ଭଜ ସର୍ଵାତ୍ମନା ଵିପ୍ର ଯଦି ମୁକ୍ତିମଭୀପ୍ସସି
ଯଦି ତୁମେ ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ପୂଜା କର।
ରାକ୍ଷସାଶ୍ଚ ନ ଚେକ୍ଷନ୍ତେ ନରଂ ଵିଷ୍ଣୁପରାଯଣମ୍
ଯେ ଲୋକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ।
ଶ୍ରେଯାଂସି ତସ୍ଯ ସିଧ୍ଯନ୍ତି ଭକ୍ତିମନ୍ତୋ ଽଧିକାସ୍ତତଃ
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ସିଦ୍ଧି ହୁଏ; ଏହି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଲୋକମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତୌ କରୌ ଲଫଲୌ ଜ୍ଞେଯୌ ଵିଷ୍ଣୁପୂଜାପରୌ ତୁ ଯୌ
ଯେଉଁ ହାତ ଦୁଇଟି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲାଗିଥାଏ, ସେହି ହାତକୁ ଫଳଦାୟକ ବୋଲି ଜାଣିବା ଉଚିତ।
ସା ଜିହ୍ଵା ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ସଦ୍ଭିର୍ହରିନାମପରା ତୁ ଯା
ଯେ ଜିହ୍ୱା ହରିଙ୍କ ନାମରେ ଲିନ ରହିଥାଏ, ସେହି ଜିହ୍ୱାକୁ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଉତ୍ତମ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ତତ୍ତ୍ଵଂ ଗୁରୁସମଂ ନାରିତ ନତ ଦେଵଃ କେଶଵାତ୍ପରଃ
ଗୁରୁ ସମାନ କୌଣସି ସତ୍ୟ ନାହିଁ; କେଶବଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ଦେବତା ନାହିଁ।
ଅସାରେ ଽସ୍ମିଂସ୍ତ ସଂସାରେ ସତ୍ଯଂ ହରିସମର୍ଚନମ୍
ଏହି ଅସାର ସଂସାରରେ, ଏକମାତ୍ର ହରିଙ୍କ ପୂଜା ଏହିଠାରେ ସତ୍ୟ।
ହରିଭକ୍ତିକୁଟାରେଣ ଚ୍ଛିତ୍ତ୍ଵାତ୍ଯନ୍ତସୁଖୀ ଭଵ
ହରିଭକ୍ତିର କୁଠାରି ଦ୍ୱାରା ସଂସାରକୁ କାଟି ଦେଉଥିବା, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖୀ ହେବ।
ତେ ଶ୍ରୋତ୍ରେ ତତ୍କଥାସାରପୂରିତେ ଲୋକଵନ୍ଦିତେ
ଯେ କାନ ହରିଙ୍କ କଥାର ସାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେହି କାନକୁ ସମସ୍ତେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ଆକାଶମଧ୍ଯଗଂ ଦେଵଂ ଭଜ ନାରଦ ସଂତତମ୍
ନାରଦ, ଯିଏ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା କର।
ନିର୍ଦେଷ୍ଟୁଂ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଵାପ୍ଯକୃତାତ୍ମଭିଃ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ମନ ପବିତ୍ର ନୁହେଁ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ କିମ୍ବା ଚିହ୍ନଟ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଜାଗ୍ରଦିତ୍ଯୁଚ୍ଯତେ ସଦ୍ଭିରନ୍ତର୍ଯାମୀ ସନାତନଃ
ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ସନାତନ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀଙ୍କୁ 'ଜାଗ୍ରତ' ବୋଲି କହନ୍ତି।
ସ୍ଵପନ୍ନିଚ୍ଯୁଚ୍ଯତେ ହ୍ଯାତ୍ମା ଯଦା ସ୍ଵାପଵିଵର୍ଜିତଃ
ଯେତେବେଳେ ଆତ୍ମା ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ରହିତ ଥାଏ, ସେତେବେଳେ ତାକୁ 'ସ୍ୱପ୍ନ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅସ୍ଵରୁପୋ ଯଦାତ୍ମାସୌ ପୁଣ୍ଯାପୁଣ୍ଯଵିଵର୍ଜିତଃ
ଯେତେବେଳେ ଆତ୍ମା ନିଜ ରୂପ ଛାଡ଼ି, ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ ଉଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ—
ପରବ୍ରହ୍ମମଯୋ ଦେଵଃ ସୁଷୁତ୍ପ ଇତି ଗୀଯତେ
