ନମଃ ସ୍ମୃତାର୍ତିନାଶାଯ ଭୂଯୋ ଭୂଯୋ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ମରଣ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେଠି ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତାମଗାତ୍ତେଷାଂ ଶଙ୍କଚତ୍ରଗଦାଧରଃ
ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିବା ସେ ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ସର୍ଵାଲଙ୍କାରସଂଯୁକ୍ତଂ ଶ୍ରୀଵତ୍ସାଙ୍କିତଵକ୍ଷସମ୍
ସମସ୍ତ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଛାତି ସହିତ ସେ ଦେଖାଗଲେ।
ସ୍ତୃଯମାନଂ ମୁନିଵରୈଃ ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରାଵୃତ୍ତମ୍
ମହାମୁନିମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାର୍ଷଦମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ନମଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ମୁଦା ଯୁକ୍ତା ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗୌରଵନିଂ ଗତାଃ
ଆନନ୍ଦ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେମାନେ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି ନମସ୍କାର କଲେ।
ଉଵାଚ ପ୍ରୀଣଯନ୍ଦେଵାନ୍ନତାନିନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାନ୍
ସେ ପ୍ରଭୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିବା ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଗ୍ରଣୀତ୍ୱରେ, ସେମାନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଯୁଷ୍ମାନ୍ନ ବାଧତେ ଦେଵାଃ ସ ଋଷିଃ ସଜ୍ଜନାଗ୍ରାଣୀଃ
ହେ ଦେବତାମାନେ, ସେ ଋଷି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଜ୍ଜନ, ତୁମମାନେଙ୍କୁ କେବେ ଅସୁବିଧା ଦେଉନାହାନ୍ତି।
ସର୍ଵଥାନ୍ଯଂ ନ ବାଧନ୍ତେ ସ୍ଵପ୍ନେ ଽପି ସୁରସତ୍ତମାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ କେବେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦିଅନ୍ତିନାହିଁ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅଵିଧାଯାତ୍ମନୋ ରକ୍ଷାମନ୍ଯାନ୍ଦ୍ଵେଷ୍ଟି କଥଂ ସୁଧୀଃ
ନିଜ ସୁରକ୍ଷା ନ ଦେଖି, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ କିପରି ଅନ୍ୟ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ରଖିପାରିବେ?
ଅନ୍ଯଂ କ୍ରୀଡଯିତୁଂ ଶକ୍ତଃ କଥଂ ଭଵତି ସତ୍ତମଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକ କିପରି ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ଖେଳ କିମ୍ବା କ୍ଷତି କରିପାରିବେ?
ନିତ୍ଯଂ କାମାଦିଭିର୍ଯୁକ୍ତୋ ମୂଢଧୀଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ତୁ ସଃ
ଯିଏ ସଦା କାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଇଚ୍ଛାରେ ଲିନ୍ନ, ସେ ମୂଢ଼ ମନ ଭାବିଯାନ୍ତି।
ନିଃଶଙ୍ଗଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ସଦ୍ଭିରିହାମାତ୍ର ଚ ସତ୍ତମାଃ
ଏଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ନିରଲିପ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି।
ଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ସ୍ଵାଲଯଂ ସ୍ଵସ୍ଥାଃ କ୍ରୀଡଯିଷ୍ଯତି ଵୋ ନ ସଃ
ତୁମେମାନେ ନିଜ ଗୃହକୁ ଶାନ୍ତିରେ ଫେରିଯାଅ; ସେ ତୁମକୁ କଷ୍ଟ ଦେବେନାହିଁ।
ଇତି ଦତ୍ଵା ଵରଂ ତେଷାମତସୀକୁସୁମପ୍ରଭଃ
ଏଭଳି କହି, ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେଲେ।
ତୁଷ୍ଟାତ୍ମାନଃ ସୁରଗଣାଂ ଯଯୁର୍ନାକଂ ଯଥାଗତମ୍
