ଜଲାନ୍ନକନ୍ଦମୂଲୈର୍ଵା ଗୃହଦାନେନ ଚାର୍ଚଯେତ୍
ପାଣି, ପକାଖାଦ୍ୟ, ମୂଳ ଓ ଫଳ, କିମ୍ବା ଘରରୁ ଦାନ ଦେଇ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ।
ସତସ୍ମୈଦୁଷ୍କୃତଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁଣ୍ଯମାଦାଯ ଗଚ୍ଛତି
ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଦାନ ଦେଇ, ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦେଇ ନିଜେ ପୁଣ୍ୟ ନେଇ ଚାଲିଯାଏ।
ଵିପଶ୍ଚିତୋ ଽତିଥିଂ ପ୍ରାହୁର୍ଵିଷ୍ଣୁଵତ୍ତଂ ପ୍ରପୂଜଯେତ୍
ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି ଅତିଥିକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରି ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଅନ୍ନାଦ୍ଯୈଃ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଵିପ୍ରପିତୄନୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ତର୍ପଯେତ୍
ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଦେଇ ତୃପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ।
କୁର୍ଯାଦହରହସ୍ତସ୍ମାତ୍ପଞ୍ଚଯଜ୍ଞାନ୍ପ୍ରଯନ୍ତତଃ
ଏହିପରି ଦିନେଦିନେ ପଞ୍ଚ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ନୃପଜ୍ଞୋ ବ୍ରହ୍ମଯଜ୍ଞଶ୍ଚ ପଞ୍ଚଯଜ୍ଞାନ୍ପ୍ରଚକ୍ଷତେ
ରାଜା ଓ ବ୍ରହ୍ମ ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ପଞ୍ଚ ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟରେ ଗଣାଯାଏ।
ଦ୍ଵିଜାନାଂ ଭୋଜ୍ଯମଶ୍ରୀ ଯାତ୍ପାତ୍ରଂ ନୈଵ ପରିତ୍ଯଜେତ୍
ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଥିବା ପାତ୍ର ଧନ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଛାଡିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ମୁଖେନ ଵମିତଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ସୁରାପୀତ୍ଯୁଚ୍ଯତେ ବୁଧୈଃ
ମୁହଁରୁ ବାନ୍ତି ହୋଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ମଦ ପରି ଅଶୁଦ୍ଧ କହନ୍ତି।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଲଵଣଂ ଚୈଵ ଗୋମାଂସଶୀତି ଗଦ୍ଯତେ
ସିଧାସିଧି ଲୁଣ ଓ ଗୋମାଂସ ଦୁଇଁଟି ଅଶୁଦ୍ଧ ବୋଲି କହାଯାଏ।
ଶବ୍ଦ ନ କାରଯେଦ୍ଵିପ୍ରସ୍ତଂ କୁର୍ଵନ୍ନାରକୀ ଭଵେତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଶବ୍ଦ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହା କଲେ ନରକକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼େ।
ଅମୃତୋପସ୍ତରଣମସି ଅପୋଶାନଂ ଭୁଜେଃ ପୁରଃ
ତୁମେ ଅମୃତର ଆବରଣ; ଭୋଜନ ପୂର୍ବରୁ ପାଣି ପିଇବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାଣାଦ୍ଯା ଆହୁତୀର୍ଦତ୍ତ୍ଵାଚମ୍ଯ ଭୋଜନମାଚରେତ୍
ପ୍ରଥମ ଆହୁତି ଦେଇ ଓ ପାଣି ପିଇ ଭୋଜନ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ।
ରାତ୍ରାଵପି ଯଥାଶକ୍ତି ଶଯନାସନଭୋଜନୈଃ
ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ଯେତେ ସମ୍ଭବ, ଶୟନ, ଆସନ ଓ ଭୋଜନ ଦେଇବା ଉଚିତ।
ଯଦାଽଚାରପରିତ୍ଯାଗୀ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତୀ ତଦା ଭଵେତ୍
ଯେତେବେଳେ ଆଚାର ଛାଡିଦିଏ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ।
ପୁତ୍ରେଷୁ ଭାର୍ଯାଂ ନିଃକ୍ଷିପ୍ଯ ଵନଂ ଗଚ୍ଛେତ୍ସହୈଵ ଵା
ପୁଅମାନେ ପାଖରେ ଜନାନୀକୁ ଭରସା କରି, ସେ ଏକା କିମ୍ବା ସହ ଜନାନୀ ସହିତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ଅଧଃ ଶାଯୀ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ପଞ୍ଚଯଜ୍ଞପରାଯଣଃ
