ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ମହାଭାଗୋ ଦଯାଵାନ୍ଧର୍ମଵତ୍ସଲଃ
ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଦୟାଳୁ ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ।
ଵଶୀଂ ଶାନ୍ତୋ ମହାଜ୍ଞାନୀ ସର୍ଵତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥକୋଵିଦଃ
ସେ ନିୟମିତ, ଶାନ୍ତ, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ଅର୍ଥ ଜାଣିଥିବା।
ଆରାଧିତୋ ଜଗନ୍ନାଥୋ ମାକ୍ରଣ୍ଡେଯେନ ଧୀମତା
ବିଦ୍ୱାନ୍ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ନାଥଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା।
ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ମୁନିସ୍ତସ୍ମାନ୍ନାରାଯଣ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଏହି କାରଣରୁ, ସେହି ମୁନି ମାର୍କଣ୍ଡେୟଙ୍କୁ ନାରାୟଣ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ଜଗତ୍ଯେକାର୍ଣଵୀଭୂତେ ସ୍ଵପ୍ରଭାଵଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଃ
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଏକ ମହାସାଗର ହେଇଗଲା, ତେବେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନିଜ ଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ମୃକଣ୍ଡୁତନଯୋ ଧୀମାନ୍ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିସମନ୍ଵିତଃ
ମୃକଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ଭରିପୁରା ଥିଲେ।
ମାର୍କଣ୍ଡେଯଃ ସ୍ଥିତସ୍ତାଵଦ୍ଯାଵଚ୍ଛେତେ ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ସେଠାରେ ରହିଲେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହରି ନିଜେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ।
ଦଶଭିଃ ପଞ୍ଚଭିଶ୍ଚୈଵ ନିମେଷୈଃ ପରିକୀର୍ତିତା
ଦଶ ଓ ପାଞ୍ଚଟି ଆଖି ଝପକାଣିକୁ ଏହାର ମାପ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତତ୍ରିଂଶତୋ କ୍ଷଣୋ ଜ୍ଞେଯସ୍ତୈଃ ପଙ୍ଭର୍ଘଟିକା ସ୍ମୃତା
ଏମିତି ତିରିଶଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ଏକ ଘଟିକା ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ତ୍ରିଂଶଦ୍ଦିନେର୍ଭଵେନ୍ଯାସଃ ପକ୍ଷଦ୍ଵିତଯସଂଯୁତଃ
ତିରିଶଟି ଦିନ ଏବଂ ଦୁଇଟି ପକ୍ଷ ମିଶି ଏକ ମାସ ହୁଏ।
ତଦ୍ଦଯେନ ଭଵେଦବ୍ଦଃ ସ ଦେଵାନାଂ ଦିନଂ ଭଵେତ୍
ଏହି ହିସାବରେ ଏକ ବର୍ଷ ହୁଏ, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଦିନ।
ମାନୁଷେଣୈଵ ମାସେନ ପିତୄଣାଂ ଦିନମୁଚ୍ଯତେ
ମଣିଷମାନଙ୍କର ଏକ ମାସ ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଦିନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଦିଵ୍ଯୈର୍ଵର୍ଷସହସ୍ରୈର୍ଦ୍ଵାଦଶଭିର୍ଦୈଵତଂ ଯୁଗମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କର ବାରହ ହଜାର ବର୍ଷ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଯୁଗ ହୁଏ।
ଏକସତ୍ପତିସଂଖ୍ଯାତୈର୍ଦିଵ୍ଯୈର୍ମନ୍ଵନ୍ତରଂ ଯୁଗୈଃ
ଏପରି ଏକାଏକାଉଣସତି ଦିବ୍ୟ ଯୁଗ ମିଶି ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ହୁଏ।
ଯାଵତ୍ପ୍ରମାଣଂ ଦିଵସଂ ତାଵଦ୍ରାତ୍ରିଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତା
ଯେତେ ଦିନ ରହେ, ସେତେ ରାତି ମଧ୍ୟ ଥାଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମନୁଷେଣ ସହସ୍ରେଣ ଯତ୍ପ୍ରମାଣଂ ଭଵେଚ୍ଛୃଣୁ
ଶୁଣ, ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ମଣିଷର ହଜାର ବର୍ଷ ଦ୍ୱାରା ମାପାଯାଏ।
ତଦ୍ଵନ୍ମାସୋ ଵତ୍ସରଶ୍ଚ ଜ୍ଞେଯସ୍ତସ୍ଯାପି ଵେଧସଃ
ଏହିପରି ଭାବେ, ସେହି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମାସ ଓ ଏକ ବର୍ଷ ବୁଝିବାକୁ ହୁଏ।
ଵିଷ୍ଣୋରହସ୍ତୁ ଵିଜ୍ଞେଯଂ ତାଵଦ୍ରାତ୍ରିଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତା
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦିନ ଏଭଳି ଜଣାଯାଏ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ରାତି ମଧ୍ୟ ସେଇ ଦୀର୍ଘତାର।
ଆତ୍ମାନଂ ପରମଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ସ୍ଥିତଵାନ୍ହରିସାନ୍ନିଧୌ
ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆତ୍ମାକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ହରିଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ରହିଲେ।
ସୃଷ୍ଟଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମରୁପେଣ ଜଗଦେତଚ୍ଚରାଚରମ୍
ତିନି ବ୍ରହ୍ମା ରୂପେ ଏହି ଚରାଚର ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଵିସ୍ମିତଃ ପରମପ୍ରୀତୋ ଵଵନ୍ଦେ ଚରଣୌ ହରେଃ
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସେ ହରିଙ୍କର ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ଵାଗ୍ଭିରିଷ୍ଟାଭିଃ ସଦାନନ୍ଦୈକଵିଗ୍ରହମ୍
ସେ ସଦା ଆନନ୍ଦର ଏକମାତ୍ର ମୂର୍ତ୍ତିଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଓ ଉଚିତ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଵାସୁଦେଵମନାଧାରଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମିଜନାର୍ଦନମ୍
ମୁଁ ଭୂମିକାବିହୀନ, ଲୋକଙ୍କୁ ନାଶ କରୁଥିବା ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଅପ୍ରତର୍କ୍ଯମନିର୍ଦେଶ୍ଯଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍
ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଓ ବର୍ଣ୍ଣନାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେହି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସର୍ଵତତ୍ତ୍ଵମଯଂ ଶାନ୍ତଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍
ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଓ ଶାନ୍ତ, ସେହି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ପରାତ୍ପରତରଂ ରୁପଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍
ସମସ୍ତ ଉପରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯାହାର ରୂପ, ସେହି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସର୍ଵୈକରୁପଂ ପରମଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ଜନାର୍ଦ୍ଦନମମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ, ସେହି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସର୍ଵଂ ସନାତନଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍
ସମସ୍ତ, ଚିରନ୍ତନ ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯିଏ, ସେହି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଅରୁପଂ ବହୁରୁପଂ ତଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍
ନିରାକାର ଓ ଅନେକ ରୂପରେ ଥିବା, ସେହି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ତମାଦିଦେଵମୀଶାନଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍
ସେହି ଆଦିଦେବ, ସର୍ବଶ୍ୱର ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।