ସେତେବେଳେ ପରବ୍ରହ୍ମମୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ 'ସୁଷୁପ୍ତି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଵିଲୋଲଂ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଭଘଜ ତସ୍ମାଜ୍ଜନାର୍ଦନମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହିଠାରୁ ତୁମେ ତଡ଼ିତ୍ପ୍ରଭା ଭଳି ଚଞ୍ଚଳ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କର।
ଵର୍ତତେ ଯସ୍ଯ ତସ୍ଯୈଵ ତୁଷ୍ଯତେ ଜଗତାଂ ପତିଃ
ଯେଉଁଠି ପ୍ରଭୁ ବସିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ମାତ୍ର ଜଗତ୍ନାଥ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ତସ୍ଯ ତୁଷ୍ଟୋ ଜଗନ୍ନାଥୋ ମଧୁକୈଟଭମର୍ଦ୍ଦନଃ
ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ନାଶକ ଜଗନ୍ନାଥ ସେଇ ଲୋକ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ସତ୍ସଙ୍ଗୋ ନିରହଂ କାରସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରୀତୋ ରମାପତିଃ
ସତ୍ସଙ୍ଗ ଓ ଅହଂକାର ଶୂନ୍ୟତା ଦ୍ୱାରା ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରୀତି କରନ୍ତି।
କରୋତି ସତତଂ ଯସ୍ତୁ ତସ୍ଯ ପ୍ରୀତୋ ହ୍ଯଧୋକ୍ଷଜଃ
ଯେଉଁମାନେ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ସଦା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଧୋକ୍ଷଜଙ୍କୁ ପ୍ରୀତି କରନ୍ତି।
ତସ୍ଯାସ୍ତୁଷ୍ଟୋ ଜଗନ୍ନାଥୋ ଦଦାତି ସ୍ଵପଦଂ ମୁନେ
ଯେତେବେଳେ ଜଗତ୍ନାଥ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ମହାପୁରୁଷ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଧାମ ଦେଇଥାନ୍ତି, ମୁନି।
ଦେଵପୂଜାପରାଶ୍ଚୈଵ ତେଷାଂ ତୁଷ୍ଯତି କେଶଵଃ
ଯେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, କେଶବ ସେମାନେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ମା କୁରୁଷ୍ଵ ହ୍ଯହଙ୍କାରଂ ଵିଦ୍ଯୁଲ୍ଲୋଲଶ୍ରିଯା ଵୃଥା
ଏହି ଚଞ୍ଚଳ ଧନ-ସମ୍ପତି ଉପରେ ଅହଂକାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି, କାରଣ ଏହା ବିଜୁଳିର ଝଲକ ଭଳି ଅସ୍ଥିର।
ରାଜାଦିଭିର୍ଧନଂ ବାଧ୍ଯଂ ସମ୍ପଦଃ କ୍ଷଣଭଙ୍ଗୁରାଃ
ରାଜା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଧନକୁ ଅସୁବିଧାରେ ପକାଇଦେଇପାରନ୍ତି; ସମ୍ପଦ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ହତଂ ଚ ଭୋଜନାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ କିଯଦାଯୁଃ ସମାହୃତମ୍
ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା କେତେ ଆୟୁଷ୍ୟ ହାରାଯାଏ, ଏବଂ କେତେ ଜମା ହୁଏ?
କିଯଦ୍ଵିଷଯଭୋଗୈଶ୍ଚ କଦା ଧର୍ମାନ୍କରିଷ୍ଯତି
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ କେତେ ଜୀବନ ଖର୍ଚ୍ଚ ହୁଏ, ଏବଂ କେବେ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି?
ଵଯସ୍ଯେଵ ତତୋ ଧର୍ମାନ୍କୁରୁ ତ୍ଵମନହଙ୍କୃତଃ
ଏହିଠାରୁ ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଯୁବକ ଅଛ, ଅହଂକାର ବିନା ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ଵରୁର୍ଵିନାଶନିଲଯମାପଦାଂ ପରମଂ ପଦମ୍
ସମସ୍ତ ବିପଦ ଓ ନାଶରୁ ଯେଉଁଠି ଆଶ୍ରୟ ମିଳେ, ସେଠି ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ।
କିମର୍ଥଂ ଶାଶ୍ଵତଧିଯା କୁର୍ଯାତ୍ପାପଂ ନରୋ ଵୃଥା
ସଦା ରହିବା ବିଚାରରେ ଏମିତି ଅନାବଶ୍ୟକ ପାପ କାହିଁକି କରିବେ ମଣିଷ?
ଵିଶ୍ଵାସୋ ନାତ୍ର କର୍ତ୍ତଵ୍ଯୋ ନିଶ୍ଚିତଂ ମୃତ୍ଯୁସଂକୁଲେ
ଏଠି, ମୃତ୍ୟୁର ଅନିଶ୍ଚିତତା ମଧ୍ୟରେ, କେବେ ଭିତରେ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।