ତଦ୍ଦଯେନ ଭଵେଦବ୍ଦଃ ସ ଦେଵାନାଂ ଦିନଂ ଭଵେତ୍
ଏହି ହିସାବରେ ଏକ ବର୍ଷ ହୁଏ, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଦିନ।
ମାନୁଷେଣୈଵ ମାସେନ ପିତୄଣାଂ ଦିନମୁଚ୍ଯତେ
ମଣିଷମାନଙ୍କର ଏକ ମାସ ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଦିନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଦିଵ୍ଯୈର୍ଵର୍ଷସହସ୍ରୈର୍ଦ୍ଵାଦଶଭିର୍ଦୈଵତଂ ଯୁଗମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କର ବାରହ ହଜାର ବର୍ଷ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଯୁଗ ହୁଏ।
ଏକସତ୍ପତିସଂଖ୍ଯାତୈର୍ଦିଵ୍ଯୈର୍ମନ୍ଵନ୍ତରଂ ଯୁଗୈଃ
ଏପରି ଏକାଏକାଉଣସତି ଦିବ୍ୟ ଯୁଗ ମିଶି ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ହୁଏ।
ଯାଵତ୍ପ୍ରମାଣଂ ଦିଵସଂ ତାଵଦ୍ରାତ୍ରିଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତା
ଯେତେ ଦିନ ରହେ, ସେତେ ରାତି ମଧ୍ୟ ଥାଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମନୁଷେଣ ସହସ୍ରେଣ ଯତ୍ପ୍ରମାଣଂ ଭଵେଚ୍ଛୃଣୁ
ଶୁଣ, ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ମଣିଷର ହଜାର ବର୍ଷ ଦ୍ୱାରା ମାପାଯାଏ।
ତଦ୍ଵନ୍ମାସୋ ଵତ୍ସରଶ୍ଚ ଜ୍ଞେଯସ୍ତସ୍ଯାପି ଵେଧସଃ
ଏହିପରି ଭାବେ, ସେହି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମାସ ଓ ଏକ ବର୍ଷ ବୁଝିବାକୁ ହୁଏ।
ଵିଷ୍ଣୋରହସ୍ତୁ ଵିଜ୍ଞେଯଂ ତାଵଦ୍ରାତ୍ରିଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତା
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦିନ ଏଭଳି ଜଣାଯାଏ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ରାତି ମଧ୍ୟ ସେଇ ଦୀର୍ଘତାର।
ଆତ୍ମାନଂ ପରମଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ସ୍ଥିତଵାନ୍ହରିସାନ୍ନିଧୌ
ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆତ୍ମାକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ହରିଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ରହିଲେ।
ସୃଷ୍ଟଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମରୁପେଣ ଜଗଦେତଚ୍ଚରାଚରମ୍
ତିନି ବ୍ରହ୍ମା ରୂପେ ଏହି ଚରାଚର ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଵିସ୍ମିତଃ ପରମପ୍ରୀତୋ ଵଵନ୍ଦେ ଚରଣୌ ହରେଃ
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସେ ହରିଙ୍କର ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ଵାଗ୍ଭିରିଷ୍ଟାଭିଃ ସଦାନନ୍ଦୈକଵିଗ୍ରହମ୍
ସେ ସଦା ଆନନ୍ଦର ଏକମାତ୍ର ମୂର୍ତ୍ତିଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଓ ଉଚିତ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଵାସୁଦେଵମନାଧାରଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମିଜନାର୍ଦନମ୍
ମୁଁ ଭୂମିକାବିହୀନ, ଲୋକଙ୍କୁ ନାଶ କରୁଥିବା ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଅପ୍ରତର୍କ୍ଯମନିର୍ଦେଶ୍ଯଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍
ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଓ ବର୍ଣ୍ଣନାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେହି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସର୍ଵତତ୍ତ୍ଵମଯଂ ଶାନ୍ତଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍
ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଓ ଶାନ୍ତ, ସେହି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ପରାତ୍ପରତରଂ ରୁପଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍
ସମସ୍ତ ଉପରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯାହାର ରୂପ, ସେହି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସର୍ଵୈକରୁପଂ ପରମଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ଜନାର୍ଦ୍ଦନମମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ, ସେହି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସର୍ଵଂ ସନାତନଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍
ସମସ୍ତ, ଚିରନ୍ତନ ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯିଏ, ସେହି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଅରୁପଂ ବହୁରୁପଂ ତଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍
ନିରାକାର ଓ ଅନେକ ରୂପରେ ଥିବା, ସେହି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ତମାଦିଦେଵମୀଶାନଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍
ସେହି ଆଦିଦେବ, ସର୍ବଶ୍ୱର ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ତ୍ରାହି ମାଂ କରୁଣାସିନ୍ଧୋ ମନୋତୀତି ନମୋ ଽସ୍ତୁତେ
ଦୟାର ସମୁଦ୍ର, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ମୋ ମନ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଉଵାଚ ପରଯା ପ୍ରୀତ୍ଯା ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହରେ କଥା କହିଲେ।
ତେଷାଂ ତୁଷ୍ଟୋ ନ ସନ୍ଦେହୋ ରକ୍ଷାମ୍ଯେତାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵଦା
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଖୁସି ହୋଇଛି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ମୁଁ ସଦା ସେମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ।
ଭଗଵଦ୍ଭକ୍ତରୁପେଣ ଲୋକାକ୍ରକ୍ଷାମି ସର୍ଵଦା
ମୁଁ ସଦା ଭଗବତ୍ଭକ୍ତିର ରୂପରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କରେ।
ଏତଦିଚ୍ଛାମ୍ଯଦଂ ଶ୍ରୋତୁଂ କୌତୁହଲପରୋ ଯତଃ
ମୁଁ ଏହା ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, କାରଣ ମୋର ମନରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସୁକତା ଅଛି।
ଵକ୍ତୁଂ ତେଷାଂ ପ୍ରଭାଵଂ ହି ଶକ୍ଯତେ ନାବ୍ଦକୋଟିଭିଃ
କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କର ମହିମାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କୁହିହେବ ନାହିଁ।
ଵିଶିନୋ ନିସ୍ପୃହାଃ ଶାନ୍ତାସ୍ତେ ଵୈ ଭାଗଵତୋତ୍ତମାଃ
ଯେମାନେ ନିଷ୍କାମ ଓ ଶାନ୍ତ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗବତମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଅପରିଗ୍ରହଶୀଲାଶ୍ଚ ତେ ଵୈ ଭାଗଵତାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଯେମାନେ ଅପରିଗ୍ରହରେ ଅନୁରୁକ୍ତ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗବତ ଭାବରେ ପରିଚିତ।
ତଦ୍ଭକ୍ତଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତାଶ୍ଚ ତେ ଵୈ ଭାଗଵତୋତ୍ତମାଃ
ଯେମାନେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଭଲପାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ଗଙ୍ଗାଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଧିଯା ତେ ଵୈ ଭାଗଵତୋତ୍ତମାଃ
ଯେମାନେ ଗଙ୍ଗା ଓ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମନରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭାଗବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ।