ଯସ୍ତୁ ରାଗାଦିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ହ୍ଯନୁତାପସମନ୍ଵିତଃ
ଯିଏ ରାଗ ଆଦିରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ପଶ୍ଚାତାପରେ ଭରିତ,
ମହାପାତକଯୁକ୍ତୋ ଵା ଯୁକ୍ତୋ ଵା ସର୍ଵପାତକୈଃ
ସେ ମହାପାପ କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ପାପ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହେଉଥିବା,
ନାରାଯଣମନାନ୍ଦ୍ଯନ୍ତଂ ଵିଶ୍ଵାକାରମନାମଯମ୍
ଯଦି ସେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆକାର ଏବଂ ନିର୍ମଳ, ଚିତ୍ତରେ ଧ୍ୟାନ କରେ,
ସ୍ମୃତୋ ଵା ପୂଜିତୋ ଵାପି ଧ୍ଯାତଃ ପ୍ରଣମିତୋ ଽପି ଵା
ସେ ଚେତନାରେ ରଖିଥିବା, ପୂଜା କରିଥିବା, ଧ୍ୟାନ କରିଥିବା କିମ୍ବା ନମସ୍କାର କରିଥିବା,
ସଂପର୍କାଦ୍ଯଦି ଵା ମୋହାଦ୍ଯସ୍ତୁ ପୂଜଯତେ ହରିମ୍
ସମ୍ପର୍କ କିମ୍ବା ମୋହରେ ମଧ୍ୟ ଯିଏ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ,
ସକୃତ୍ସଂସ୍ମରଣାଦ୍ଵିଷ୍ଣୋର୍ନଶ୍ଯନ୍ତି କ୍ଲେଶସଂଚଯାଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଦୁଃଖର ସମସ୍ତ ସଂଚୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ମାନୁଷଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ଜନ୍ମ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଯୈର୍ମୁନୀଶ୍ଵର
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁମାନେ ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଇଥାନ୍ତି, ଏହା ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ଭାବରେ ମିଳେ ।
ତସ୍ମାତ୍ତଡିଲ୍ଲତାଲୋଲଂ ମାନୁଷ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦୁର୍ଲଭମ୍
ତେଣୁ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ମାନବ ଜୀବନ, ଯାହା ତଡିତ୍ ଚମକ ପରି ଶୀଘ୍ର ଅସ୍ଥାୟୀ, ମିଳିଥିବା ପରେ—
ସର୍ଵେ ଽନ୍ତରାଯା ନଶ୍ଯନ୍ତି ମନଃଶୁଦ୍ଧିଶ୍ଚ ଜାଯତେ
ସମସ୍ତ ବାଧା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ମନର ଶୁଦ୍ଧି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ।
ଧର୍ମାର୍ଥକାମୋକ୍ଷାଖ୍ଯାଃ ପୁରୁଷାର୍ଥାଃ ସନାତନାଃ
ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ — ଏହି ଚାରିଟି ମାନବ ଜୀବନର ନିତ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟ ।
ପୁତ୍ରଦାରଗୃହକ୍ଷେତ୍ରଧନଧାନ୍ଯାଭିଧାଵତୀମ୍
ପୁଅ, ଜନାନୀ, ଘର, ଜମି, ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟ ପାଇଁ ଲୋକେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ।
ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ କାମଂ କ୍ରୋଧଂ ଚ ଲୋଭଂ ମୋହଂ ମଦଂ ତଥା
କାମ, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ, ମୋହ ଓ ଅଭିମାନକୁ ଛାଡିଦିଅ ।
ଵ୍ଯାପାରାନ୍ସକଲାଂସ୍ତ୍କ୍ତ୍ଵା ପୂଜଯଧ୍ଵଂ ଜନାର୍ଦନମ୍
ସମସ୍ତ କାମକାଜ ଛାଡି ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କର ।
ଯାଵନ୍ନାଯାତି ମରଣଂ ଯାଵନ୍ନାଯାତି ଵୈ ଜରା
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିନାହିଁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଆସିନାହିଁ—
ଧୀମାନ୍ନକୁର୍ଯାଦ୍ଵିଶ୍ଵାସଂ ଶରୀରେ ଽସ୍ମିନ୍ଵିନଶ୍ଵରେ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଏହି ନଶ୍ୱର ଶରୀରରେ ବିଶ୍ୱାସ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
