ତସ୍ଯାଭଵଦ୍ଭଦ୍ରଶୀଲ ଇତି ଖ୍ଯାତଃ ସୁତୋ ଵଶୀ
ତାଙ୍କର ଏକ ପୁଅ ଥିଲେ, ଯିଁହାଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ଭଦ୍ରଶୀଳ ବୋଲି ଜଣାଯାଉଥିଲେ ଏବଂ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସଂଯମୀ ଥିଲେ।
ବାଲକ୍ରାଡନକାଲେ ଽପି ଭଦ୍ରଶୀଲୋ ମହାମତିଃ
ଭଦ୍ରଶୀଳ ଛୁଆଁ ଖେଳରେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଥିଲେ।
ଵଯସ୍ଯାନ୍ବୋଧଯେଚ୍ଚାପି ଵିଷ୍ଣୁଃ ପୂଜ୍ଯୋ ନରୈଃ ସଦା
ସେ ତାଙ୍କ ସହଖେଳୁଥିବା ମାନେଙ୍କୁ ବୁଝାଇଥାଏ ଯେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଏଵଂ ତେ ବୋଧିତାସ୍ତେନ ଶିଶଵୋ ଽପି ମୁନୀଶ୍ଵର
ଏଭଳି ଭାବେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଛୁଆଁମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିଖିଥିଲେ।
ଅର୍ଚଯନ୍ତି ମହାଭାଗା ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିପରାଯଣାଃ
ଯେଉଁ ମହାନ୍ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିଲେ, ସେମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ସର୍ଵେଷାଂ ଜଗତାଂ ସ୍ଵସ୍ତି ଭୂଯାଦିତ୍ଯବ୍ରଵୀଦିଦମ୍
ସେ କହିଲେ, 'ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।'
ଏକାଦଶୀତି ସଂକଲ୍ପ୍ଯଵ୍ରତଂ ଯଚ୍ଛତି କେଶଵେ
ସେ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ନିଷ୍ଠାରେ ଗ୍ରହଣ କରି, କେଶବଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଅପୃଚ୍ଛଦ୍ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟଃ ସମାଲିଙ୍ଗ୍ଯ ତପୋନିଧିଃ
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ସେ ତପସ୍ଵୀ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ପଚାରିଲେ।
ଚରିତଂ ମଙ୍ଗଲଂ ଯତ୍ତେ ଯୋଗିନାମପି ଦୁର୍ଲଭମ୍
ତୁମର ଚରିତ୍ର ଏତେ ଶୁଭ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ, ଯେଉଁଥିରେ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ନିର୍ଦ୍ଧନ୍ଦ୍ଵୋ ନିର୍ମମଃ ଶାନ୍ତୋ ହରିଧ୍ଯାନପରାଯାଣଃ
ତୁମେ ବିପରୀତତାରୁ ମୁକ୍ତ, ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ହରିଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ରହିଛ।
ଵିନାପି ମହତାଂ ସେଵାଂ ହରିଭକ୍ତିର୍ହି ଦୁର୍ଲଭା
ବଡ଼ ମଣିଷମାନଙ୍କ ସେବା କରିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ପାଇବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର।
ପ୍ରଵର୍ତ୍ତତେ ମତିର୍ଵତ୍ସ କଥଂ ତେ ଽଲୌକିକୀ କୃତିଃ
ବାଳକ, ତୁମର ଏହି ଅଲୌକିକ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା କିପରି ଆସିଲା?
ଜାଯତେ ଭଗଵଦ୍ଭକ୍ତିସ୍ତଦହଂ ଵିସ୍ମଯଂ ଗତଃ
ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଜନ୍ମିଛି; ଏହିପାଇଁ ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇଛି।
ଭଦ୍ରଶୀଲୋ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପିତ୍ରୈଵଂ ସୁଵିକଲ୍ପିତୈଃ
ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଦ୍ରଶୀଳ, ଏଭଳି ଭାବରେ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ସାବଧାନରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ସ୍ଵାନଭ୍ରୁତଂ ଯଥାଵ୍ରତଂ ସର୍ଵଂ ପିତ୍ରେ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ସେ ନିଜେ କରିଥିବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯେପରି କରିଥିଲେ, ପିତାଙ୍କୁ ଖୋଲାସା କଲେ।
ଜାତିସ୍ମରତ୍ଵାଜ୍ଜାନାମି ଯମେନ ପରିଭାଷିତମ୍
ପୂର୍ବଜନ୍ମ ମନେ ରଖିଥିବାରୁ, ମୁଁ ଯମଙ୍କ କଥା ଜାଣିଛି।
ଉଵାଚ ପ୍ରୀତିମାପନ୍ନୋ ଭଦ୍ରଶୀଲଂ ମହାମତିମ୍
ସେ ଖୁସି ହୋଇ, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ଭଦ୍ରଶୀଳଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
କସ୍ଯ ଵା କେନ ଵା ହେତୋସ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
କେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, କିଏ କାରଣରେ, ଏହି ସମସ୍ତ କଥା — ତୁମେ କହିବା ଉଚିତ।
ଧର୍ମକୀର୍ତିରିତି ଖ୍ଯାତୋ ଦତ୍ତାତ୍ରଘେଯେଣ ଶାସିତଃ
ଧର୍ମକୀର୍ତି ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦତ୍ତାତ୍ରେୟଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଶିକ୍ଷିତ।
ଅଧର୍ମାଶ୍ଚ ତଥା ଧର୍ମା ମଯା ତୁ ବହଵଃ କୃତାଃ
ମୁଁ ଅନେକ ଅଧର୍ମ ଓ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି।
ପାପଣ୍ଡଜନସଂସର୍ଗାତ୍ପାପଣ୍ଡଚରିତୋ ଽଭଵମ୍
ଦୁଷ୍ଟ ଅପସଂସ୍କାରୀମାନଙ୍କ ସଂଗରେ ରହି, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପଥରେ ଚାଲିଥିଲି।
ପାପଣ୍ଡୈର୍ବାଧିତୋ ଽହଂ ତୁ ଵେଦମାର୍ଗଂ ସମତ୍ଯଜମ୍
ସେମାନେ ମୋତେ ଅନ୍ୟାୟରେ ଲଗି ରଖିଥିଲେ, ମୁଁ ବେଦର ପଥକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଛାଡ଼ିଦେଲି।
ଅଧର୍ମନିରତଂ ମାଂ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହେଶଜାଃ
ମୁଁ ଅଧର୍ମରେ ଲିନ ଦେଖି, ମହେଶଙ୍କ ପୁଅମାନେ—
ଏଵଂ ପାପସମାଚାରୋ ଵ୍ଯସନାଭିରତଃ ସଦା
ଏଭଳି ଭାବରେ, ସଦା ପାପ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଆଦତରେ ଲଗି ରହିଥିଲି।
ସସୈନ୍ଯୋ ଽହଂ ଵନେ ତତ୍ର ହତ୍ଵା ବହୁଵିଧାନ୍ମୃଗାନ୍
ମୁଁ ନିଜ ସେନା ସହିତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲି, ଏଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜନ୍ତୁମାନେ ମାରିଦେଲି।
ରଵିତୀକ୍ଷ୍ଣାତପଲ୍କାନ୍ତୋ ରେଵାଯାଂ ସ୍ନାନମାଚରମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟର ତୀବ୍ର ତାପରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ, ମୁଁ ରେବା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କଲି।
ଅହଷ୍ଟସୈନ୍ଯ ଏକାକୀ ପୀଡ୍ଯମାନଃ କ୍ଷୁଧା ଭୃଶମ୍
ସେନାବଳି ବିନା, ଏକା ଅଛି, ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ଭୋକରେ ବହୁତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲି।
ଏକାଦଶୀଵ୍ରତପରା ମଯା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିଶାମୁଖେ
ରାତି ଆରମ୍ଭରେ, ମୁଁ ଏକ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠା ରହିଥିବା ଜଣେ ଜନନୀକୁ ଦେଖିଲି।
ଜାଗରଂ କୃତଵାଂଶ୍ଵାପି ସେନଯା ରହିତୋ ନିଶି
ସେନା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ରାତି ଭରି ଜାଗି ରହିଲି।
ତତ୍ରୈଵ ଜାଗରାନ୍ତେ ଽହଂ ତାତପଞ୍ଚତ୍ଵମାଗତଃ
ସେଠି, ଜାଗିବାର ଶେଷରେ, ମୁଁ ପ୍ରିୟ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲି।