ଦଂଷ୍ଟ୍ରାକରାଲଵଦନମପଶ୍ଯଂ ସମଵର୍ତିନମ୍
ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଓ ମୁହଁ ଥିବା ଜଣେ ପ୍ରାଣୀ ଆଗକୁ ଆସୁଛି।
ଅସ୍ଯ ଶିକ୍ଷାଵିଧାନଂ ଚ ଯଥାଵଦ୍ଵଦ ପଣ୍ଡିତଂ
ପଣ୍ଡିତ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥି ଶିକ୍ଷା ନିୟମ କ'ଣ, ମୋତେ କହ।
ଚିରଂ ଵିଚାରଯାମାସ ପୁନଶ୍ଚେଦମଭାପତ
ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଭାବିଲେ, ପୁନି ଏହି ଭାବ ଆସିଲା।
ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ନିରାହାରଃ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ଉପବାସ କରିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଜାଗରଂ ଚୋପଵାସଂ ଚ କୃତ୍ଵା ନିଷଅପାପତାଂ ଗତଃ
ଜାଗି ରହିବା ଓ ଉପବାସ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ମନୁଷ୍ୟ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ତାନି ସର୍ଵାଣି ନଷ୍ଟାନି ହ୍ଯୁପଵାସପ୍ରଭାଵତଃ
ଉପବାସର ଶକ୍ତିରେ ସେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
ନାନାମ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ଭୂମୌ ମମାଗ୍ରେ ସୋ ଽନୁକଂପିତଃ
ସେ, କରୁଣାରେ ଭରି, ମୋ ପାଖରେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ତତଶ୍ଚ ସ୍ଵଭଟାନ୍ସର୍ଵାନାହୂଯେଦମୁଵାଚ ହ
ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସେବକଙ୍କୁ ଡାକି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଧର୍ମମାର୍ଗରତା ନ୍ମର୍ତ୍ଯାନ୍ମାନଯଧ୍ଵଂ ମମାନ୍ତିକମ୍
ଧର୍ମ ପଥରେ ନିଷ୍ଠା ରହିଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ମୋ ପାଖକୁ ଆଣ।
ନାରାଯଣାଚ୍ଯୁତହରେ ଶରଣଂ ଭଵେତି ଶାନ୍ତା ଵଦନ୍ତି ସତତଂ ତରସାତ୍ଯଜଧ୍ଵମ୍
ଯେମାନେ ସଦା 'ନାରାୟଣ, ଅଚ୍ୟୁତ, ହରି, ଆମେ ତୁମର ଶରଣ' ଭାବେ କହନ୍ତି, ସେମାନେ ଶାନ୍ତ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଏହି କଥା କହିଥାନ୍ତି, ତେଣୁ ସେମାନେକୁ ତୁରନ୍ତ ଛାଡିଦିଅ।
ନିତ୍ଯଂ ଵଦନ୍ତ୍ଯଖିଲଲୋକ ହିତାଃ ପ୍ରଶାନ୍ତା ଦୂରଦ୍ଭଟାସ୍ତ୍ଯଜତା ତାନ୍ନ ମମୈଷୁ ଶିକ୍ଷା
ଯେମାନେ ସଦା ଶାନ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ କଥା କହନ୍ତି, ମୋ ସେବକମାନେ ସେମାନେଠାରୁ ଦୂରେ ରହନ୍ତୁ; ଏମାନେ ପାଇଁ ମୋର କୌଣସି ଶାସନ ନାହିଁ।
ସତ୍ପାତ୍ରଦାନ ନିରତାଂଶ୍ଚ ସୁଦୀନପାଲ୍ଲାନ୍ଦୂତାସ୍ତ୍ଯଜଧ୍ଵମନିଶଂ ହରିନାମସକ୍ତାନ୍
ଯେମାନେ ସଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ସତ୍ୟ ଦୁଃଖୀ ଓ ହରି ନାମରେ ଲଗ୍ନ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ତୁରନ୍ତ ଛାଡିଦିଅ।
ଶଂଭୌ ହରୌ ଚ ସମବୁଦ୍ଧିମତସ୍ତଥୈଵ ଦୂତାସ୍ତ୍ଯଜଧ୍ଵମୁପକାରପରାଞ୍ଜନାନାମ୍
ଯେମାନେ ଶିବ ଓ ହରିଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି, ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାରେ ନିଷ୍ଠା ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡିଦିଅ।
ଵିର୍ପନ୍ଦ୍ରପାଦଜଲସେଚନତୋ ଽପ୍ରହୃଷ୍ଟାଂସ୍ତାନ୍ପାପିନୋ ମମ ଭଟା ଗୃହମାନଯଧ୍ଵମ୍
ଯେମାନେ ବିଦ୍ୱାନଙ୍କ ପାଦ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦିତ ହେଉନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପୀ; ମୋ ସେବକମାନେ ସେମାନେକୁ ଘରକୁ ଆଣ।
ଦେଵସ୍ଵଲୋଭନିରତାଞ୍ଜନନାଶକର୍ତୃଆନତ୍ରାନଯଧ୍ଵମପରାଧପରାଂଶ୍ଚ ଦୂତାଃ
ଦୂତମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଠକେଇବାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି ଏବଂ ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।
