ଗଚ୍ଛ ସ୍ଵପୁଣ୍ଯୈର୍ମତ୍ସ୍ଥାନଂ ସର୍ଵଭୋଗସମନ୍ଵିତମ୍
ତୁମେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳରେ, ମୋର ନିବାସକୁ ଯାଉ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଲବ୍ଧ ଅଛି।
ଏଵଂ ଯମସ୍ତମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ପ୍ରାପଯିତ୍ଵା ଚ ସଦ୍ଗତିମ୍
ଏଭଳି, ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପରେ, ଯମ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାନ୍ତି।
ପ୍ରଲଯାଂବୁଦନିର୍ଘୋଷୋ ହ୍ଯଞ୍ଜନାଦ୍ରିସମପ୍ରଭଃ
ପ୍ରଳୟ ସମୟର ଜଳର ଗୁଞ୍ଜନ ଭଳି ଏକ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ, ଅଞ୍ଜନ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଚମକୁଛି।
ଯୋଜନତ୍ରଯଵିସ୍ତାରୋ ରକ୍ତାକ୍ଷୋ ଦୀର୍ଘନାସିକଃ
ତିନି ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା, ଲାଲ ଆଖି ଓ ଦୀର୍ଘ ନାକ ଥିବା।
ମୃତ୍ଯୁଜ୍ଵରାଦିଭିର୍ଯୁକ୍ତଶ୍ଚିତ୍ରଗୁତ୍ପୋ ଽପି ଭୀଷଣଃ
ମୃତ୍ୟୁ ଜ୍ୱର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ, ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଏ।
ତତୋ ବ୍ରଵୀତି ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍କଂପମାନାଂଶ୍ଚ ପାପିନଃ
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ କମ୍ପିତ ପାପୀମାନେଙ୍କୁ କହିଥାନ୍ତି।
ଭୋ ଭୋ ପାପା ଦୁରାଚାରା ଅହୄଙ୍କାରପ୍ରଦୂଷିତାଃ
ହେ ପାପୀମାନେ, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା, ଅହଂକାରରେ ଦୂଷିତ।
କାମକ୍ତୋଧାଦିଦୃଷ୍ଟେନ ସଗର୍ଵେଣ ତୁ ଚେତସା
କାମ, କ୍ରୋଧ ଓ ଗର୍ବରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଚିତ୍ତରେ।
କୃତଵନ୍ତଃ ପୁରା ପାପାନ୍ଯତ୍ଯନ୍ତହର୍ଷିତାଃ
ତୁମେ ପୂର୍ବେ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ପାପ କରିଥିଲେ।
ଭୃତ୍ଯମିତ୍ରକଲତ୍ରାର୍ଥଂ ଦୁଷ୍କୃତଂ ଚରିତଂ ଯଥା
ବନ୍ଦା, ମିତ୍ର, ଜୀବନସାଥୀ କିମ୍ବା ଧନ ପାଇଁ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥିଲେ।
ଯୁଷ୍ମାଭିଃ ପୋଷିତା ଯେ ତୁ ପୁତ୍ରାଦ୍ଯା ଅନ୍ଯତୋଗତାଃ
ତୁମେ ଯେଉଁ ପୁତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ପାଳନ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏବେ ଅନ୍ୟଠାରେ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି।
ଯଥା କୃତାନି ପାପାନି ଯୁଷ୍ମାଭିଃ ସୁବହୂନି ଵୈ
ତୁମେ ଯେପରିକି ବହୁ ପାପ କରିଥିଲେ।
ଵିଚାରଯଧ୍ଵଂ ଯୂଯଂ ତୁ ଯୁଷ୍ମାଭିଶ୍ଚାରିତଂ ପୁରା
ଏବେ ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କର।
ଦରିଦ୍ରେ ଽପି ଚ ମୂର୍ଖେ ଚ ପଣ୍ଡିତେ ଵା ଶ୍ରିଯାନ୍ଵିତେ
ଦରିଦ୍ର, ମୂର୍ଖ, ପଣ୍ଡିତ କିମ୍ବା ଧନୀ ଯେହେଉଁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ।
ଚିତ୍ରଗୁତ୍ପେରିତଂ ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତେ ପାପିନସ୍ତଦା
ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ସମୟରେ ପାପୀମାନେ—
ଯମାଜ୍ଞାକାରିଣଃ କ୍ରୂରଶ୍ଚଣ୍ଡା ଦୂତା ଭଯାନକାଃ
ଯମଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରୁଥିବା, କ୍ରୁର, ଭୟଙ୍କର ଦୂତମାନେ—
