ଅପାରପାରାଯ ପରାନୁକର୍ତ୍ରେ ନମଃ ପରେଭ୍ଯଃ ପରପାରଣାଯ
ଅପାର ଓ ପାର ଉଭୟରୁ ପରେ ଥିବା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅନୁକରଣକାରୀ, ସମସ୍ତରୁ ଉଚ୍ଚ, ମୁକ୍ତିଦାତାଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ବହୁସ୍ଵରୁପୋ ଽପି ନିରଞ୍ଜନୋ ଯସ୍ତମୀଶମୀଢ୍ଯଂ ପରମଂ ଭଜାମି
ଅନେକ ରୂପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ; ସେଇ ପରମ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ।
ଅନୂପମଂ ଭକ୍ତି ଜନାନୁକମ୍ପିନଂ ଭଜାମି ସର୍ଵେଶ୍ଵରମାଦିମୀଡ୍ଯମ୍
ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଭକ୍ତିର ଉତ୍ସ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରୁଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ପ୍ରଥମ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ।
ନିଵୃତ୍ତମୋହାଃ ପରମଂ ପଵିତ୍ରଂ ନତୋ ଽସ୍ମି ସଂସାରନିର୍ଵର୍ତ୍ତକଂ ତମ୍
ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେଇ ପରମ ପବିତ୍ର, ସଂସାର ନାଶକ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।
ଜଗତ୍ସେଵ୍ଯଂ ଜଗାଦ୍ଧାମ ପରେଶଂ କରୁଣାକରମ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉପାସ୍ୟ, ଜଗତର ଆଧାର, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, କୃପାର ସାଗର।
ଅଵାପ ପରମାଂ ତୁଷ୍ଟିଂ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ସେଇ ପରମ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଲେ।
ଉଵାଚ ପରମଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଵରଂ ବରଯ ସୁଵ୍ରତ
ସେ ପ୍ରେମରେ କହିଲେ: 'ହେ ଧୃଢ଼ବ୍ରତ, ତୁମେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁ।'
ମନସା ଯଦଭିପ୍ରେତଂ ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତ
'ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା, ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁ, ହେ ଧୃଢ଼ବ୍ରତ।'
ତ୍ଵଦ୍ଦର୍ଶନମପୁଣ୍ଯାନାଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ଚ ଯତଃ ସ୍ମୃତମ୍
'ତୁମ ଦର୍ଶନ ଅପୁଣ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ, ତେଣୁ ସେ ସ୍ମୃତିରେ ରହିଛି।'
ଧର୍ମିଷ୍ଟା ଦୀକ୍ଷିତାଶ୍ଵାପି ଵୀତରାଗା ଵିମତ୍ସରାଃ
'ଧର୍ମିକ, ଦୀକ୍ଷିତ, ରାଗ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ—'
ଏତେନୈଵ କୃତାର୍ଥୋ ଽସ୍ମି ଜନାର୍ଦନ ଜଗଦ୍ଧରୋ
'ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲି, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଜଗତ୍ଧାରୀ।'
ତତ୍ପଦେ ପରମଂ ଯାନ୍ନି ତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କିଷୁନାଚ୍ଯୁତ
'ତୁମକୁ ଦେଖି ଯେଉଁ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ—'
ମଦୃର୍ଶନଂ ହି ଵିଫଲଂ ନ କଦାଚିଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି
'ମୋର ଏହି ଦର୍ଶନ କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ ନାହିଁ।'
ତଦେଵ ପାଲଯିଷ୍ଯାମି ମଜ୍ଜନୋ ନାନୃତଂ ଵଦେତ୍
'ଏହି କଥାକୁ ମୁଁ ରକ୍ଷା କରିବି; ମୋ ଲୋକମାନେ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହନ୍ତି ନାହିଁ।'
ସମସ୍ତଗୁଣସଂଯୁକ୍ତୋ ଦୀର୍ଘଜୀଵୀ ସ୍ଵରୁପଵାନ୍
ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଭରପୂର, ଦୀର୍ଘଆୟୁ, ନିଜ ରୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ।
ମଯି ତୁଷ୍ଟେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ କିମସାଧ୍ଯଂ ଜଗତ୍ରଯେ
ମୁଁ ଖୁସି ହେଲେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ତିନି ଜଗତରେ କଣ ଅସମ୍ଭବ?