ଗ୍ରାମସ୍ଯ ନାଶକରମୁତ୍ତମଵୈରଯୁକ୍ତଂ ଦୂତାଃ ସମାନଯତ ଵିପ୍ରଧନେଷୁ ଲୁବ୍ଧମ୍
ଦୂତମାନେ, ଯିଏ ଗାଁକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶତ୍ରୁତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଧନ ପାଇଁ ଲୋଭୀ, ସେଉଁଠିଏକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।
ଵିଷ୍ଣଵାଲଯଂ ଚ ନହି ଯାନ୍ତି ନରାଃ ସୁମୂର୍ଖାସ୍ତାନାନଯଧ୍ଵମତିପାପରତାନ୍ପ୍ରସାହ୍ଯ
ଯେଉଁ ମୂର୍ଖ ମାନେ କେବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କୁ ଜୋରକରି ଏଠାକୁ ଆଣ।
ମଯାନୁତାପଦଗ୍ଧେନ ସ୍ମୃତଂ ତତ୍କର୍ମ ନିନ୍ଦିତମ୍
ମୁଁ ଯେଉଁ କାମ କରିଥିଲି, ଯାହା ନିନ୍ଦାନୀୟ ଥିଲା, ମୋର ପଶ୍ଚାତ୍ତାପରେ ସେଠାରେ ସେ କାମ ପୁଣି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି ବୋଲି ମୁଁ ମନେ ପକାଏ।
ତତ୍ରୈଵ ସର୍ଵପାପାନି ନିଃଶେଷାଣି ଗତାନି ମେ
ସେଠାରେ, ମୋର ସମସ୍ତ ପାପ, କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିନଥିବାଭଳି, ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
ସହସ୍ରସୂର୍ଯସଂକାଶଂ ପ୍ରଣନାମ ଯମଶ୍ଚ ତମ୍
ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଯମ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଵିଶ୍ଵାସଂ ପରମଂ ଚକ୍ରୁର୍ଯମେନ ପରିଭାଷିତେ
ଯମ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭରସା ରଖିଲେ।
ସଦ୍ଯଃ ସଂପ୍ରେଷଯାମାସ ତଦ୍ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରମଂ ପଦମ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମକୁ ତାଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ।
କର୍ମଣା ତେନ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକେ ମଯୋଷିତମ୍
ହେ ବିପ୍ରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକରେ ବାସ କରିଥିଲି।
ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁପଦଂ ପଶ୍ଚାଦିନ୍ଦ୍ରଲୋକମୁପଗମମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଦରେ ରହି ସେପରେ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଗଲି।
ତାଵତ୍କାଲଂ ଦିଵିସ୍ଥିତ୍ଵା ତତୋ ଭୂମିମୁପାଗତଃ
ସେଇ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହି, ତାପରେ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଲି।
ଜାତିସ୍ମରତ୍ଵାଡଜ୍ଜାନାମି ସର୍ଵମେତନ୍ମୁନୀଶଅଵର
ମୋ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ଥିବାରୁ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏସବୁ କଥା ଜାଣିଛି।
ଏକାଦଶୀଵ୍ରତମିଦମିତି ନ ଜ୍ଞାତଵାନ୍ପୁରା
ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଏହା ଜାଣିନଥିଲି ଯେ, ଏହିଟି ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ।
ଅତ୍ର ସ୍ଵେନାପି ଯତ୍କର୍ମ କୃତଂ ତସ୍ଯ ଫଲଂ ତ୍ଵିଦମ୍
ଏଠାରେ, ନିଜେ କରାଯାଇଥିବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଏହି ହେଉଛି।
ତସ୍ମାଚ୍ଚରିଷ୍ଯେ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଶୁଭମେକାଦଶୀଵ୍ରତମ୍
ତେଣୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏହି ଶୁଭ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ପାଳନ କରିବି।
ଏକାଦଶୀଵ୍ରତଂ ଯତ୍ତୁ କୁର୍ଵନ୍ତି ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ନରାଃ
ଯେଉଁ ମଣିଷମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ କରନ୍ତି—