ଯଦା ମନସି ଵୈରାଗ୍ଯଂ ଜାତଂ ସର୍ଵେଷୁ ଵସ୍ତୁଷୁ
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ପ୍ରତି ମନରେ ବିରାଗ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ,
ଵେଦାନ୍ତାଭ୍ଯାସନିରତଃ ଶାନ୍ତୋ ଦାନ୍ତୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ସେ ବେଦାନ୍ତ ଅଭ୍ୟାସରେ ଲିନ ରହେ, ଶାନ୍ତ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଜୟୀ।
ଶମାଦିଗୁଣସଂଯୁକ୍ତଃ କାମକ୍ରୋଧଵିଵର୍ଜିତଃ
ଶମ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଶୁଭିତ, ଇଚ୍ଛା ଓ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ।
ସମଃ ଶତ୍ରୌ ଚ ମିତ୍ରେ ଚ ତଥା ମାନାପମାନଯୋଃ
ଶତ୍ରୁ ଓ ମିତ୍ର ପ୍ରତି ସମଭାବ ରଖେ, ମାନ ଓ ଅପମାନରେ ମଧ୍ୟ ସମ।
ଭୈକ୍ଷେଣ ଵର୍ତ୍ତଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ ନୈକାନ୍ନାଦୀଭଵେଦ୍ଯତିଃ
ସେ ସଦା ଭିକ୍ଷା ଉପରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରେ, କେବଳ ଏକ ଘରରୁ ଖାଇ ନଥାଏ।
ଵିଵାଦରହିତେ ଚୈଵ ଭିକ୍ଷାର୍ଥଂ ପର୍ଯଟେଦ୍ଯତିଃ
ଯେଉଁଠାରେ କିଛି ବିବାଦ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ଘୁଞ୍ଚିବା ଉଚିତ।
ଜପେଚ୍ଚ ପ୍ରଣଵଂ ନିତ୍ଯଂ ଜିତାତ୍ମା ଵିଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ସେ ସଦା ପ୍ରଣବ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରେ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଜୟୀ।
ନ ତସ୍ଯ ନିଷ୍କୃତିର୍ଦ୍ଦଷ୍ଟା ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତାଯୁତୈରପି
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଦେଇ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ମୁକ୍ତି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ନାହିଁ।
ସ ଚଣ୍ଡାଲସମୋ ଜ୍ଞେଯୋ ଵର୍ଣାଶ୍ରମଵିଗର୍ହିତଃ
ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ସମାନ ଭାବରେ ଗଣ୍ୟ, ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମରେ ନିନ୍ଦିତ।
ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ରଂ ନିର୍ମମଂଶାନ୍ତଂ ମାଯାତୀତମମତ୍ସରମ୍
ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ, ମୋର ଭାବରୁ ମୁକ୍ତ, ଶାନ୍ତ, ମାୟାରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ, ଇର୍ଷ୍ୟା ନଥିବା।
ଜ୍ଞାନସ୍ଵରୁପମମଲଂ ପରଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ସନାତନମ୍
ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ, ନିର୍ମଳ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ଚିରନ୍ତନ ଆଲୋକ।
ନିର୍ଗୁଣଂ ପରମଂ ଧ୍ଯାଯେଦାତ୍ମାନଂ ପରତଃ ପରମ୍
ସେ ନିର୍ଗୁଣ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ।
ସହସ୍ରଶୀର୍ଷଂ ଦେଵଂ ଚ ସଦା ଧ୍ଯାଯେଜ୍ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଜୟୀ ହୋଇ, ସେ ସଦା ସହସ୍ରଶୀର୍ଷ ଦେବତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ।
ସ ଯାତି ପରମାନନ୍ଦଂ ପରଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ସନାତନମ୍
ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଚିରନ୍ତନ ଆଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ସ ଯାତି ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ନ ଶୋଚଯତି
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିଗରେ ପହଞ୍ଚିଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଗଲା ପରେ କେହି ଦୁଃଖ କରିବାକୁ ପଡ଼େନି।