ଅନ୍ତର୍ଦଧେ ମୃକଣ୍ଡୁଶ୍ଚ ତପସଃ ସମଵର୍ତତ
ମୃକଣ୍ଡୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ତପସ୍ୟାରୁ ହାଟିଗଲେ।
କିଂ ଚକାର ଚ ତଦ୍ବ୍ରୁହି ହରିର୍ଭାର୍ଗଵଵଂଶଜଃ
ତାପରେ ଭାର୍ଗବ ବଂଶର ହରି କଣ କଲେ, ମୋତେ କୁହ।
ଅପଶ୍ଯଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵୀଂ ମାଯାଂ ଚିରଞ୍ଜୀଵ୍ଯସ୍ଯ ସଂପ୍ଲଵେ
ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ମାନ୍ୟଙ୍କ ବନ୍ୟାବେଳେ ବୈଷ୍ଣବ ମାୟାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିସମାଯୁକ୍ତାଂ ମାର୍କୁଣ୍ଡେଯମୁନିଂ ପ୍ରତି
ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ଏକତା, ସେଇ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ମୁନିଙ୍କ ପାଇଁ।
ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯମକରୋଦ୍ଧୃଷ୍ଟଃ ଶାନ୍ତୋ ଦାନ୍ତଃ କୃତାର୍ଥକଃ
ସେ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାରେ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ଶାନ୍ତ, ନିୟମିତ ଏବଂ ସଫଳ।
ମନସା ଵଚସା ଚାପି ଦେହେନ ଚ ପତିଵ୍ରତା
ମନ, କଥା ଓ ଦେହରେ ସେ ପତିପରାୟଣ ଥିଲେ।
ରୁଷୁଵେ ଦଶମାସାନ୍ତେ ପୁତ୍ରଂ ତେଜସ୍ଵିନାଂ ପରମ୍
ଦଶମାସ ଶେଷରେ ସେ ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଜାତକଂ କାରଯାମାସ ମଙ୍ଗଲଂ ଵିଧିପୂର୍ଵକମ୍
ସେମାନେ ବିଧିମତ ଭାବେ ମଙ୍ଗଳ ଜନ୍ମଉତ୍ସବ କରିଲେ।
ତତସ୍ତୁ ପଞ୍ଚମେ ଵର୍ଷେ ଉପନୀଯ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ପଞ୍ଚମ ବର୍ଷରେ ଅନନ୍ଦରେ ଉପନୟନ କରାଗଲା।
ନମସ୍କାର୍ଯା ଦ୍ଵିଜାଃ ପୁତ୍ର ସଦାଦୃଷ୍ଟା ଵିଧାନତଃ
ପୁଅ, ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନେ ସଦା ବିଧିମତ ଭାବେ ସମ୍ମାନ ଦେଖାଯିବା ଉଚିତ।
ଵୈଦିକଂ କର୍ମ ତର୍ତଵ୍ଯଂ ଵେଦାଧ୍ଯଯନପୂର୍ଵକମ୍
ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ ପରେ ବେଦିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର।
ନିଷିଦ୍ଧଂ ଵର୍ଜନୀଯଂ ସ୍ଯାଦୃଷ୍ଟସଂଭାଷଣାଦିକମ୍
ଯାହା ନିଷିଦ୍ଧ, ଯେପରିକି ଅନୁଚିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।
ନ ଦ୍ଵେଷଃ କସ୍ଯଚିତ୍କାର୍ଯଃ ସର୍ଵେଷାଂ ହିତମାଚରେତ୍
କାହା ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସବୁଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କାମ କରିବା ଦରକାର।
ଏଵଂ ପିତ୍ରା ସମାଦିଷ୍ଟୋ ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପଦେଶ ପାଇଲେ ମହାମୁନି ମାର୍କଣ୍ଡେୟ।