ପୃଥିବୀରେ ଶୋଇ, ନିର୍ଯାତିକୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ପଞ୍ଚ ଯଜ୍ଞରେ ଲଗ୍ନ ରହିବା ଉଚିତ।
ଦଯାଵାନ୍ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ନାରାଯଣପରାଯଣଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ ହୋଇ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ଭଜନ କରେ।
ଅଷ୍ଟୌ ଗ୍ରାସାଂଶ୍ଚ ଭୁଞ୍ଜୀତ ନ କୁର୍ଯାଦ୍ରାତ୍ରିଭୋଜନମ୍
ସେ ଦିନକୁ ଅଠଟି ମୁଠା ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ, ରାତିରେ ଖାଇବା ନିଷେଧ କରେ।
ଵ୍ଯଵାଯଂ ଵର୍ଜଯେଚ୍ଚୈଵ ନିଦ୍ରାଲସ୍ଯେ ତଥୈଵ ଚ
ସେ ଯୌନ କ୍ରିୟାରୁ ବିରତ ରହେ, ଏବଂ ଘୁମ ଓ ଆଳସ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରେ।
ଵାନପ୍ରସ୍ଥଃ ପ୍ରକୁର୍ଵୀତ ତପଶ୍ଚାନ୍ଦ୍ରାଯଣାଦିକମ୍
ବନବାସୀ ଲୋକ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ଓ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯଦା ମନସି ଵୈରାଗ୍ଯଂ ଜାତଂ ସର୍ଵେଷୁ ଵସ୍ତୁଷୁ
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ପ୍ରତି ମନରେ ବିରାଗ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ,
ଵେଦାନ୍ତାଭ୍ଯାସନିରତଃ ଶାନ୍ତୋ ଦାନ୍ତୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ସେ ବେଦାନ୍ତ ଅଭ୍ୟାସରେ ଲିନ ରହେ, ଶାନ୍ତ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଜୟୀ।
ଶମାଦିଗୁଣସଂଯୁକ୍ତଃ କାମକ୍ରୋଧଵିଵର୍ଜିତଃ
ଶମ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଶୁଭିତ, ଇଚ୍ଛା ଓ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ।
ସମଃ ଶତ୍ରୌ ଚ ମିତ୍ରେ ଚ ତଥା ମାନାପମାନଯୋଃ
ଶତ୍ରୁ ଓ ମିତ୍ର ପ୍ରତି ସମଭାବ ରଖେ, ମାନ ଓ ଅପମାନରେ ମଧ୍ୟ ସମ।
ଭୈକ୍ଷେଣ ଵର୍ତ୍ତଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ ନୈକାନ୍ନାଦୀଭଵେଦ୍ଯତିଃ
ସେ ସଦା ଭିକ୍ଷା ଉପରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରେ, କେବଳ ଏକ ଘରରୁ ଖାଇ ନଥାଏ।
ଵିଵାଦରହିତେ ଚୈଵ ଭିକ୍ଷାର୍ଥଂ ପର୍ଯଟେଦ୍ଯତିଃ
ଯେଉଁଠାରେ କିଛି ବିବାଦ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ଘୁଞ୍ଚିବା ଉଚିତ।
ଜପେଚ୍ଚ ପ୍ରଣଵଂ ନିତ୍ଯଂ ଜିତାତ୍ମା ଵିଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ସେ ସଦା ପ୍ରଣବ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରେ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଜୟୀ।
ନ ତସ୍ଯ ନିଷ୍କୃତିର୍ଦ୍ଦଷ୍ଟା ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତାଯୁତୈରପି
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଦେଇ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ମୁକ୍ତି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ନାହିଁ।
ସ ଚଣ୍ଡାଲସମୋ ଜ୍ଞେଯୋ ଵର୍ଣାଶ୍ରମଵିଗର୍ହିତଃ
ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ସମାନ ଭାବରେ ଗଣ୍ୟ, ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମରେ ନିନ୍ଦିତ।
ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ରଂ ନିର୍ମମଂଶାନ୍ତଂ ମାଯାତୀତମମତ୍ସରମ୍
ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ, ମୋର ଭାବରୁ ମୁକ୍ତ, ଶାନ୍ତ, ମାୟାରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ, ଇର୍ଷ୍ୟା ନଥିବା।