ନାରାଯଣପରା ଯାନ୍ତି ତଦ୍ଵିଷ୍ଣଃ ପରମଂ ପଦମ୍
ଯେମାନେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିବାସକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଯଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅଧଃ ଶାଯୀ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ନିଶି ଵିପ୍ରାନ୍ନିମନ୍ତ୍ରଯେତ୍
ଯିଏ ଭୂମିରେ ଶୁଏ, ନିର୍ମଳ ଜୀବନ ଅନୁସରଣ କରେ, ଏବଂ ରାତିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରେ—
ରତ୍ଯୋଷଧିପରାନ୍ନାନି ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ତ୍ତାଵିଵର୍ଜଯେତ୍
ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ରାତିରେ ଜନାନୀଙ୍କ ତିଆରି କରା ଖାଦ୍ୟ ଓ ଔଷଧ ଖାଇବାକୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ତ୍ତା ଚ ଭୋକ୍ତା ଚ ଦିଵାସ୍ଵାପଂ ଚ ଵର୍ଜଯେତ୍
ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରୁଥିବା ଓ ଖାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦିନରେ ଶୁଏବାକୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାମଵାନ୍ପୋତି ନରକଂ ଚାପି ଗଚ୍ଛତି
ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରିଛି କିମ୍ବା ଅପବିତ୍ର ହୋଇଛି, ସେ ନରକକୁ ଯାଏ।
ଯଥାସ୍ଵାଚାରନିରତଂ ପ୍ରଶାନ୍ତଂ ସତ୍କୁଲୋଦ୍ବଗଵମ୍
ଯିଏ ନିଜ ଆଚରଣରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ଶାନ୍ତ ଓ ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେ ଉଚିତ।
ତ୍ରିମଧୁତ୍ରିସୁପର୍ଣଜ୍ଞଂ ସର୍ଵଭୂତଦଯାପରମ୍
ତିନି ପ୍ରକାର ମଧ ଓ ତିନି ପ୍ରକାର ଚାଉଳ ବିଷୟରେ ଜଣା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଦୟାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବା ଉଚିତ।
ଵେଦାନ୍ତତତ୍ତ୍ଵସଂପନ୍ନଂ ସର୍ଵଲୋକହିତେ ରତମ୍
ଯିଏ ବେଦାନ୍ତର ସତ୍ୟ ଅର୍ଥରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭଲରେ ଲାଗି ରହେ।
ପରୋପଦେଶନିରତଂ ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରକଥନୈସ୍ତଥା
ଯିଏ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥାଏ ଓ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ବିଷୟରେ କଥା ହୁଏ।
ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ଵର୍ଜ୍ଯାନ୍ମଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶୃଣୁ ତାନ୍ମୁସମାହିତଃ
ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ କେଉଁମାନେ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ, ଏହା ମୁଁ ଏବେ କହିବି; ଏହା ଆଗ୍ରହରେ ଶୁଣ।
କୁଷ୍ଟୀ ଚ କୁନଖୀ ଚୈଵ ଲଂବକର୍ଣଃ କ୍ଷତଵ୍ରତଃ
କୁଷ୍ଟରୋଗୀ, ବିକୃତ ନଖ ଥିବା, ଲମ୍ବା କାନ ଥିବା, ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା—
କୁଵାଦୀ ପରିର୍ଵତ୍ତା ଚ ତଥା ଦେଵଲକଃ ଖଲଃ
ଖରାପ କଥା କହୁଥିବା, ମନ ବଦଳାଇଥିବା, ଦେବଳର ସେବକ, ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତି—
ଅସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରାଭିନିରତଃ ପରାନ୍ନନିଗତସ୍ତଥା
ଅସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଲାଗିଥିବା, ଅନ୍ୟର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିବା—
କୁଣ୍ଡଶ୍ଚ ଗୋଲକଶ୍ଚୈଵ ହ୍ଯଯାଜ୍ଯାନାଂ ଚ ଯାଜକଃ
ଟାକୁଆ ଥିବା, ଗୋଲାକା ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଏବଂ ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ବିଦିପ୍ର କରୁଥିବା—