ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିଵିହୀନଶ୍ଚ ଶିଵଭକ୍ତିପରାଡ୍ମୁଖଃ
ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତି ନଥିବା, ଶିବ ଭକ୍ତିରୁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇଥିବା—
ସ୍ମୃତିଵିକ୍ରଯିଣଶ୍ଚୈଵ ମନ୍ତ୍ରଵିକ୍ରଯିଣସ୍ତଥା
ସ୍ମୃତି ବିକ୍ରୟ କରୁଥିବା, ମନ୍ତ୍ର ବିକ୍ରୟ କରୁଥିବା—
ଵେଦନିନ୍ଦାପରଶ୍ଚୈଵ ଗ୍ରାମାପଣ୍ଯପ୍ରଦାହକଃ
ଯେଉଁମାନେ ବେଦକୁ ଉପେକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଗ୍ରାମ କିମ୍ବା ବଜାରରୁ ସାମଗ୍ରୀ ଦେଇଦିଅନ୍ତି,
କୂଟଯୁକ୍ତିରତଶ୍ଚୈଵ ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ଵର୍ଜ୍ଯାଃ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ଯେଉଁମାନେ ଠକା ଚାଳ ରେ ଲିପ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ସାବଧାନ ଭାବେ ବଞ୍ଚିତ ହେବା ଉଚିତ।
ନିମନ୍ତ୍ରିତୋ ଭଵେଦ୍ଵିପ୍ରୋ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଦିଆଯିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣେ ଉପବ୍ରତ ଏବଂ ନିଜେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଥିବା ହେବା ଦରକାର।
ନିମନ୍ତ୍ରଯେଦ୍ଦ୍ଵିଜଂ ପ୍ରାଜ୍ଞଂ ଦର୍ଭପାଣିର୍ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଦର୍ଭା ଗ୍ରାସ ଧରିଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ ଦ୍ୱିଜ ଏବଂ ନିଜେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଥିବା ଜଣେ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସମାଚରେଦ୍ଵିଦ୍ଵାନ୍କାଲେ କୁତପସଂଜ୍ଞିତେ
ବିଦ୍ୱାନ ଲୋକେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କୁଟପ ନାମକ ସମୟରେ କରିବା ଉଚିତ।
ସ କାଲଃ କୁତପସ୍ତତ୍ର ପିତୄଣାଂ ଦତ୍ତମକ୍ଷଯମ୍
ସେ ସମୟକୁ କୁଟପ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି ସମୟରେ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ତାହା ଅବିନାଶୀ ହୁଏ।
ତତ୍କାଲ ଏଵ ଦାତଵ୍ଯଂ କଵ୍ଯଂ ତସ୍ମାଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମୈଃ
ଏହି ଦିନ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।
ରାକ୍ଷସଂ ତଦ୍ଧି ଵିଜ୍ଞେଯଂ ପିତୄଣାଂ ନୋପତିଷ୍ଟତି
ଏହାକୁ ରାକ୍ଷସୀ ବୋଲି ଜଣାଯିବା ଉଚିତ; ଏହା ପିତୃମାନଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚେ ନାହିଁ।
ଦାତା ନରକମାନ୍ପୋତି ଭୋକ୍ତା ଚ ନରକଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଦାନକାରୀ ନରକକୁ ଯାଏ, ଏବଂ ଭୋଗକାରୀ ମଧ୍ୟ ନରକକୁ ଯାଏ।
ଵିଦ୍ଧାପରାହ୍ନି କାଯାଂ ତୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କାର୍ଯଂ ଵିଜାନତା
ଯେଉଁମାନେ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦିନ ଭାଗିଗଲା ପରେ ବିକାଳରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।
ପୂର୍ଵା କ୍ଷଯେ ତୁ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯା ଵୃଦ୍ଵୌ କାର୍ଯା ତଥୋତ୍ତରା
ପୂର୍ବ ତିଥି ଶେଷ ହେଲେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ, ଦୁଇ ତିଥି ମଧ୍ୟ ଲାଗିବା ଦରକାର।
ତିଥିଃ ସାଯାହ୍ନଗା ଯତ୍ର ପରା କାଵ୍ଯସ୍ଯ ଵିଶ୍ରୁତା
ଯେଉଁ ତିଥି ସାଂଝ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଏ, ସେହି ସମୟ ଦାନ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୋଲି ଖ୍ୟାତ।
