ତସ୍ଯାସ୍ତୁଷ୍ଟୋ ଜଗନ୍ନାଥୋ ଦଦାତି ସ୍ଵପଦଂ ମୁନେ
ଯେତେବେଳେ ଜଗତ୍ନାଥ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ମହାପୁରୁଷ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଧାମ ଦେଇଥାନ୍ତି, ମୁନି।
ଦେଵପୂଜାପରାଶ୍ଚୈଵ ତେଷାଂ ତୁଷ୍ଯତି କେଶଵଃ
ଯେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, କେଶବ ସେମାନେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ମା କୁରୁଷ୍ଵ ହ୍ଯହଙ୍କାରଂ ଵିଦ୍ଯୁଲ୍ଲୋଲଶ୍ରିଯା ଵୃଥା
ଏହି ଚଞ୍ଚଳ ଧନ-ସମ୍ପତି ଉପରେ ଅହଂକାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି, କାରଣ ଏହା ବିଜୁଳିର ଝଲକ ଭଳି ଅସ୍ଥିର।
ରାଜାଦିଭିର୍ଧନଂ ବାଧ୍ଯଂ ସମ୍ପଦଃ କ୍ଷଣଭଙ୍ଗୁରାଃ
ରାଜା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଧନକୁ ଅସୁବିଧାରେ ପକାଇଦେଇପାରନ୍ତି; ସମ୍ପଦ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ହତଂ ଚ ଭୋଜନାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ କିଯଦାଯୁଃ ସମାହୃତମ୍
ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା କେତେ ଆୟୁଷ୍ୟ ହାରାଯାଏ, ଏବଂ କେତେ ଜମା ହୁଏ?
କିଯଦ୍ଵିଷଯଭୋଗୈଶ୍ଚ କଦା ଧର୍ମାନ୍କରିଷ୍ଯତି
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ କେତେ ଜୀବନ ଖର୍ଚ୍ଚ ହୁଏ, ଏବଂ କେବେ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି?
ଵଯସ୍ଯେଵ ତତୋ ଧର୍ମାନ୍କୁରୁ ତ୍ଵମନହଙ୍କୃତଃ
ଏହିଠାରୁ ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଯୁବକ ଅଛ, ଅହଂକାର ବିନା ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ଵରୁର୍ଵିନାଶନିଲଯମାପଦାଂ ପରମଂ ପଦମ୍
ସମସ୍ତ ବିପଦ ଓ ନାଶରୁ ଯେଉଁଠି ଆଶ୍ରୟ ମିଳେ, ସେଠି ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ।
କିମର୍ଥଂ ଶାଶ୍ଵତଧିଯା କୁର୍ଯାତ୍ପାପଂ ନରୋ ଵୃଥା
ସଦା ରହିବା ବିଚାରରେ ଏମିତି ଅନାବଶ୍ୟକ ପାପ କାହିଁକି କରିବେ ମଣିଷ?
ଵିଶ୍ଵାସୋ ନାତ୍ର କର୍ତ୍ତଵ୍ଯୋ ନିଶ୍ଚିତଂ ମୃତ୍ଯୁସଂକୁଲେ
ଏଠି, ମୃତ୍ୟୁର ଅନିଶ୍ଚିତତା ମଧ୍ୟରେ, କେବେ ଭିତରେ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଦେହଯୋଗନିଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ସଦ୍ଯ ଏଵ ଜନାର୍ଦନମ୍
ଦେହ ସଂଯୋଗ ଶେଷ କରିବା ପାଇଁ, ତୁରନ୍ତ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କର।
ଭଜସ୍ଵ ସତତଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ମାନୁଷ୍ଯମତିଦୁର୍ଲଭମ୍
ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କର; ମାନବ ଜନ୍ମ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।
ସଂଭ୍ରାନ୍ତସ୍ଯ ତୁ ମାନୁଷ୍ଯଂ କଥଞ୍ଚିତ୍ପରିଲଭ୍ଯତେ
ଭ୍ରମିତ ଲୋକମାନେ କିଛିପରି ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଇଥାନ୍ତି।
ଭୋଗବୁଦ୍ଧିସ୍ତଥା ନୄଣାଂ ଜନ୍ମାନ୍ତରତପଃ ଫଲମ୍
ମଣିଷମାନଙ୍କର ଭୋଗବୃତ୍ତି ପୂର୍ବଜନ୍ମର ତପସ୍ୟାର ଫଳ।
ମୂର୍ଖଃ କୋ ଽସ୍ତି ପରସ୍ତସ୍ମାଜ୍ଜଡବୁଦ୍ଧିରଚେତନଃ
ଯିଏ ମୂଢ଼ ଓ ଅବୁଝ, ସେଠାରୁ ଅଧିକ ମୂଢ଼ କିଏ ଅଛି?
