ଏତେନୈଵ କୃତାର୍ଥୋ ଽସ୍ମି ଜନାର୍ଦନ ଜଗଦ୍ଧରୋ
'ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲି, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଜଗତ୍ଧାରୀ।'
ତତ୍ପଦେ ପରମଂ ଯାନ୍ନି ତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କିଷୁନାଚ୍ଯୁତ
'ତୁମକୁ ଦେଖି ଯେଉଁ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ—'
ମଦୃର୍ଶନଂ ହି ଵିଫଲଂ ନ କଦାଚିଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି
'ମୋର ଏହି ଦର୍ଶନ କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ ନାହିଁ।'
ତଦେଵ ପାଲଯିଷ୍ଯାମି ମଜ୍ଜନୋ ନାନୃତଂ ଵଦେତ୍
'ଏହି କଥାକୁ ମୁଁ ରକ୍ଷା କରିବି; ମୋ ଲୋକମାନେ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହନ୍ତି ନାହିଁ।'
ସମସ୍ତଗୁଣସଂଯୁକ୍ତୋ ଦୀର୍ଘଜୀଵୀ ସ୍ଵରୁପଵାନ୍
ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଭରପୂର, ଦୀର୍ଘଆୟୁ, ନିଜ ରୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ।
ମଯି ତୁଷ୍ଟେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ କିମସାଧ୍ଯଂ ଜଗତ୍ରଯେ
ମୁଁ ଖୁସି ହେଲେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ତିନି ଜଗତରେ କଣ ଅସମ୍ଭବ?
ଅନ୍ତର୍ଦଧେ ମୃକଣ୍ଡୁଶ୍ଚ ତପସଃ ସମଵର୍ତତ
ମୃକଣ୍ଡୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ତପସ୍ୟାରୁ ହାଟିଗଲେ।
କିଂ ଚକାର ଚ ତଦ୍ବ୍ରୁହି ହରିର୍ଭାର୍ଗଵଵଂଶଜଃ
ତାପରେ ଭାର୍ଗବ ବଂଶର ହରି କଣ କଲେ, ମୋତେ କୁହ।
ଅପଶ୍ଯଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵୀଂ ମାଯାଂ ଚିରଞ୍ଜୀଵ୍ଯସ୍ଯ ସଂପ୍ଲଵେ
ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ମାନ୍ୟଙ୍କ ବନ୍ୟାବେଳେ ବୈଷ୍ଣବ ମାୟାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିସମାଯୁକ୍ତାଂ ମାର୍କୁଣ୍ଡେଯମୁନିଂ ପ୍ରତି
ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ଏକତା, ସେଇ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ମୁନିଙ୍କ ପାଇଁ।
ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯମକରୋଦ୍ଧୃଷ୍ଟଃ ଶାନ୍ତୋ ଦାନ୍ତଃ କୃତାର୍ଥକଃ
ସେ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାରେ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ଶାନ୍ତ, ନିୟମିତ ଏବଂ ସଫଳ।
ମନସା ଵଚସା ଚାପି ଦେହେନ ଚ ପତିଵ୍ରତା
ମନ, କଥା ଓ ଦେହରେ ସେ ପତିପରାୟଣ ଥିଲେ।
ରୁଷୁଵେ ଦଶମାସାନ୍ତେ ପୁତ୍ରଂ ତେଜସ୍ଵିନାଂ ପରମ୍
ଦଶମାସ ଶେଷରେ ସେ ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଜାତକଂ କାରଯାମାସ ମଙ୍ଗଲଂ ଵିଧିପୂର୍ଵକମ୍
ସେମାନେ ବିଧିମତ ଭାବେ ମଙ୍ଗଳ ଜନ୍ମଉତ୍ସବ କରିଲେ।
ତତସ୍ତୁ ପଞ୍ଚମେ ଵର୍ଷେ ଉପନୀଯ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ପଞ୍ଚମ ବର୍ଷରେ ଅନନ୍ଦରେ ଉପନୟନ କରାଗଲା।
ନମସ୍କାର୍ଯା ଦ୍ଵିଜାଃ ପୁତ୍ର ସଦାଦୃଷ୍ଟା ଵିଧାନତଃ
ପୁଅ, ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନେ ସଦା ବିଧିମତ ଭାବେ ସମ୍ମାନ ଦେଖାଯିବା ଉଚିତ।
ଵୈଦିକଂ କର୍ମ ତର୍ତଵ୍ଯଂ ଵେଦାଧ୍ଯଯନପୂର୍ଵକମ୍
ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ ପରେ ବେଦିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର।
ନିଷିଦ୍ଧଂ ଵର୍ଜନୀଯଂ ସ୍ଯାଦୃଷ୍ଟସଂଭାଷଣାଦିକମ୍
ଯାହା ନିଷିଦ୍ଧ, ଯେପରିକି ଅନୁଚିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।
ନ ଦ୍ଵେଷଃ କସ୍ଯଚିତ୍କାର୍ଯଃ ସର୍ଵେଷାଂ ହିତମାଚରେତ୍
କାହା ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସବୁଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କାମ କରିବା ଦରକାର।
ଏଵଂ ପିତ୍ରା ସମାଦିଷ୍ଟୋ ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପଦେଶ ପାଇଲେ ମହାମୁନି ମାର୍କଣ୍ଡେୟ।
ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ମହାଭାଗୋ ଦଯାଵାନ୍ଧର୍ମଵତ୍ସଲଃ
ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଦୟାଳୁ ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ।
ଵଶୀଂ ଶାନ୍ତୋ ମହାଜ୍ଞାନୀ ସର୍ଵତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥକୋଵିଦଃ
ସେ ନିୟମିତ, ଶାନ୍ତ, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ଅର୍ଥ ଜାଣିଥିବା।
ଆରାଧିତୋ ଜଗନ୍ନାଥୋ ମାକ୍ରଣ୍ଡେଯେନ ଧୀମତା
ବିଦ୍ୱାନ୍ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ନାଥଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା।
ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ମୁନିସ୍ତସ୍ମାନ୍ନାରାଯଣ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଏହି କାରଣରୁ, ସେହି ମୁନି ମାର୍କଣ୍ଡେୟଙ୍କୁ ନାରାୟଣ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ଜଗତ୍ଯେକାର୍ଣଵୀଭୂତେ ସ୍ଵପ୍ରଭାଵଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଃ
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଏକ ମହାସାଗର ହେଇଗଲା, ତେବେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନିଜ ଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ମୃକଣ୍ଡୁତନଯୋ ଧୀମାନ୍ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିସମନ୍ଵିତଃ
ମୃକଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ଭରିପୁରା ଥିଲେ।
ମାର୍କଣ୍ଡେଯଃ ସ୍ଥିତସ୍ତାଵଦ୍ଯାଵଚ୍ଛେତେ ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ସେଠାରେ ରହିଲେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହରି ନିଜେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ।
ଦଶଭିଃ ପଞ୍ଚଭିଶ୍ଚୈଵ ନିମେଷୈଃ ପରିକୀର୍ତିତା
ଦଶ ଓ ପାଞ୍ଚଟି ଆଖି ଝପକାଣିକୁ ଏହାର ମାପ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତତ୍ରିଂଶତୋ କ୍ଷଣୋ ଜ୍ଞେଯସ୍ତୈଃ ପଙ୍ଭର୍ଘଟିକା ସ୍ମୃତା
ଏମିତି ତିରିଶଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ଏକ ଘଟିକା ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ତ୍ରିଂଶଦ୍ଦିନେର୍ଭଵେନ୍ଯାସଃ ପକ୍ଷଦ୍ଵିତଯସଂଯୁତଃ
ତିରିଶଟି ଦିନ ଏବଂ ଦୁଇଟି ପକ୍ଷ ମିଶି ଏକ ମାସ ହୁଏ।