ଵିଭାତ୍ଯଜ୍ଞାନନାଶେ ତୁ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍
ଅଜ୍ଞାନ ନଶ୍ଟ ହେଲେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଥିଲେ, ସେପରି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ତନ୍ନାଶେ ନିର୍ମଲଂ ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରକାଶଯତି ପଣ୍ଡିତଂ
ସେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ, ନିର୍ମଳ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଆପଣେ ଦେଖାଏ।
ସର୍ଵେଷାମେଵ ଭୂତାନାମନ୍ତର୍ଯାମିତଯା ସ୍ଥିତମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି।
ପଶ୍ଯନ୍ତି ଯଜ୍ଜ୍ଞାନଵିଦାଂ ଵରିଷ୍ଟାଃ ପରାତ୍ପରସ୍ମାତ୍ପରମଂ ପଵିତ୍ରମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଉପରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ପବିତ୍ରତମ ତାହାକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ପୁରାଣପୁରୁଷୋ ଽନାଦିଃ ଶବ୍ଦବ୍ରହ୍ମେତି ଗୀଯତେ
ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ଯିଏ ଆଦିହୀନ, ସେଉଁଥିରେ ଶବ୍ଦବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ ଗୀତିତ୍ୱ ପାଇଛନ୍ତି।
ଆନନ୍ଦଂ ନିର୍ମଲଶାନ୍ତଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମେତି ଗୀଯତେ
ସେ ଆନନ୍ଦମୟ, ପବିତ୍ର ଓ ଶାନ୍ତ, ସେଉଁଥିରେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ ଗୀତିତ୍ୱ ପାଇଛନ୍ତି।
ଅଵିକାରମଜଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମେତି ଗୀଯତେ
ସେ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ଅଜନ୍ମା ଓ ଶୁଦ୍ଧ, ସେଉଁଥିରେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ ଗୀତିତ୍ୱ ପାଇଛନ୍ତି।
ସଂସାରତାପତତ୍ପାନାଂ ସୁଧାଵୃଷ୍ଟିସମଂ ନୃଣାମ୍
ସଂସାରର ତାପରେ ପିଡିତ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଏହା ମନେ ନେଇବାକୁ ମଧୁର ବର୍ଷା ପରି।
ନାଦରୁପମନୌପମ୍ଯମର୍ଦ୍ଧମାତ୍ରୋପରିସ୍ଥିତମ୍
ଏହା ଶବ୍ଦର ରୂପ, ତୁଳନାହୀନ, ଓ ଅର୍ଧମାତ୍ରା ଉପରେ ବ୍ୟସ୍ଥିତ।
ମକାରଂ ରୁଦ୍ରରୁପଂ ସ୍ଯାଦର୍ଧ୍ଦମାତ୍ରଂ ପରାତ୍ମକମ୍
‘ମ’ ଅକ୍ଷର ରୁଦ୍ରଙ୍କ ରୂପ ଓ ଅର୍ଧମାତ୍ରା ପରମ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ।
ତେଷାଂ ସମୁଚ୍ଚଯଂ ଵିପ୍ର ପରବ୍ରହ୍ମପ୍ରବୋଧକମ୍
ହେ ବିଦ୍ୱାନ, ଏହାମାନଙ୍କର ଏକତ୍ୱ ପରବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାଏ।
ଵାଚ୍ଯଵାଚକସଂବନ୍ଧୋ ହ୍ଯୁପଚାରାତ୍ତଯୋର୍ଦ୍ଵିଜା
ହେ ଦ୍ୱିଜ, ବାକ୍ୟ ଓ ଅର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପର୍କ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ତଦଭ୍ଯାସେନ ସଂଯୁକ୍ତାଃ ପରଂ ମୋକ୍ଷଂ ଲଭନ୍ତି ଚ
ଏହାର ଅଭ୍ୟାସ କରି ଯେଉଁମାନେ ଏକତ୍ୱ ପାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
କୋଟିସୂର୍ଯସମଂ ତେଜୋ ଧ୍ଯାଯେଦାତ୍ମନି ନିର୍ମଲମ୍
ନିଜ ମନରେ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ପବିତ୍ର ତେଜକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯଦ୍ଯତ୍ପାପହରଂ ଵସ୍ତୁ ତତ୍ତଦ୍ଵା ଚିନ୍ତଯେଦ୍ଧୃଦି