ସ୍ଵଦୁଷ୍କର୍ମଫଲଂ ତେ ତୁ ଭୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତେ ପାପଶେଷତଃ
ନିଜ ଦୁଷ୍କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରି, ଅନ୍ତେ ପାପ ଶେଷ ରହିଥିବା।
ଭଗଵନ୍ସଂଶଯୋ ଜାତୋ ମଚ୍ଚେତସି ଦଯାନିଧେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ମନରେ ଏକ ସନ୍ଦେହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ହେ କୃପାର ସାଗର।
ଧର୍ମାଶ୍ଚ ଵିଵିଧାଃ ପ୍ରୋକ୍ତାଃ ପାପାନ୍ଯପି ବହୂନି ଚ
ନିଜର ନିତି ଓ ଧର୍ମର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଏଠାରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି, ଏବଂ ବହୁ ପ୍ରକାରର ପାପ ମଧ୍ୟ ବିବର୍ଣ୍ତି ହୋଇଛି।
ଦିନାନ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ନାଶୋ ଲୋକତ୍ରଯସ୍ଯ ଵୈ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦିନ ଶେଷରେ, ତିନି ଜଗତର ବିନାଶ ଘଟିବା ଦାବି କରାଯାଇଛି।
ଗ୍ରାମଦାନାଦିପୁଣ୍ଯାନାଂ ତ୍ଵଯୈଵ ଵିଧିନନ୍ଦନ
ବିଧିର ଆନନ୍ଦ ତୁମେ, ଗ୍ରାମ ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ତୁମେ ଏକା ନିଜେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛ।
ସର୍ଵେଷାମେଵ ଲୋକାନାଂ ଵିନାଶଃ ପ୍ରାକୃତେ ଲଯେ
ପ୍ରକୃତି ଲୟ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ବିନାଶ ଘଟେ।
ଏଷ ମେ ସଂଶଯୋ ଜାତସ୍ତଂ ଭଵାଞ୍ଛେତ୍ତୁମର୍ହତି
ମୋ ମନରେ ଏହି ସନ୍ଦେହ ଉପଜିଛି; ଏହାକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ।
ସାଧୁ ସାଧୌ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ଗୁହ୍ଯାଦ୍ଗୁହ୍ଯତମଂ ତ୍ଵିଦମ୍
ସାଧୁ, ସାଧୁ, ବଡ଼ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ! ଏହା ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠୁ ଗୁପ୍ତ।
ନାରାଯଣୋ ଽକ୍ଷରୋ ଽନନ୍ତଃ ପରଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ସନାତନଃ
ନାରାୟଣ ଅବିନାଶୀ, ଅନନ୍ତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ଚିରନ୍ତନ ଆଲୋକ।
ନିର୍ଗୁଣୋ ଽପି ପରାନନ୍ଦୋ ଗୁଣଵାନିଵ ଭାତି ଯଃ
ସେ ଗୁଣହୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଭାବେ ଗୁଣବନ୍ତ ଭଳି ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ଗୁଣୋପାଧିକଭେଦେଷୁ ତ୍ରିଷ୍ଵେତେଷୁ ସନାତନ
ଓ ଚିରନ୍ତନ, ଗୁଣର ଉପାଧିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ତିନି ପ୍ରକାରର ଭିନ୍ନତାରେ—
ବ୍ରହ୍ମରୁପେଣ ସୃଜତି ଵିଷ୍ଣୁରୁପେଣ ପାତି ଚ
ସେ ବ୍ରହ୍ମା ରୂପରେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁ ରୂପରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ପ୍ରସଯାନ୍ତେ ସମୁତ୍ଥାଯ ବ୍ରହ୍ମରୁପୀ ଜନାର୍ଦନଃ
ଲୟ ଶେଷରେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ବ୍ରହ୍ମା ରୂପରେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଅନ୍ତି।
ସ୍ଥାଵରାଦ୍ଯାଶଅଚ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁଠି ଅଚଳ ଓ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ ଅଛନ୍ତି—