ଵିଶ୍ଵାସଂ ପରମଂ ଚକ୍ରୁର୍ଯମେନ ପରିଭାଷିତେ
ଯମ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭରସା ରଖିଲେ।
ସଦ୍ଯଃ ସଂପ୍ରେଷଯାମାସ ତଦ୍ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରମଂ ପଦମ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମକୁ ତାଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ।
କର୍ମଣା ତେନ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକେ ମଯୋଷିତମ୍
ହେ ବିପ୍ରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକରେ ବାସ କରିଥିଲି।
ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁପଦଂ ପଶ୍ଚାଦିନ୍ଦ୍ରଲୋକମୁପଗମମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଦରେ ରହି ସେପରେ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଗଲି।
ତାଵତ୍କାଲଂ ଦିଵିସ୍ଥିତ୍ଵା ତତୋ ଭୂମିମୁପାଗତଃ
ସେଇ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହି, ତାପରେ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଲି।
ଜାତିସ୍ମରତ୍ଵାଡଜ୍ଜାନାମି ସର୍ଵମେତନ୍ମୁନୀଶଅଵର
ମୋ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ଥିବାରୁ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏସବୁ କଥା ଜାଣିଛି।
ଏକାଦଶୀଵ୍ରତମିଦମିତି ନ ଜ୍ଞାତଵାନ୍ପୁରା
ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଏହା ଜାଣିନଥିଲି ଯେ, ଏହିଟି ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ।
ଅତ୍ର ସ୍ଵେନାପି ଯତ୍କର୍ମ କୃତଂ ତସ୍ଯ ଫଲଂ ତ୍ଵିଦମ୍
ଏଠାରେ, ନିଜେ କରାଯାଇଥିବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଏହି ହେଉଛି।
ତସ୍ମାଚ୍ଚରିଷ୍ଯେ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଶୁଭମେକାଦଶୀଵ୍ରତମ୍
ତେଣୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏହି ଶୁଭ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ପାଳନ କରିବି।
ଏକାଦଶୀଵ୍ରତଂ ଯତ୍ତୁ କୁର୍ଵନ୍ତି ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ନରାଃ
ଯେଉଁ ମଣିଷମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ କରନ୍ତି—
ଏଵଂ ପୁତ୍ରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଂତୁଷ୍ଟୋ ଗାଲଵୋ ମୁନିଃ
ପୁଅର କଥା ଏପରି ଶୁଣି, ମୁନି ଗାଲଭ ଖୁସି ହେଲେ।
ମଜ୍ଜନ୍ମ ସଫଲଂ ଜାତଂ ମଦ୍ଧଂଶଃ ପାଵନୀକୃତଃ
ମୋର ଜନ୍ମ ସଫଳ ହେଲା, ମୋର ବଂଶ ପବିତ୍ର ହେଲା।
ଇତି ସଂତୁଷ୍ଟଚିତ୍ତସ୍ତୁ ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରସ୍ଯ କର୍ମଣା
ଏଭଳି, ପୁଅଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ମନ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ସଂକୋଚଵିସ୍ତରାଭ୍ଯାଂ ଚ କିମନ୍ଯଚ୍ଛ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି
ସଂୟମ ଓ ଖୋଲାମନେ ଦୁହିଁ ଭାବରେ, ତୁମେ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?
