ହରି ଭକ୍ତି ଯୁତା ଦୈଵୀ ତଦ୍ଧୀନା ହ୍ଯାସୁରୀ ମହା
ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଦିବ୍ୟ ଗୁଣ, ଏହା ନଥିଲେ ଏହା ଆସୁରୀ ଗୁଣ ହେବ।
ଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ସର୍ଵତ୍ର ଵିଖ୍ଯାତା ଯତୋ ଭକ୍ତିଃ ସୁଦୁର୍ଲଭା
ଯେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଠାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, କାରଣ ଭକ୍ତି ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।
କାମାଦିରହିତା ଯେ ଚ ତେଷାଂ ତୁଷ୍ଯତି କେଶଵଃ
ଯେମାନେ କାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରୁ ମୁକ୍ତ, କେଶବ ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ସତ୍ପାତ୍ରଦାନନିରତାଃ ପ୍ରଯାନ୍ତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବାରେ ଲଗିଥିବା ଲୋକମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ପଠତାଂ ଶୁଣ୍ଵତାଂ ସଦ୍ଯଃ ପାପରାଶିଃ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ଯେଉଁମାନେ ପଢନ୍ତି ଓ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଯଜନ୍ତି ଜ୍ଞାନଯୋଗେନ ଜ୍ଞାନରୂପିଣମଵ୍ଯଯମ୍
ସେମାନେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି ଅବିନାଶୀଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି।
ଯଜନ୍ତି କର୍ମଯୋଗେନ ସର୍ଵଧାତାରମଚ୍ଯୁତମ୍
ସେମାନେ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି।
ଅଜରାମରଵନ୍ମୂଢାସ୍ତିଷ୍ଟନ୍ତି ନରକୀଟକାଃ
ମୂଢ଼ମନା ଲୋକେ ନରକର କୀଟ ପରି ଅଜର ଅମର ଭଳି ରହିଯାନ୍ତି।
ନ ଯଜନ୍ତି ଜଗନ୍ନାଥଂ ସର୍ଵଶ୍ରୈଯୋଵିଧାଯକମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଦାତା ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଦୈଵାତ୍କେ ଽପୀହ ଜାଯନ୍ତେ ଲୋକାନୁଗ୍ରହତତ୍ପରାଃ
ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଏଠି ମଧ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଲୋକ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ସ ଯାତି ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ସର୍ଵଲୋକୋତ୍ତମୋତ୍ତମମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ପଠତାଂ ଶୃଣ୍ଵତାଂ ଚୈଵ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନମ୍
ଯେଉଁମାନେ ପଢନ୍ତି ଓ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ଯସ୍ଯ ଶ୍ରଵଣମାତ୍ରେଣ ଵାଚିମେଧ ଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଏହାକୁ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁହର ଚତୁରତା ଓ ବୁଦ୍ଧିର ଫଳ ମିଳେ।
ଵେଦମାଲିରିତି ଖ୍ଯାତୋ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ
ସେ ବେଦମାଳି ନାମରେ ପରିଚିତ, ବେଦ ଓ ତାହାର ଅଂଶରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ପୁତ୍ରମିତ୍ରକଲତ୍ରାର୍ଥଂ ଧନାର୍ଜନପରୋ ଽଭଵତ୍
ସେ ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ, ଜଣାଣି ଓ ଧନ ପାଇଁ ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରିବାରେ ଲାଗିଗଲେ।