ସେମାନେ ଆପଣ ଆପଣରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଅରୁପଂ ପରମଂ ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵପ୍ରକାଶଂ ନିରଞ୍ଜନମ୍
ଅରୂପ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ, ନିଜ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ନିର୍ମଳ।
ଦିଵ୍ଯାଯୁଧଧରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୃକଣ୍ଡୁର୍ଵିସ୍ମିତୋ ଽଭଵତ୍
ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଖି ମୃକଣ୍ଡୁ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନଵଦନଂ ଶାନ୍ତଂ ଧାତାରଂ ଵିଶ୍ଵତେଜସମ୍
ସେ ଶାନ୍ତ, ଦୟାମୟ ମୁହଁ ଓ ସମସ୍ତ ତେଜର ମାଳିକା ଥିବା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ନନାମ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ଭୂମୌ ଦେଵଦେଵ ସନାତନମ୍
ସେ ସନାତନ ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଶିରସ୍ଯଞ୍ଚଲିମାଧାଯ ସ୍ତୋତୁଂ ସମୁପଚକ୍ରମେ
ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ରଖି ସେ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅପାରପାରାଯ ପରାନୁକର୍ତ୍ରେ ନମଃ ପରେଭ୍ଯଃ ପରପାରଣାଯ
ଅପାର ଓ ପାର ଉଭୟରୁ ପରେ ଥିବା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅନୁକରଣକାରୀ, ସମସ୍ତରୁ ଉଚ୍ଚ, ମୁକ୍ତିଦାତାଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ବହୁସ୍ଵରୁପୋ ଽପି ନିରଞ୍ଜନୋ ଯସ୍ତମୀଶମୀଢ୍ଯଂ ପରମଂ ଭଜାମି
ଅନେକ ରୂପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ; ସେଇ ପରମ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ।
ଅନୂପମଂ ଭକ୍ତି ଜନାନୁକମ୍ପିନଂ ଭଜାମି ସର୍ଵେଶ୍ଵରମାଦିମୀଡ୍ଯମ୍
ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଭକ୍ତିର ଉତ୍ସ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରୁଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ପ୍ରଥମ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜା କରେ।
ନିଵୃତ୍ତମୋହାଃ ପରମଂ ପଵିତ୍ରଂ ନତୋ ଽସ୍ମି ସଂସାରନିର୍ଵର୍ତ୍ତକଂ ତମ୍
ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେଇ ପରମ ପବିତ୍ର, ସଂସାର ନାଶକ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।
ଜଗତ୍ସେଵ୍ଯଂ ଜଗାଦ୍ଧାମ ପରେଶଂ କରୁଣାକରମ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉପାସ୍ୟ, ଜଗତର ଆଧାର, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, କୃପାର ସାଗର।
ଅଵାପ ପରମାଂ ତୁଷ୍ଟିଂ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ସେଇ ପରମ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଲେ।
ଉଵାଚ ପରମଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଵରଂ ବରଯ ସୁଵ୍ରତ
ସେ ପ୍ରେମରେ କହିଲେ: 'ହେ ଧୃଢ଼ବ୍ରତ, ତୁମେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁ।'
ମନସା ଯଦଭିପ୍ରେତଂ ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତ
'ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା, ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁ, ହେ ଧୃଢ଼ବ୍ରତ।'
ତ୍ଵଦ୍ଦର୍ଶନମପୁଣ୍ଯାନାଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ଚ ଯତଃ ସ୍ମୃତମ୍
'ତୁମ ଦର୍ଶନ ଅପୁଣ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ, ତେଣୁ ସେ ସ୍ମୃତିରେ ରହିଛି।'
ଧର୍ମିଷ୍ଟା ଦୀକ୍ଷିତାଶ୍ଵାପି ଵୀତରାଗା ଵିମତ୍ସରାଃ
'ଧର୍ମିକ, ଦୀକ୍ଷିତ, ରାଗ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ—'