ଦାତା ନରକମାନ୍ପୋତି ଭୋକ୍ତା ଚ ନରକଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଦାନକାରୀ ନରକକୁ ଯାଏ, ଏବଂ ଭୋଗକାରୀ ମଧ୍ୟ ନରକକୁ ଯାଏ।
ଵିଦ୍ଧାପରାହ୍ନି କାଯାଂ ତୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କାର୍ଯଂ ଵିଜାନତା
ଯେଉଁମାନେ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦିନ ଭାଗିଗଲା ପରେ ବିକାଳରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।
ପୂର୍ଵା କ୍ଷଯେ ତୁ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯା ଵୃଦ୍ଵୌ କାର୍ଯା ତଥୋତ୍ତରା
ପୂର୍ବ ତିଥି ଶେଷ ହେଲେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ, ଦୁଇ ତିଥି ମଧ୍ୟ ଲାଗିବା ଦରକାର।
ତିଥିଃ ସାଯାହ୍ନଗା ଯତ୍ର ପରା କାଵ୍ଯସ୍ଯ ଵିଶ୍ରୁତା
ଯେଉଁ ତିଥି ସାଂଝ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଏ, ସେହି ସମୟ ଦାନ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୋଲି ଖ୍ୟାତ।
ନୈତନ୍ମତଂ ହି ସର୍ଵେଷାଂ କାଵ୍ଯଦାନେ ମୁନୀଶ୍ଵର
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କ ମତ ନୁହେଁ ଦାନ ପାଇଁ।
ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ତେଭ୍ଯୋ ଽନୁଜ୍ଞାଂ ସମାହରେତ୍
ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ମନ ରଖି, ସେମାନଙ୍କର ଅନୁମତି ନେବା ଉଚିତ।
ଉଭୌ ଚ ଵିଶ୍ଵେଦେଵାର୍ଥଂ ପିଘତ୍ରର୍ଥଂ ତ୍ରୀନ୍ଯଥାଵିଧି
ବିଶ୍ୱଦେବ ଏବଂ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ତିନିଟି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର।
ଶ୍ରାଦ୍ଧାର୍ଥଂ ସମନୁଜ୍ଞାତଃ କାରଯେନ୍ମଣ୍ଡଲଦ୍ଵଯମ୍
ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅନୁମତି ମିଳିଲା ପରେ, ଦୁଇଟି ମଣ୍ଡଳ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ।
ଵୈଶ୍ଯସ୍ଯ ଵର୍ତୁଲଂ ଜ୍ଞେଯଂ ଶୂଦ୍ରସ୍ଯାଭ୍ଯାଭ୍ଯୁକ୍ଷଣଂ ଭଵେତ୍
ବୈଶ୍ୟ ପାଇଁ ବୃତ୍ତାକାର ମଣ୍ଡଳ ହେବା ଉଚିତ; ଶୂଦ୍ର ପାଇଁ ମଣ୍ଡଳରେ ଜଳ ଛିଟିବା ଦରକାର।
ଆତ୍ମାନଂ ଵା ନିଯୁଞ୍ଜୀତ ନ ଵିପ୍ରଂ ଵେଦଵର୍ଜିତମ୍
ନିଜକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଯାଞ୍ଚିତ, କିନ୍ତୁ ବେଦ ଜ୍ଞାନ ନଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଯଥାଵଦର୍ଚନଂ କୁର୍ଯାତ୍ସ୍ମରନ୍ନାରାଯଣଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ଯଥାଯଥିକ ଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର, ସେଥିରେ ନାରାୟଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଅପହତା ଇତ୍ଯୃଚା ଵୈ କର୍ତ୍ତା ତୁ ଵିକିରେତ୍ତିଲାନ୍
‘ଅପହତା’ ମନ୍ତ୍ର ପଠିବା ସମୟରେ, କର୍ତ୍ତା ତିଳ ବିକିରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଦତ୍ତ୍ଵେତି ଭୂଯୋ ଦଦ୍ଯଚ୍ଚ ଦୈଵେ କ୍ଷଣପ୍ରତୀକ୍ଷଣମ୍
ଦେଇ ହେଲେ, ପୁଣି ଦେବା ଉଚିତ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିବ୍ୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ଦରକାର।
ଅନ୍ନଦାନେ ଚତୁର୍ଥୀ ସ୍ଯାଚ୍ଛେଷାଃ ସଂପୁଦ୍ଧଯଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଅନ୍ନଦାନରେ ଚତୁର୍ଥ ଭାଗ ଦେବା ନିୟମ; ଅନ୍ୟ ଭାଗଗୁଡିକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ତତ୍ପାତ୍ରେ ସେଚଯେତ୍ତୋଯଂ ଶନ୍ନୋଦେଵୀତ୍ଯୃଚା ତତଃ
