ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିଵିହୀନାନାଂ କିଂ ତପୋଭିର୍ଵ୍ରତୈରପି
ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତି ନଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ତପ ଓ ବ୍ରତର କଣ ଉପଯୋଗ?
ଵେଦାନ୍ତଵେଦ୍ଯଂ ଭଵରୋଗଵୈଦ୍ଯଂ ତେ ଯାନ୍ତି ମର୍ତ୍ଯାଃ ପଦମଚ୍ଯୁତସ୍ଯ
ଯେଉଁ ମର୍ତ୍ୟ ଜନ ବେଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଉଥିବା ଏବଂ ଭବରୋଗର ଚିକିତ୍ସକ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଅବିନାଶୀ ପଦକୁ ପାଇଥିବେ—
ଜ୍ଯୋତିଃ ସ୍ଵରୁପଂ ପରମଚ୍ଯୁତାଖ୍ଯଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ସମଭ୍ଯେତି ନରଃ ସଖାଯମ୍
ପରମ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଜ୍ୟୋତିରୂପକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କ ସଖାଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ ।
ଇଦାନୀଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ଯମମାର୍ଗଂ ସୁଦୁର୍ଗମମ୍
ଏବେ ମୁଁ ଅତି କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ଯମର ପଥ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ ।
ସୁଖଦଂ ପୁଣ୍ଯଶୀଲାନାଂ ପାପିନାଂ ଭଯଦାଯକମ୍
ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଲୋକଙ୍କୁ ଏହା ଖୁସି ଦେଇଥାଏ, ଅପରାଧୀମାନେ ଏହାରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଯମମାର୍ଗସ୍ଯ ଵିସ୍ତାରଃ କଥୈତଃ ପୂର୍ଵସୂରିଭିଃ
ପୁରୁଣା ଋଷିମାନେ ଯମଙ୍କ ପଥର ବିସ୍ତାର ବିବରଣା କରିଛନ୍ତି।
ଧର୍ମଶୂନ୍ଯା ନରା ଯାନ୍ତି ଦୁଃଖେନ ଭୃଶମର୍ଦିତାଃ
ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ଧର୍ମ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ଭଲି ଯାନ୍ତି।
କ୍ରଦନ୍ତୋ ଵିସ୍ତରଂ ଦୀନାଃ ପାପିନୋ ଯାନ୍ତି ତତ୍ପଥି
ଅପରାଧୀମାନେ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ସେହି ପଥରେ ଯାନ୍ତି।
ହନ୍ଯମାନା ଯମଭଟୈଃ ପ୍ରତୋଦାଦ୍ଯୈସ୍ତଥାଯୁଧୈଃ
ଯମଙ୍କ ସେବକମାନେ ଚାବୁକ ଓ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରରେ ତାଙ୍କୁ ପିଟିଥାନ୍ତି।
କ୍ଵଚିଦ୍ଵୈ ଦାଵରୁପେଣଃ ତୀକ୍ଷ୍ଣଧାରାଃ ଶିଲାଃ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି ତେଜ ଅଗ୍ନି ଜଳିଛି, ଆଉ କେଉଁଠି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପଥର ପଡ଼ିଛି।
ଗାଢାନ୍ଧକାରାଶଅଚ ଗୁହାଃ କଣ୍ଟକାଵରଣଂ ମହତ୍
ଗଭୀର ଅନ୍ଧାର ଗୁହା ଓ ବଡ଼ କଣ୍ଟାର ଜଙ୍ଗଲ ଅଛି।
ଶର୍କରାଶ୍ଚ ତଥା ଲୋଷ୍ଟାଃ ସୂଚୀତୁଲ୍ଯାଶ୍ଚ କଣ୍ଟକାଃ
ଉଠା ଓ ଗୁଡିକ ଅଛି, କଣ୍ଟାଗୁଡିକ ସୁଇ ପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ।
କ୍ଵଚିଵ୍ଦ୍ଯାଵ୍ରାଶ୍ଚ ଗର୍ଜନ୍ତେ ଵର୍ଧନ୍ତେ ଚ କ୍ଵଚିଜ୍ଜ୍ଵରାଃ
କେଉଁଠି ବନ୍ୟପଶୁ ଗର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି, ଆଉ କେଉଁଠି ଜ୍ୱର ବଢ଼ିଯାଏ।
କ୍ରୋଶନ୍ତଶ୍ଚ ରୁଦନ୍ତଶ୍ଚ ମ୍ଲାଯନ୍ତଶ୍ଚୈଵ ପାପିନଃ
ଅପରାଧୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି, କାନ୍ଦନ୍ତି, ଏବଂ ଶୋଷିଯାନ୍ତି।
ଶାସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରୈସ୍ତାଡ୍ଯମାନାଶ୍ଚ ପୃଷ୍ଟତୋ ଯାନ୍ତି ପାପିନଃ
ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପଛରୁ ମାରି ଅପରାଧୀମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି।
ଵହୄନ୍ତଶ୍ଚାଯସାଂ ଭାରଂ ଶିଶ୍ରାଗ୍ରେଣ ପ୍ରଯାନ୍ତି ଵୈ
ଲୋହାର ଭାର ବୋହି ଶିର ନମାଇ ଆଗକୁ ଚାଲନ୍ତି।
କର୍ଣାଭ୍ଯାଂ ଚ ତଥା କେଚିଦ୍ଵହୄନ୍ତୋ ଯାନ୍ତି ପାପିନଃ
କିଛି ଅପରାଧୀ କାନରେ ଭାର ବୋହି ଯାନ୍ତି।
ଅତ୍ଯର୍ଥୋଚ୍ଙ୍ଵସିତାଃ କେଚିତ୍କେଚିଦାଚ୍ଛତ୍ରଲୋଚନାଃ
କିଛି ଲୋକ ବହୁତ ଫୁଲିଯାନ୍ତି, କିଛିଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଛତା ପରି ହୋଇଯାଏ।
ଶୋଚନ୍ତଃ ସ୍ଵାନି କର୍ମଣି ଜ୍ଞାନାଜ୍ଞାନକୃତାନି ଚ
ସେମାନେ ନିଜ କର୍ମ ଉପରେ ଦୁଃଖ କରନ୍ତି, ଜଣା ଓ ଅଜଣା କର୍ମ ଉପରେ।
ଅତୀଵ ସୁଖସଂପନ୍ନାସ୍ତେ ଯାନ୍ତି ଧର୍ମମନ୍ଦିରମ୍
ଅତି ଖୁସିରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଧର୍ମର ଘରକୁ ଯାନ୍ତି।
ଘୃତଦା ମଧୁଦାଶ୍ଚୈଵ କ୍ଷୀରଦାଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ଘୀ, ମଧୁ ଓ ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଲୋକମାନେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେଉଁଠି ଯାନ୍ତି।
ଶାକଦାଃ ପାଯସଂ ଭୁଞ୍ଜଂନ୍ଦୀପଦୋ ଜ୍ଵଲଯନ୍ଦିଶଃ
ଶାକ ଦେଇଥିବା, ପାୟସ ଖାଇଥିବା ଓ ଦୀପ ଜଳାଇ ଦିଗ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ।
ପୁରାକରପ୍ରଦୋ ଯାତି ସ୍ତୂଯମାନୋ ଽମରୈଃ ପଥି
ଯେଉଁଜଣ ଏକ ନଗର ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ପଥରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ ଆଗେ ବଢିଯାନ୍ତି।
ଭୂମିଦୋ ଗୃହଦଶ୍ଚୈଵ ଵିମାନେ ସର୍ଵସଂପଦି
ଯେଉଁଜଣ ଜମି ବା ଘର ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଥିବା ଆକାଶୀ ରଥରେ ଯାନ୍ତି।
ହଯଦୋ ଯାନଦଶ୍ଚାପି ଗଜଦଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ଯେଉଁଜଣ ଘୋଡା, ଯାନ ବା ହାତୀ ଦାନ କରନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ,
ଅନଡୁଦ୍ଦୋ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯାନାରୁଢଃ ପ୍ରଯାତି ଵୈ
ଯେଉଁଜଣ ବୃଷ ଦାନ କରନ୍ତି, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଯାନରେ ଚଢି ଯାନ୍ତି।
ତାଂବୂଲଦୋ ନରୋ ଯାତି ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋର୍ ଧମମନ୍ଦିରମ୍
ଯେଉଁଜଣ ପାନ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଧର୍ମର ମନ୍ଦିରକୁ ଯାନ୍ତି।
ସ ଯାତି ପରିତୁଷ୍ଟାତ୍ମା ପୂଜ୍ଯମାନୋ ଦିଵିସ୍ଥିତୈଃ
ସେ ଆତ୍ମାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଯାନ୍ତି।
ଦ୍ଵିଜଗ୍ର୍ଯବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଚ ସ ଯାତ୍ଵତିସୁଖାନ୍ଵିତଃ
ସେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ସୁଖ ନେଇ ଯାନ୍ତି।
ସର୍ଵଭୋଗାନ୍ଵିତେନାସୌ ଵିମାନେନ ପ୍ରଯାତି ଚ
ସେ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଥିବା ଆକାଶୀ ରଥରେ ଯାନ୍ତି।