ତେଷାମତୀଵ ମୂର୍ଖାଣାଂ ଵିଵେକଃ କୁତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ଅତି ମୂଢ଼ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିବେକ କେଉଁଠି ରହିଛି?
କସ୍ତଂ ନ ପୂଜଯେଦ୍ଵିପ୍ରସଂସାରାପ୍ରିପ୍ରଦୀପିତଃ
ଯିଏ ସଂସାର ମୁକ୍ତିର ଦୀପରେ ପ୍ରଭାସିତ, ସେଉଁଠି ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କିଏ ପୂଜା କରିବ ନାହିଁ?
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିଵିହୀନଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜୋ ଽପି ଶ୍ଵପଚାଧମଃ
ଯଦିଓ ଦ୍ୱିଜ ହେଉଛି, ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତି ବିନା ସେ କୁକୁର ମାଂସ ଖାଇଥିବା ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ନିମ୍ନ।
ଯସ୍ମିଂସ୍ତୁଷ୍ଟେ ଽଖିଲଂ ତୁଷ୍ଯେଦ୍ଯତଃ ସର୍ଵଗତୋ ହରିଃ
ଯେତେବେଳେ ହରିଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରାଯାଏ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ, କାରଣ ହରି ସମସ୍ତ ଜିନିଷରେ ବ୍ୟାପିତ।
ତଥଃଆ ଚରାଚରଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣାଵିଵ ପ୍ରଲୀଯତେ
ଏଭଳି, ଚଳାଚଳ ଏବଂ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶେଷରେ ଲୟ ହୁଏ।
ତଥୈଵ ହରିଣା ଵ୍ଯାତ୍ପଂ ଵିଶ୍ଵମେତଚ୍ଚରାଚରମ୍
ଏହିପରି, ହରି ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଏବଂ ଅଚଳ ବିଶ୍ୱକୁ ଆବୃତ କରିଛନ୍ତି।
ଉଭେ ତେ ନିକଟେ ଵିଦ୍ଧି ତନ୍ନାଶୋ ହରିସେଵଯା
ଏହି ଦୁଇଟି ଜିନିଷ ନିକଟରେ ଅଛି; ତାଙ୍କର ନାଶ ହରିଙ୍କ ସେବା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ସଂସାରପାଶଵିଚ୍ଛେଦୀକସ୍ତଂ ନ ପ୍ରତିପୂଜଯେତ୍
ଯେ ଜଣେ ସଂସାରର ବନ୍ଧନ କାଟି ଦେଇଥାଏ, ସେକୁ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଯଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ମୋକ୍ଷଭାଗୀ ଭଵେନ୍ନରଃ
ଏହି ଜଣେକୁ ପୂଜିଲେ, ମହାମୁନି, ମନୁଷ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ।
ହରିନାମ୍ନି ସ୍ଥିତେ ଲୋକଃ ସଂସାରେ ପରିଵର୍ତ୍ତତେ
ହରିଙ୍କ ନାମରେ ଜଗତ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଲେ, ଏହା ସଂସାରରେ ଘୂରିବାରେ ଲାଗିଥାଏ।
ନୀଯମାନୋ ଯମଭଟୈରଶକ୍ତୋ ଧର୍ମସାଧନୈଃ
ଯମଙ୍କର ଦୂତମାନେ ନେଇଯିବା ସମୟରେ, ସେ ଧର୍ମ କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହୁଏ।
ତାଵଦେଵାର୍ଚଯେଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ଯଦି ମୁକ୍ତିମଭୀପ୍ସତି
ଯେଉଁଯିଏ ମୁକ୍ତି ଚାହେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର।
ମୃତ୍ଯୁଃ ସଂନିହିତୋ ଭୂଯାତ୍ତସ୍ମାଦ୍ଧର୍ମପରୋ ଭଵେତ୍
ମୃତ୍ୟୁ ସଦା ନିକଟରେ ଅଛି; ଏହିପରି, ମନୁଷ୍ୟ ଧର୍ମରେ ଲଗି ରହିବା ଉଚିତ।
ଵିନଶ୍ଵରଂ ସମାଜ୍ଞାଯ ଧର୍ମଂ ନୈଵାଚରତ୍ଯଯମ୍
ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଥିବା ଜାଣି, ସେ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେନାହିଁ।
ଦମ୍ଭାଚାରଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯଂ ଵାସୁଦେଵଂ ସମର୍ଚଯେତ୍
ଢୋଙ୍ଗ ଆଚରଣ ଛାଡି, ସେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।