ପାପୌଘଶାନ୍ତିକରଣଂ ଵ୍ରତସାରମେଵଂ ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମଜଃ ପୁନରଭାଷତ ହର୍ଷଯୁକ୍ତଃ
ପାପର ଭାର କମାଇଦେଇଥିବା ବ୍ରତର ମୂଳ ଅର୍ଥକୁ, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ପୁଣିଥରେ କହିଲେ।
ଵ୍ରତାଖ୍ଯାନଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ଯଥାଵଦ୍ଧରିଭକ୍ତିଦମ୍
ବ୍ରତର କଥା ଯଥାଯଥ ଭାବେ କହିଲେ, ଏହା ଅତି ପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଓ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ତଥା ସର୍ଵାଶ୍ରମାଚାରଂ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଵିଧିଂ ତଥା
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମର ଆଚରଣ ଓ ପାପମୁଚ୍ଛାର ନିୟମ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ।
କୃପଯା ପରଯା ମହ୍ଯଂ ଯଥାଵଦ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ଦୟାରେ ଆମକୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଏହି କଥା କହିବାକୁ ଉଚିତ।
ଵର୍ଣାଶ୍ରମାଚାରପରୈଃ ପୂଜ୍ଯତେ ହରିରଵ୍ଯଯଃ
ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମର ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଅବିନାଶୀ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି।
ତତ୍ତେ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଵିଧିଵଦ୍ଭକ୍ତୋ ଽସି ତ୍ଵମଧୋକ୍ଷଜେ
ତୁମେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଛ, ତେଣୁ ମୁଁ ଏହି କଥା ନିୟମ ଅନୁସାରେ କହିବି।
ଵର୍ଣା ଇତି ସମାଖ୍ଯାତା ଏତେଷୁ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଽଧିକଃ
ଏହାକୁ ବର୍ଣ୍ଣ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ମାତୃତଶ୍ଚୋପନଯନାଦ୍ଦି ଜତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ତ୍ରିଭିଃ
ମାଆଁରୁ ଜନ୍ମ, ଉପନୟନ ଓ ଅଧ୍ୟୟନ — ଏଇ ତିନି ଉପାୟରେ ଜନ୍ମ ମିଳେ।
ସ୍ଵଵର୍ଣଧର୍ମତ୍ଯଗେନ ପାଷଣ୍ଡଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ବୁଧୈଃ
ନିଜ ବର୍ଣ୍ଣର ଧର୍ମ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ପାଖଣ୍ଡି କୁହନ୍ତି।
ଅନ୍ଯଥା ପତିତୋ ଭୂଯାତ୍ସର୍ଵଧର୍ମବହିଷ୍କୃତଃ
ଏହା ଛାଡ଼ି, ଯେଉଁଠାରେ ନିଜ ଧର୍ମ ରହିନଥାଏ, ସେ ଲୋକ ସମସ୍ତ ଧର୍ମରୁ ବାହାରିଯାଏ ଓ ପତିତ ହୁଏ।
ଦେଶାଚାରାସ୍ତଥାଗ୍ରାହ୍ଯାଃ ସ୍ମୃତିଧର୍ମାଵିରୋଧତଃ
ଦେଶର ଚାଳିଚଳନ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱୀକାର କରିବା ଉଚିତ, ଯଦି ସେଗୁଡ଼ିକ ସ୍ମୃତି ଓ ଧର୍ମ ସହିତ ବିରୋଧ କରୁନାହିଁ।
ଅସ୍ଵର୍ଗ୍ଯଂ ଲୋକଵିଦ୍ଵିଷ୍ଟଂ ଧର୍ମ୍ଯମପ୍ଯାଚରେନ୍ନତୁ
ଯଦିଓ କୌଣସି କାମ ଧର୍ମମୟ, ତଥାପି ଯଦି ତାହା ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଇନଥାଏ କିମ୍ବା ଲୋକମାନେ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ତେବେ ଏହା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଦ୍ଵିଜାନାମସଵର୍ଣାସୁ କନ୍ଯା ସୂପଯମସ୍ତଥା
ଦ୍ୱିଜମାନେ ଅନ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣର କନ୍ୟାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରିପାରନ୍ତି।
ମାଂସାଦନଂ ତଥା ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ଵାନପ୍ରସ୍ଥଆଶ୍ରମସ୍ତଥା
ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ମାଂସ ଖାଇବା, ଓ ବାନପ୍ରସ୍ଥ ଆଶ୍ରମ ମଧ୍ୟ,
ନୈଷ୍ଟିକଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ଚ ନରମେଧାଶ୍ଚମେଧକୌ
ନିଷ୍ଠାବାନ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ମାନବ ଓ ପଶୁ ବଳି,
ଏତାନ୍ଧର୍ମାନ୍କଲିଯୁକେ ଵର୍ଜ୍ଯାନାହୁର୍ମନୀଷିଣଃ
ଏହି ଧର୍ମଗୁଡ଼ିକୁ କଳିଯୁଗରେ ଛାଡ଼ିଦେବାକୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ କହିଛନ୍ତି।