ଚଣ୍ଡାଲାଦ୍ଯୈରପି ତଥା ସଂଭଷୀ ତତ୍ପ୍ରତିଗ୍ରହୀ
ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ନିମ୍ନଜାତି ସହିତ କଥା ହେବା ଓ ଉପହାର ନେବାକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ କରିଲେ ନାହିଁ।
ପରାର୍ଥଂ ତୀର୍ଥଗମନଂ କଲତ୍ରାର୍ଥମକାରଯତ୍
ସେ ପରଙ୍କ ପାଇଁ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କଲେ, ଜଣାଣି ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କଲେ।
ଯଜ୍ଞମାଲୀ ସୁମାଲୀ ଚ ଯମଲାଵତିଶୋଭନୌ
ଯଜ୍ଞମାଳି ଓ ସୁମାଳି, ଏହି ଦୁଇ ଭାଇ ବହୁତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ।
ପୋଷଯାମାସ ଵାତ୍ସଲ୍ଯାଦ୍ବହୁଭିଃ ସାଧନୈସ୍ତଦା
ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ମମତାରେ ବହୁ ପ୍ରକାର ଉପାୟରେ ପାଳନ କରିଥିଲେ।
ସ୍ଵଧନଂ ଗଣଯାମାସ କିଯତ୍ସ୍ଯାଦିତି ଵେଦିତୁମ୍
ସେ ନିଜ ଧନ କେତେ ଅଛି ଜାଣିବାକୁ ଗଣନା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଵିଗଣଯ୍ଯ ସ୍ଵଯଂ ଦୃଷ୍ଟୋ ଵିସ୍ମିତଶ୍ଚାର୍ଥଚିନ୍ତଯା
ନିଜେ ଗଣି ଦେଖି, ସେ ଧନ ଭାବନାରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ମେଯା ତପୋ ଵିକ୍ରଯାଦ୍ଯୈରେତଦ୍ଧନମୁପାର୍ଜିତମ୍
ଏହି ଧନ ତପ, ବ୍ୟବସାୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟରେ ଉପାର୍ଜିତ ହୋଇଥିଲା।
ମେରୁତୁଲ୍ଯସୁଵର୍ଣାନି ହ୍ଯସଂଖ୍ଯାତାନି ଵାଞ୍ଛତି
ସେ ମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ସୁନା, ଏବଂ ଅଗଣନ ସମ୍ପତ୍ତି ଚାହେଁ।
ସର୍ଵାନ୍କାମାନଵାଂପ୍ନୋତି ପୁନରନ୍ଯଞ୍ଚ କାଙ୍କ୍ଷତି
ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ପାଇଯାଏ, ତଥାପି ପୁଣି ଅନ୍ୟ କିଛି ଆଶା କରେ।
ଚକ୍ଷୁଃଶ୍ରୋତ୍ରେ ଚ ଜୀର୍ଯେତେ ତୃଷ୍ଣେକା ତରୁଣାଯତେ
ଆଖି ଓ କାନ ବୃଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଆଶା ମାତ୍ର ସଦା ଯୁବା ରହିଯାଏ।
ବଲଂ ହତଂ ଚ ଜରସା ତୃଷ୍ଣା ତରୁଣତାଂ ଗତା
ବୟସରେ ଶକ୍ତି ହରାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଆଶା ତ ଯୁବତା ହୋଇଯାଏ।
ସୁଶାନ୍ତୋ ଽପି ପ୍ରମନ୍ଯୁଃ ସ୍ଯାଦ୍ଧୀମାନପ୍ଯତିମୂଢଧୀଃ
ଅତି ଶାନ୍ତ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇପାରେ, ଓ ଜ୍ଞାନୀ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଏ।
ତସ୍ମାଦାଶାଂ ତ୍ଯଜେତ୍ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଯଦୀଚ୍ଛେଚ୍ଛାଶ୍ଵତଂ ସୁଖମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ଯଦି କେହି ଦୀର୍ଘ ସୁଖ ଚାହେଁ, ତେବେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଆଶାକୁ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ।
ତଥୈଵ ସତ୍କୁଲେ ଜନ୍ମ ଆଶା ହତ୍ଯତିଵେଗତଃ
ଏଭଳି, ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ଆଶା ଦ୍ୱାରା ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
କିଞ୍ଚିଦ୍ଦାତାପି ଚାଣ୍ଡାଲସ୍ତସ୍ମାଦଧିକତାଂ ଗତଃ
ଅଳ୍ପ ଦାନ କରୁଥିବା ନିମ୍ନଜାତି ଲୋକ ମଧ୍ୟ, ଉତ୍ତମ କୁଳର ଲୋକଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।