ଆସନ୍ନମରଣୋ ଦେହସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଦର୍ପ୍ପଂ ଵିମୁଚତ
ଦେହ ମୃତ୍ୟୁ ପାଖରେ ଅଛି, ତେଣୁ ଅଭିମାନକୁ ଛାଡିଦିଅ ।
ଏତଜ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମହାଭାଗ ପୂଜଯସ୍ଵ ଜନାର୍ଦନମ୍
ଏହି କଥା ଜାଣି, ମହାଭାଗ, ତୁମେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କର ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ଯଜତି ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଂ ମହାପାତକଵାନପି
ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଭକ୍ତିରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ସର୍ଵତୀର୍ଥାନି ଯଜ୍ଞାଶ୍ଚ ସାଂଗା ଵେଦାଶ୍ଚ ସତ୍ତମ
ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ, ଯଜ୍ଞ ଓ ତାଙ୍କର ଅଂଶ, ଏବଂ ବେଦ, ମହାନ—
କିଂ ଵୈ ଵେଦୈର୍ମଖୈଃ ଶାସ୍ତ୍ରୈଃ କିଂଵା ତୀର୍ଥନିଷେଵଣୈଃ
ବେଦ, ଯଜ୍ଞ, ଶାସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ତୀର୍ଥର ସେବାର କଣ ଉପକାର—
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିଵିହୀନାନାଂ କିଂ ତପୋଭିର୍ଵ୍ରତୈରପି
ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତି ନଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ତପ ଓ ବ୍ରତର କଣ ଉପଯୋଗ?
ଵେଦାନ୍ତଵେଦ୍ଯଂ ଭଵରୋଗଵୈଦ୍ଯଂ ତେ ଯାନ୍ତି ମର୍ତ୍ଯାଃ ପଦମଚ୍ଯୁତସ୍ଯ
ଯେଉଁ ମର୍ତ୍ୟ ଜନ ବେଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଉଥିବା ଏବଂ ଭବରୋଗର ଚିକିତ୍ସକ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଅବିନାଶୀ ପଦକୁ ପାଇଥିବେ—
ଜ୍ଯୋତିଃ ସ୍ଵରୁପଂ ପରମଚ୍ଯୁତାଖ୍ଯଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ସମଭ୍ଯେତି ନରଃ ସଖାଯମ୍
ପରମ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଜ୍ୟୋତିରୂପକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କ ସଖାଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ ।
ଇଦାନୀଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ଯମମାର୍ଗଂ ସୁଦୁର୍ଗମମ୍
ଏବେ ମୁଁ ଅତି କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ଯମର ପଥ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ ।
ସୁଖଦଂ ପୁଣ୍ଯଶୀଲାନାଂ ପାପିନାଂ ଭଯଦାଯକମ୍
ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଲୋକଙ୍କୁ ଏହା ଖୁସି ଦେଇଥାଏ, ଅପରାଧୀମାନେ ଏହାରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଯମମାର୍ଗସ୍ଯ ଵିସ୍ତାରଃ କଥୈତଃ ପୂର୍ଵସୂରିଭିଃ
ପୁରୁଣା ଋଷିମାନେ ଯମଙ୍କ ପଥର ବିସ୍ତାର ବିବରଣା କରିଛନ୍ତି।
ଧର୍ମଶୂନ୍ଯା ନରା ଯାନ୍ତି ଦୁଃଖେନ ଭୃଶମର୍ଦିତାଃ
ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ଧର୍ମ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ଭଲି ଯାନ୍ତି।
କ୍ରଦନ୍ତୋ ଵିସ୍ତରଂ ଦୀନାଃ ପାପିନୋ ଯାନ୍ତି ତତ୍ପଥି
ଅପରାଧୀମାନେ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ସେହି ପଥରେ ଯାନ୍ତି।
ହନ୍ଯମାନା ଯମଭଟୈଃ ପ୍ରତୋଦାଦ୍ଯୈସ୍ତଥାଯୁଧୈଃ
ଯମଙ୍କ ସେବକମାନେ ଚାବୁକ ଓ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରରେ ତାଙ୍କୁ ପିଟିଥାନ୍ତି।
କ୍ଵଚିଦ୍ଵୈ ଦାଵରୁପେଣଃ ତୀକ୍ଷ୍ଣଧାରାଃ ଶିଲାଃ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି ତେଜ ଅଗ୍ନି ଜଳିଛି, ଆଉ କେଉଁଠି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପଥର ପଡ଼ିଛି।