ଯେଉଁ କିଛି ପାପ ଦୂର କରେ, ତାହାକୁ ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ଏତଦ୍ଵିଦିତ୍ଵା ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରୋ ଲଭତେ ମୋକ୍ଷମୁତ୍ତମମ୍
ଏହା ଜାଣି, ଯୋଗୀଶ୍ୱର ଉତ୍ତମ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସ ସର୍ଵପାପନିର୍ମୁକ୍ତୋ ହରିସାଲୋକ୍ଯମାନ୍ପୁଯାତ୍
ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ହରିଙ୍କ ସମାନ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଇଦାନୀମପି ସର୍ଵଜ୍ଞ ଯତ୍ପୃଚ୍ଛାମି ତଦୁଚ୍ଯତାମ୍
ଏବେ, ହେ ସର୍ବଜ୍ଞ, ମୁଁ ଯାହା ପଚାରିବି, ତାହା ମୋତେ କହ।
ଯସ୍ଯ ତୁଷ୍ଯତି ସର୍ଵେଶସ୍ତସ୍ଯ ଭକ୍ତିଶ୍ଚ ଶାଶ୍ଵତମ୍
ଯାହାଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରସନ୍ନ, ସେମାନଙ୍କର ଭକ୍ତି ଚିରକାଳ ରହେ।
ତନ୍ମମାଖ୍ଯାହି ସର୍ଵଜ୍ଞ ମୁନେ କାରୁଣ୍ଯଵାରିଧେ
ହେ ସର୍ବଜ୍ଞ ମୁନି, ହେ କୃପାର ସାଗର, ଏହି କଥା ମୋତେ କହ।
ଭଜ ସର୍ଵାତ୍ମନା ଵିପ୍ର ଯଦି ମୁକ୍ତିମଭୀପ୍ସସି
ଯଦି ତୁମେ ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ପୂଜା କର।
ରାକ୍ଷସାଶ୍ଚ ନ ଚେକ୍ଷନ୍ତେ ନରଂ ଵିଷ୍ଣୁପରାଯଣମ୍
ଯେ ଲୋକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ।
ଶ୍ରେଯାଂସି ତସ୍ଯ ସିଧ୍ଯନ୍ତି ଭକ୍ତିମନ୍ତୋ ଽଧିକାସ୍ତତଃ
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ସିଦ୍ଧି ହୁଏ; ଏହି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଲୋକମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତୌ କରୌ ଲଫଲୌ ଜ୍ଞେଯୌ ଵିଷ୍ଣୁପୂଜାପରୌ ତୁ ଯୌ
ଯେଉଁ ହାତ ଦୁଇଟି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲାଗିଥାଏ, ସେହି ହାତକୁ ଫଳଦାୟକ ବୋଲି ଜାଣିବା ଉଚିତ।
ସା ଜିହ୍ଵା ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ସଦ୍ଭିର୍ହରିନାମପରା ତୁ ଯା
ଯେ ଜିହ୍ୱା ହରିଙ୍କ ନାମରେ ଲିନ ରହିଥାଏ, ସେହି ଜିହ୍ୱାକୁ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଉତ୍ତମ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ତତ୍ତ୍ଵଂ ଗୁରୁସମଂ ନାରିତ ନତ ଦେଵଃ କେଶଵାତ୍ପରଃ
ଗୁରୁ ସମାନ କୌଣସି ସତ୍ୟ ନାହିଁ; କେଶବଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ଦେବତା ନାହିଁ।
ଅସାରେ ଽସ୍ମିଂସ୍ତ ସଂସାରେ ସତ୍ଯଂ ହରିସମର୍ଚନମ୍
ଏହି ଅସାର ସଂସାରରେ, ଏକମାତ୍ର ହରିଙ୍କ ପୂଜା ଏହିଠାରେ ସତ୍ୟ।
ହରିଭକ୍ତିକୁଟାରେଣ ଚ୍ଛିତ୍ତ୍ଵାତ୍ଯନ୍ତସୁଖୀ ଭଵ
ହରିଭକ୍ତିର କୁଠାରି ଦ୍ୱାରା ସଂସାରକୁ କାଟି ଦେଉଥିବା, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖୀ ହେବ।
ତେ ଶ୍ରୋତ୍ରେ ତତ୍କଥାସାରପୂରିତେ ଲୋକଵନ୍ଦିତେ
ଯେ କାନ ହରିଙ୍କ କଥାର ସାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେହି କାନକୁ ସମସ୍ତେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ଆକାଶମଧ୍ଯଗଂ ଦେଵଂ ଭଜ ନାରଦ ସଂତତମ୍
ନାରଦ, ଯିଏ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା କର।