ସେ ପାତ୍ରରେ ‘ଶନ୍ନୋ ଦେବୀ’ ମନ୍ତ୍ର ପଠି ଜଳ ଢେଳିବା ଉଚିତ।
ଆଵାହଯେତ୍ତତୋ ଦେଵାନ୍ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାଃସ ଇତ୍ଯୃଚା
ତାପରେ ‘ବିଶ୍ୱେ ଦେବାଃ’ ମନ୍ତ୍ର ପଠି ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଗନ୍ଧୈଶ୍ଚ ପତ୍ରପୁଷ୍ପୈଶ୍ଚ ଧୂପୈର୍ଦୀପୈର୍ଯଜେତ୍ତତଃ
ତାପରେ ସୁଗନ୍ଧ, ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ତିଲସଂଯୁକ୍ତଦର୍ଭୈଶ୍ଚ ଦଦ୍ଯାତ୍ତେଷାଂ ସଦାସନମ୍
ତିଳ ମିଶିତ ଦର୍ଭା ଦ୍ୱାରା ସଦା ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଆସନ ଦେବା ଉଚିତ।
ଶନ୍ନୋଦେଵ୍ଯା ଜଲଂ କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ତିଲୋସୀତି ତିଲାନ୍କ୍ଷଘିପେତ୍
‘ଶନ୍ନୋ ଦେବୀ’ ମନ୍ତ୍ରରେ ଜଳ ଛିଟିବା ପରେ, ‘ତିଳୋସି’ ବୋଲି ତିଳ ବିକିରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଯା ଦିଵ୍ଯା ଇତି ମନ୍ତ୍ରେଣ ଦଦ୍ଯାଦର୍ଘ୍ଯଂ ଚ ପୂର୍ଵଵତ୍
‘ଯା ଦିବ୍ୟା’ ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂର୍ବ ଭଳି ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଵାସୋର୍ଭିଭୂଷଣୈଶ୍ଵୈଵ ଯଥାଵିଭଵମର୍ଚଯେତ୍
ଏକା ଅବସ୍ଥାନୁସାରେ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଅଗ୍ନୌ କରିଷ୍ଯ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତେଭ୍ଯୋ ଽନୁଜ୍ଞାଂ ସମାହରେତ୍
‘ଅଗ୍ନିରେ କରିବି’ ବୋଲି କହି, ସେମାନଙ୍କର ଅନୁମତି ନେବା ଉଚିତ।
କୁରୁଷ୍ଵ କ୍ରିଯତାଂ ଵେତି କୁର୍ଵିତି ବ୍ରୂଯୁରେଵ ଚ
ସେମାନେ ‘କର, କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉ’ କିମ୍ବା ‘କର’ ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ।
ସାମାଯ ଚ ପିତୃମତେ ସ୍ଵଧା ନମ ଇତୀରଯେତ୍
ସାମନ୍ତି ପିତୃମତେ ‘ସ୍ୱଧା ନମଃ’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସ୍ଵାହାନ୍ତେନାପି ଵା ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଜୁହୁଯାତ୍ପିତୃଯଜ୍ଞଵତ୍
‘ସ୍ୱାହା’ ଶବ୍ଦରେ ସମାପ୍ତ କରି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜଣେ ପିତୃଯଜ୍ଞ ଭଳି ଅହୁତି ଦେବା ଉଚିତ।
ଅଗ୍ନ୍ଯଭାଵେ ତୁ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ପାଣୌ ହୋମୋ ଵିଧୀଯତେ
ଯଦି ଅଗ୍ନି ନାହିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ହାତରେ ହୋମ କରିବା ନିୟମ।
ନହ୍ଯଗ୍ନିର୍ଦୂରଗଃ କାର୍ଯଃ ପାର୍ଵଣେ ସମୁପସ୍ଥୈତେ
ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଉପସ୍ଥିତ ହେବାବେଳେ ଅଗ୍ନିକୁ ଦୂରରୁ ଆଣିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଯଦ୍ଯାଗ୍ନିର୍ଦୂରଗୋ ଵିପ୍ର ପାର୍ଵଣେ ସମୁପସ୍ଥିତେ
ଯଦି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଉପସ୍ଥିତ ହେବାବେଳେ ଅଗ୍ନି ଦୂରରେ ଅଛି—
କ୍ଷଯାହେ ଚୈଵ ସଂପ୍ରାତ୍ପେ ସ୍ଵସ୍ଯାଗ୍ନିର୍ଦୂରଗୋ ଯଦି
ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ତିମ ସମୟ ଆସେ, ନିଜ ଅଗ୍ନି ଦୂରେ ଥାଏ,
ଉପାସନାନ୍ଗୌ ଦୂରସ୍ଥେ ସମୀପେଭ୍ରାତରି ସ୍ଥୈତେ
ଉପାସନା ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ଦୂରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିକଟରେ ଭାଇ ଥିଲେ,