକାଂ ମତଃ
ମୋ ମତରେ ଯେପରି ଉତ୍ତମ, ସେପରି ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜା କର।
ଅଗ୍ରେଶ୍ଚ ଵିଧିଵଦ୍ଵପ୍ର ପରିଚର୍ଯାପରୋ ଭଵ
ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଆଗରେ ଥାଇ, ସେବାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖ।
ତଥୋପଲେପନଂ ଚୈଵ କୁରୁଷ୍ଵ ସୁସମାହିତଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ମନ ଲଗାଇ ଅଭିଷେକ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ମାର୍ଗଶୋଭାଂ ଚ ଦୀପଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୋରାଯତନେ କୁରୁ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ପଥକୁ ଶୋଭାମୟ କର ଓ ଦୀପ ଜଳା।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣନମସ୍କାରୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରାଣାଂ ପଠନୈସ୍ତଥା
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା, ନମସ୍କାର ଓ ସ୍ତୁତି ପାଠ କର।
ଵେଦାନ୍ତପଠନଂ ଚୈଵ ପ୍ରତ୍ଯହଂ କୁରୁ ଶକ୍ତିତଃ
ଏବଂ ଦିନକୁ ଦିନ ଯେତେକି ସମ୍ଭବ, ବେଦାନ୍ତ ପାଠ କର।
ଜ୍ଞାନାତ୍ସମସ୍ତପାପାନାଂ ମୋକ୍ଷୋ ଭଵତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପରୁ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ମିଳେ ।
ତଥା ଜ୍ଞାନରତୋ ନିତ୍ଯଂ ଜ୍ଞାନଲେଶମଵାପ୍ତଵାନ୍
ଏଭଳି ଯିଏ ସଦା ଜ୍ଞାନରେ ଲଗ୍ନ ରହେ, ସେ ଅଳ୍ପ ମାତ୍ର ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ପାଇଥାଏ ।