ନୈତନ୍ମତଂ ହି ସର୍ଵେଷାଂ କାଵ୍ଯଦାନେ ମୁନୀଶ୍ଵର
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କ ମତ ନୁହେଁ ଦାନ ପାଇଁ।
ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ତେଭ୍ଯୋ ଽନୁଜ୍ଞାଂ ସମାହରେତ୍
ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ମନ ରଖି, ସେମାନଙ୍କର ଅନୁମତି ନେବା ଉଚିତ।
ଉଭୌ ଚ ଵିଶ୍ଵେଦେଵାର୍ଥଂ ପିଘତ୍ରର୍ଥଂ ତ୍ରୀନ୍ଯଥାଵିଧି
ବିଶ୍ୱଦେବ ଏବଂ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ତିନିଟି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର।
ଶ୍ରାଦ୍ଧାର୍ଥଂ ସମନୁଜ୍ଞାତଃ କାରଯେନ୍ମଣ୍ଡଲଦ୍ଵଯମ୍
ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅନୁମତି ମିଳିଲା ପରେ, ଦୁଇଟି ମଣ୍ଡଳ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ।
ଵୈଶ୍ଯସ୍ଯ ଵର୍ତୁଲଂ ଜ୍ଞେଯଂ ଶୂଦ୍ରସ୍ଯାଭ୍ଯାଭ୍ଯୁକ୍ଷଣଂ ଭଵେତ୍
ବୈଶ୍ୟ ପାଇଁ ବୃତ୍ତାକାର ମଣ୍ଡଳ ହେବା ଉଚିତ; ଶୂଦ୍ର ପାଇଁ ମଣ୍ଡଳରେ ଜଳ ଛିଟିବା ଦରକାର।
ଆତ୍ମାନଂ ଵା ନିଯୁଞ୍ଜୀତ ନ ଵିପ୍ରଂ ଵେଦଵର୍ଜିତମ୍
ନିଜକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଯାଞ୍ଚିତ, କିନ୍ତୁ ବେଦ ଜ୍ଞାନ ନଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଯଥାଵଦର୍ଚନଂ କୁର୍ଯାତ୍ସ୍ମରନ୍ନାରାଯଣଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ଯଥାଯଥିକ ଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର, ସେଥିରେ ନାରାୟଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଅପହତା ଇତ୍ଯୃଚା ଵୈ କର୍ତ୍ତା ତୁ ଵିକିରେତ୍ତିଲାନ୍
‘ଅପହତା’ ମନ୍ତ୍ର ପଠିବା ସମୟରେ, କର୍ତ୍ତା ତିଳ ବିକିରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଦତ୍ତ୍ଵେତି ଭୂଯୋ ଦଦ୍ଯଚ୍ଚ ଦୈଵେ କ୍ଷଣପ୍ରତୀକ୍ଷଣମ୍
ଦେଇ ହେଲେ, ପୁଣି ଦେବା ଉଚିତ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିବ୍ୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ଦରକାର।
ଅନ୍ନଦାନେ ଚତୁର୍ଥୀ ସ୍ଯାଚ୍ଛେଷାଃ ସଂପୁଦ୍ଧଯଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଅନ୍ନଦାନରେ ଚତୁର୍ଥ ଭାଗ ଦେବା ନିୟମ; ଅନ୍ୟ ଭାଗଗୁଡିକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ତତ୍ପାତ୍ରେ ସେଚଯେତ୍ତୋଯଂ ଶନ୍ନୋଦେଵୀତ୍ଯୃଚା ତତଃ
ସେ ପାତ୍ରରେ ‘ଶନ୍ନୋ ଦେବୀ’ ମନ୍ତ୍ର ପଠି ଜଳ ଢେଳିବା ଉଚିତ।
ଆଵାହଯେତ୍ତତୋ ଦେଵାନ୍ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାଃସ ଇତ୍ଯୃଚା
ତାପରେ ‘ବିଶ୍ୱେ ଦେବାଃ’ ମନ୍ତ୍ର ପଠି ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଗନ୍ଧୈଶ୍ଚ ପତ୍ରପୁଷ୍ପୈଶ୍ଚ ଧୂପୈର୍ଦୀପୈର୍ଯଜେତ୍ତତଃ
ତାପରେ ସୁଗନ୍ଧ, ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ତିଲସଂଯୁକ୍ତଦର୍ଭୈଶ୍ଚ ଦଦ୍ଯାତ୍ତେଷାଂ ସଦାସନମ୍
ତିଳ ମିଶିତ ଦର୍ଭା ଦ୍ୱାରା ସଦା ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଆସନ ଦେବା ଉଚିତ।
ଶନ୍ନୋଦେଵ୍ଯା ଜଲଂ କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ତିଲୋସୀତି ତିଲାନ୍କ୍ଷଘିପେତ୍
‘ଶନ୍ନୋ ଦେବୀ’ ମନ୍ତ୍ରରେ ଜଳ ଛିଟିବା ପରେ, ‘ତିଳୋସି’ ବୋଲି ତିଳ ବିକିରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଯା ଦିଵ୍ଯା ଇତି ମନ୍ତ୍ରେଣ ଦଦ୍ଯାଦର୍ଘ୍ଯଂ ଚ ପୂର୍ଵଵତ୍
‘ଯା ଦିବ୍ୟା’ ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂର୍ବ ଭଳି ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।